denizlerde

2011-12-08T20:51:00.001+02:00

Mudanya Mübadele Evleri.

Siluet-12

2010-07-16T22:50:00.007+03:00

Özledim işte ne var…
Bilmem, sence…
Ya bir gün de deki; haklısın.
İlla onaylanman lazım değil mi?
Soru sormasan.
Adam durdu etrafına bakındı…
Nasıl geldim ben buraya yahu, niye buradayım ki. İşte orada bir gece oturup öpüştüğümüz yer tam şurası değil mi. Deniz ayaklarımızın altındaydı. Niye buradayım ben yahu… O gece. Ne güzeldi…
- Dudaklarını çok yapıştırma.
- …
- Dilini daha az kullan
- …
- Nerden buldun orayı dudağımın kenarını…
- Güzel bu ama.

Pişt…
Ne var yahu.
Gene uzandın dünlere hayırdır.
Basit, özledim işte ne var.
Bak sana bir alıntı buldum bu gün. Frida Kahlo dan.

“Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim.
Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim.
Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim.
Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim.
Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim.
Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim.
Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden "sen" olduğun için vazgeçtim.
Bencil olduğun için vazgeçtim.
Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgeçmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.
Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım.
Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.”
i
Vazgeçtim ha…
Evet vazgeçildin.
Kabul et, bir kadın vazgeçtiğinde hayat durur.
Kabul… Ama ben gene de özledim zira öğrendim onsuzluğu.
Yazık ki çok geç.
Seninle konuşmayı da özlemişim. Çok zaman oldu değil mi.
Evet… Unutma ben senim ve benim için hâlâ şansın var.
2010 Temmuz.

diplerde: Birsen Tezer den "Seher vakti" ni de bir dinleyin derim bunu okuduktan sonra.

TURUNCU

2010-07-07T12:21:00.001+03:00

Hani bana ağladığım bir akşam dinlettiğin o parça varya. Niye diye sormamıştın bile. Dinle demiştin hayatın ritmini bulacaksın onda. Sonra susmuştun. Beni gözyaşlarım ve melodiyle başbaşa bırakmıştın.

Hayatın ritmini düşündüm.

Mutluluğun içinde hüzün, aldıklarının içinde kattıkları, ard arda gidenleri ve gelenleriyle, düşerken anlaşılan, yükselirken kanatan hayat.

Sevmekten yorgun düşmek..

Yarasını dağlamak için kor ateşlere attığımız yürek..

Bir bebeğin öpüşünde sondürdüğümüz yangın..

Yangınımızı söndürmek için sığındığımız bedenler..

Sıcağında barınamayıp kaçtığımız sevgiler, sevgililer..

Yanmalarımız.

Kabuslar beynimizi kemirirken ve yanlızlıktan öleceğimizi sanırken uzanan sıcacık bir dost eli.

En kırılgan anımızda acıdan öleceğimizi sanırken, sarılışıyla hayata döndüğümüz sevgili.

Maviliğin içinde yok olacağımızı sanırken beliriveren o turuncu yansımalar.

Hep orda olacaklar sanırken bir anda kaybettiklerimiz.

Sanmalarımız.

Yaşamın ritmi.. Hep bir yürek titremesiyle seyreden bir alçalıp bir yükselen ama bütünüyle güzel, böyle olduğu için güzel.

Solo gitarın melodileri odaya dolduğunda hissettiğim, dokunmaktan, öpmekten, sevişmekten öte bir şeydi. Elini uzattın yüreğime dokundun. Buradaydın. O kadar sendi ki. Nefesini hissettim.

Gözyaşlarım yanağımda kurudu. Defalarca dinledim. Hayır omzuna yaslanıp ağlamak istemedim. Yanında olmak da istemedim.

Zaman ve mekan yok olabilir mi?

Mesafeler bu kadar kısalabilir mi?

İnsan birini yanında hisseder mi bu kadar? Bu kadar bir olabilir mi?

Ve yanlızken yanlızlıktan bu kadar uzak olabilir mi?

Sadece bir şarkı bunu başarabilir mi?

Sensizlik SonAdı(m)

2009-12-16T16:04:00.001+02:00

1

kaç defa gidersem kendimden o kadar dönüyorum sana. Sessizliğimi heceliyorum uzun uzadıya konuşan yalnızlığımda.Her vazgeçişimin sonunda duruyorsun gitmeme izin vermezmiş gibi.”Kalsam” diyorum olmuyor...Seni de sevmeyi beceremiyorum, tıpkı yaşamayı beceremediğim gibi...Acemiyim ben sana, acemisiyim sevdana,nasıl sevilebilirsin bilmiyorum....Ama olsun...Beni boşver de senin canın sağolsun...

2

Kabe de hacı olmaya çalışan Budist rahibiyim seni sevmeye çalışırken. Bilmiyorum senden yana nasıl tövbekar olunur...Ezberimde tek bildiğimse senin yüreğimin kabesinde anıt mezar oluşun... Ve ben tavaf ediyorum seni, her gün hiç unutmadan,hiç usanmadan yaşıyormuşçuluk oyununu oskarlık oynar gibi...Bedenim biçilen role küçük, sevdana büyük gelse de...

3

Yalnızlık denizimde boğuluyorum, yüzmeyi bilmeyen bir cankurtaran gibi..Canımı adıyorum senin yolunda giden yanlızlığıma... Yanlı bir yalnızlık bu. Anılarda, yaşanmayanlarda, dünde, bugün de, zaman da, karanlıkta, aydınlıkta, hafızamda, kalbimde hep senden “yan”a..Ve ben çırpınıyorum denizlerin içinde sevdadan yana yana..

4

Son nefesim oluyorsun, yaşama son dokunuşum. Ölüyorum, biliyorsun ama ne hastalıktan ne de yalnızlıktan...Senden ölüyorum...Azrail’in suça iştiraki yok bu işte. Cinayetim kendi bedenimde... Nefesini eklesem diyorum nefesime, vazgeçiyorum. Kelebek ömrüm için yazık ederim senin ölümsüzlüğüne...Ve ben her defasında dokunurken sana ,ölüyorum yeni gündoğumlarında. Ve de doğuruyor beni, gecenin fahişe karanlığı her sokak başında yalnızca sana...

5

Ne seni bana ekleyebiliyorum bu hikayede, ne de kendimi senden çıkarabiliyorum. Her defasında çarpılıyorum sana ve bölünüyorum sonsuzluğa , sessizce ve de paramparça. Bıraktığın/ bıraktığım yerden düşüyorum tek başıma bilmedim acemi yalnızlıklara...Senden geçmiyorum da galiba kendimden geçiyorum... Ama olsun.. Bu defa da senin canın sağolsun...

devam edecek...ama belki...

kayıtsızlık

2009-10-21T02:56:00.002+03:00

Hep bir arada kalmışlığımız var. Hep bir o yan, ama ile başlayan da öteki yan…

Doğrusu ne ki

Ve de doğru ne

Bilemedim…

Kal diyemediğine git demeyi bile beceremezken.

Arada kalmışlıklarımızla açılımlarımız, acılarımızla biriktirdiğimiz kabullenmeye çalışmalarımız.

Kan ile börünmüş zamanlarımız…

Hükümsüz kabul edebilir miyiz ki,

Ve hani o zaman…

Merhem olabilir mi ki?

Bilemedim…

Bilmemeyi seçmişlere katıldı kabullenişim.

Hükümsüz

Yükümsüz

Ben oldum

Yalnız.

İç Mektuplar/Beni Seven Ardımdan Gelsin...

2009-09-10T11:28:00.001+03:00

Gene ve yine bir otobüs camı..
Bu defa yolculuk geçmişle gelecek arasında bir yerlerde...Şu an’da, mı yoksa dün’de mi, yada gele(meye)cekte mi bilinmez...”en çok”larımı düşünüyorum gene nedenim olmadan...en çok neyi sevdim, en çok neye ağladım, en çok neye güldüm, en çok neyi unuttum....çocukluğumun masum hayallerini,sevgilerini, hüzünlerini, kahkahalarını düşünüyorum ve her seferinde baştan başa sevdalanıyorum kıra-döke,kırıla-döküle yaşadığım ömrüme...
Aklımın odalarını dolaşıyorum iki de bir..bazen tökezliyorum, bazen durup dinleniyorum ama kaçmıyorum hiçbir kapının ardından artık. Galiba büyümüşüm... çocukluğum eski bir masal, simsiyah bir gökyüzünün altında rengarenk kalmayı başarabilen...
Hiç sinen, korkan, saklanan,pusan bir çocuk olmadım. İsteseydim de başaramazdım herhalde. Hep palaz bir çocuktum ve palas- pandıras yaşadım yaşamam gereken her şeyi...çok sevmedim belki , çok da sevilmedim ama o zamanlarda umursamazdım sevgiyi...benim için resmi törenlerde oynanan bir oyunun ezberiydi“sevilmek”...en önde yürüyen çocukların oynadığı... hani o milli bayramların meşhur geçit törenlerinde bize çocukluğumuzu unuttururcasına disipline edilen yürüyüşler vardı ya. Öğretmenlerimizin gögüs kabartma günleri...benimse aklım bi karış havada, disiplinsizliğim son noktasındaydı, o sıkıcı günlerin en beklenmedik anında,en önde yürürken, en sert bakıştan sıyrılıp tüm korteje “beni seven arkamdan gelsin” diye bağırmak...hatta saçının çekilmesini göze alarak...”beni seven arkamdan gelsin”....
Bunca zaman sonunda büyümüşken ve her şeyi büyütmüşken yüreğimde nerden geldiyse aklıma...
.....
Çok büyüdüm ben tüm takvimler eskirken,önce saçlarım uzadı, sonra saçlarım beyazlamaya başladı, önce aklım büyüdü, sonra aklım çok daha karıştı, önce yüreğim büyüdü,sonra yüreğim gögüs kafesime dar geldi. Önce Yalnızlığı sevdim,sonra hep yalnız kaldım.... hayallerim büyüdü bir de hatta gökyüzüne kavuştu kendi yanlızlıklarında...ben hayallerimin ardından baka kalmışken gökyüzüme karanlık bi kuyunun girdaplarına düştüm, kolum kanadım kırılmışcasına..önümde karanlık uzak bir yol var şimdilerde...gelecek faili meçhulde...
Ben gene tek başıma, gene aklım bi karış havada, gene disiplinsizim...korkmuyorum ve kimselerede yaranmaya uğraşmıyorum gene, aklımda ise çocukluğumun o oyunu...
Adımladığın karanlıktan döndürmek için beni ya da çarpmamak için yalnızlık duvarına “beni seven arkamdan gelsin”... gelmese de yüreğini göndersin....

Bir iç mektuptu gene bu yazdıklarım, tüm sorularımda kendime idi,tüm cevaplarımda kendimde... tüm söylendiklerimde bendim tüm söylenenler de...Göndereni de bendim, “Sayın” diye başlayan ibaresi de ben, mührü de... Yazdıklarım da bendim, okudukları da...

2009-06-12T18:49:00.001+03:00

Tırtıl olarak sürünerek yaşar ve bir gün kanatlarına kavuşursun.
Bir gün, hepsi bir gün sürer.
Sen, yaşamın, neşen, özgürlüğün ve ölümün.
Bir yumurta bırakıp gidersin, dönmezsin.

KAÇIŞ

2009-05-29T12:26:00.002+03:00

Bazen taşıdıklarımız ağır gelir.
Yine de bırakamayız onları.
Öylece çekip gitmek isteriz.
Nereye bilinmez.....

mutluyum ben di mi?

2009-05-26T01:13:00.005+03:00

Yepyeni zamanlarda bekleyişim
Up uzun zamanlarda dünüm
Evinin yolunu bil diyenin
Evden habersizliğindeyim ben...

araf

2009-05-25T23:05:00.002+03:00

tane tane gelir aslında,
tene değmektedir iğdiş edilmiş zamanlar.
öteye geçmektir
bir adım...
hadi, bir adım daha.
Tane tane gelir
ışık var olur,
bir gözde
bir başka göz bakar
kapanır göz...
araftır hayatın akışı
doğumdan ölüme
gün bitişinde
hayret...

yorgun

2009-05-23T15:07:00.003+03:00

Bazen zamanın içerisinde süreklenirsiniz. Anlatamadıklarınız, boğazınıza düğümlenenler ve içinizde yaşattıklarınız hep sizin hayatınızda bir aksama gibi durur.
Oysa hayat ve zaman biteviye akmaktadır. Soruları vardır, talepleri, yalvarışları; insanlarınızın ve de en önemlisi can verdikleriniz dene der, oysa siz denemeyi çoktan vaz geçenlerden olmuşsunuzdur ve hayatı sadece olabildiğince yaşanılır tutma arzunuz vardır. Geçen zamanı ufacık bir tebessümle anma zamanlarında, yorgun ama içinizde kendinize dair hoşnutlukla yorgunluğunuzu çıkarmaktasınızdır. Bakmak ve sadece durmaktır size gereken...

Öylesine hayat akıp gidiyordu ki
Bir gün, sadece bir gün
"dur ve bak" diyemedi.
Sadece suskun
Sadece yorgun
Baktı...

NOT: Modelliği için Özlem'e teşekkür ederim. İyi ki varsın sen kız...

ZamanSızlanmalar/ Sence Anne...

2009-05-01T22:07:00.000+03:00

Zamana yayıyorum tüm anlatacaklarımı, unutmaktan korkuyorum sonraları anne... Unutmak kötü mü sence de...

Ben hiç sevmekten korkmadım anne, ama sevmeyi de beceremedim. Nedenlerim oldu hep başucumda, sevgilerimi de gösteremedim zaten... Ama sevilmekten çok korktum anne... Sen bile beni sevme istedim , karanlık günlerimde...

Ben hiç yalnızlıktan korkmadım anne, bir tek yalnız bırakmaktan korktum, sıfat halinde olduğum herkesi hikayesinde. Ama çok yalnızdım aslında anne, ben hiç artamadım kalabalıklarda... Hep kelimelerden oldu arkadaşlarım...

Ben hiç alışamadım anne, ne kadar düşsem de, ne kadar kanasa da içim, gene de alışamadım işte, acı dozu yüksek kelimelere...

Bir yanım bana rağmen, bana inat , demir gibi dururken yıkılmadan, eğilmeden, acımadan, bir yanım hep düştü anne. çok dayanıksızmışım, hep acıdı o yanım. Ben kendime bile söyleyememişken, sen hep bildin bunları anne. Gene de hiç uslanmadım hayata, bilirsin ben çok yaramazdım, öyle değil mi anne...

Beni niye hep oyundan attılar anne. Niye biçtikleri role bedenim küçük, yüreğim büyük geldi...

İnsanlar büyüdükçe maskeler taktılar yüzüne, bense öğrendiklerimle, biçtikleri rollere rest çektim, tüm maskeleri ve bulunmam gereken tüm meskun mahalleri ateşe verdim. Galiba kendimi de yaktım.ve de büyümek canımı çok yaktı. Sence yeterince büyüdüm mü ben, anne...

Hep derler ya “amacı olmalı insanın”, ama amaç stoklarım tükendi anne, bahanelerim kalmadı artık. Bahane ya da neden arayacak dermanımda. Umutsuz değilim de anne, sadece vazgeçmişim, galiba kendimden. Kendinden vazgeçmek kötü bir şey mi sence de ...

Tam mı büyük yer kaplıyordu hayatımızda, yoksa yarım kalmışlıklar mı anne. Tamamladıklarımız geçmişin dolaplarına birikiyordu da hatıra olacak cinsten, yarım kalanlar dün, bu gün, yarın gibi tüm zamanımızı işgal ediyordu. Yarım mı daha büyük anne, tam mı sence...

Hayalleri hiç sevmedim anne. Hayal kurmak yerine, geleni yaşamayı seçtim. Ezberledim hayallerden gerçeğe irtifa kaybedişleri, kayboluşları, düşüşleri. Ve aslında yaşamak çok daha gerçekti anne.İşte bu yüzden ben hayal kurmayı hiç beceremedim. Zaten becerebilseydim de hayallerimi anlatacağım kimsem yoktu anne. İnsanın hayalinin olmaması mı kötü sence, yoksa anlatacak kimsesinin olmaması mı?

Ben hiçbir şeyi ertelemedim anne. Ama zamanın içinde kayboldum kendimden. Dünde mi aramalıyım kendimi, bugün de mi, yoksa yarından mı beklemeliyim bilemedim. Aslında bakarsan dün bitti, yarını ise ben beklemiyorum anne. Yarın geleceği meçhulde ve beklerken hepimiz yaşamak için yarınları, bu günü ıskalıyoruz. Yarın ise bu gün olduğunda, biz yeni yarınlar bekliyoruz hazır kıta. yarın bitmiyor da biz mi bitiyoruz anne... Erteleme süremiz mi doluyor hayata...

Ben hiç kimseye güvenemedim anne. Hep sırtımı kendime yasladım. İlla güvenmem gerektiğinde bir şeylere yada birilerine ayağımın altındaki toprakla bir de başımın üstündeki gökyüzüne güvendim en çok. Sen niye bana güvendin anne...

Ben hiç bağlanmadım anne, ne hayata, ne nefesimin karıştığı şehirlere, ne sevdiklerim listesindekilere, ne de tükettiğim ömre. Benim bağlantı yollarım hep kopuktu anne. Pamuk ipliği bile daha kalın kalırdı benim hayata olan bağlarımın tabiri yanında. Her an yüreğimin valizi de, aklımın bileti de elimdeydi anne. Ben çoktan hazırdım gitmeye. Bağlı olmak nasıl bir şey anne...

Hayat bir okulmuş anne. Öyle diyorlar, yüreğimi yetiremediğim kocaman laflar ediyorlar. Eğer öyleyse ben çok mu tembelim. Niye çift dikiş gidiyorum yaşamaya, niye hep çalışmadığım yerlerden geliyor sorular ve niye alışamadığım şeylerden kaybediyorum. Peki ya anne, hayat bitmeden nasıl mezun oluyorlar, bu hayatın okulundan. Yoksa hayatın diploması dedikleri ölüm ilmuhaberi mi. Burdaki notlar da geçer mi öteye, anne...

Ben hiç bir şeyi bilemedim anne. Bilmeyi beceremedim, belki de istemedim. Öyle insanların hayatına kurulacak bol ağdalı çok bilmiş laflarım yoktu. Her şeyim düzdü benim anne... düz sevdim, düz söyledim, düz nefret ettim hayata dümdüz gittim...

Ben hiçbir zaman seni anlamadım anne. Çok uğraştım ama anlamadım. Ki zaten de anlayamazdım. Sen anneydin bense aklı isyanda büyümeye direnen bir çocuk. Sen de beni anlayamazdın anne, korkuların varken ölesiye...

Zamanın içinde Zamansız sızlanmalardı yazdıklarım... Öznem sen ol istedim bu defa sadece anne, isteyen gene de alınır üzerine...

yeşil

2009-04-25T00:50:00.003+03:00

Tomurcuğa vurdu zaman
Taze yeşil şimdi renkler.
Polenler salınacak rüzgara
Alerjiye açık ruhum.

Aşk mı bu dölleyen,
Açar mı yaza neşen...

Karanlıktan Notlar/Kaldığımız Yerden....

2009-04-17T22:52:00.002+03:00

Kaldığımız yerden başlıyorduk sırası hiç bozulmamış seri haldeki düşümsemelere...Zamanın tümüne yayılarak....
Adımlamak hep aynı yeri...
Kapılar kapanırken ardından bir bir adımlarının sesi kaybolur önce, soğuk koridorların mat rengine karışarak ölüm kokularının ağır teneffüslerinde... Ölümü koklamak nasıl bir şey böyle.. ve ne garip...
Olasım/Gidesim/Kaçasım/ sım’lara sığanasım var...
Fena halde başımı alıp gidesim var, Karadeniz’in hırçın dalgalarına paralel sahil yolunda, doluluğunun boşluğunun önemi olmayan bi otobüste yanlızlığımı ve boşluğumu yayarak tüm kentlere durmadan gidesim, uzun ve soluksuz bi yolculuğa çıkasım var... Gri bi hayale doğru. Yağmur damlalarının otobüsün her camına vuruşunda sanki gözüme kaçmış gibi gözümü kırpasım var... Ve adımlarım uzaklaşırken kendimden ve izimin geçtiği şehirlerden sadece ve sadece dönülmezlerimi özleyesim var...
Ve acıtmıyordu artık canımı hiçbir hüzün kesiği...Oysa...
Küçümseyerek yaşamışım büyük şeyleri, önemsizleştirmişim her şeyi... Aklım , yüreğim, bedenim her parçalandığında demişim hep “acımadı ki...”, oysa acımayan yanlarım düşüyordu her kavgada... Oysa kendimden her kalkışımda içim kararıyor, içim kayıyor, düşlerim takılıyor kendime ve düşüyordum... Artık pes dediğim yerde geliyordu bi cesaret... Delilikten miras bana cesaret...
Çocukluğum geçmişin rüyalarında eski bir masal....
Hayatımız, hayallerimiz hatta günahlarımız bile masumdu... Çocuktuk o zamanlar aşmamıştık sınırları, yakmamıştık köprüleri, atlamamıştık henüz daha acı eşiklerinin üzerinden... Ve kader denilen şeyi mutlu sonla biten rengarenk bir masal kitabı zannediyorduk henüz... Hayat daha ezerek geçmemişti üstümüzden...Mutluyduk ve umutlu, önümüzde bir ömürlük yarınlarımız vardı hala... Ömür tek kullanımlık bi biletmiş işte...
Bunları bilme istedim ama söylemeliydim...
Üzgünüm anne, her an seni bırakıp gidebilirim... Her an bedenim infilak edebilir... Her an aklım herşeyi unutabilir... Her an kalbim zamanı kendinde durdurabilir.... Her an dillerim verdiği sözlerden cayabilir...Her an ruhum kader çizgisinden atlayabilir... Üzgünüm anne ama sen bunları hiç bilme... Ve sakın üzülme, deliliğim hala baki bende...
Gözyaşlarım boğdu gecenin karanlığında dünyayı, yüzümün dökümü ıslak bi yastık kılıfında... Oysa kılıfım yok demiştim ben, bu hayata...
Şimdi ayakların bi eşik üzerinde beklemekte... ya eşiktesindir ya düşüşte, geri dönüş yok bu seferinde...

Bu da geçecek.

2009-04-04T01:01:00.003+03:00

8.3.2008 geçen sene mart ayı, yani bir yıldan az bir zaman fazla. Türkiye de henüz bu “global kriz” lafları edilmezden önceki bir zaman. “Kırkbeşliklerin savunusu” diye bir yazı yazmışım. O yazımda benim jenerasyonum “erkekleri” ekseninde bir zamanı ve o zaman içerisindeki sadece ekonomi yansımaları ile bir savunu bir özür metniydi o. Benim ve benim dahil olduğum yaş gurubunun yarınsızlığının bir ifadesi. Bir yenilgi manifestosuydu. Evet sadece ekonomik olarak baktım o yazı da zira sonuç orada kendini gösteriyordu somut olarak. Aslında daha geride ve daha da önemli bir yan vardı “SİNDİRİLMİŞLİK”. Korku, ama her şeye. Korku, korkmaya.

04.04.2009 bir yıl bir ay geçmiş. Türkiye ve de dünya kocaman bir ekonomik krizle baş başa. Yaklaşık beş aydır sürekli olarak insanlar işlerinden oluyor. Her bir işsiz yepyeni travmalara gebe birey yaratıyor ve hala çalışan aslında mutlu grup ise yarın korkusu ile baş başa. Mutluluk mu, o uzak bir iklim. Her çalan telefon ve her nasılsın bir karabasan. Mutsuzluk, endişe, yarınsızlık. KORKU…

Merhaba eski dostum, gene karşılaştık… Biliyor musun bu kez ben senden korkmuyorum. Gençler gördüm merdivenlerde sinir krizleri geçiriyordu. Ben ne yapacağımı bilmiyorum bu denli kötü olmadım ben diyen başka gençler. Evlerini boşaltıp analarının yanına sığınan aileler. Yarın şirketim kapanabilir ben ne yapacağım, nasıl bu çocukla ayakta kalacağım diyen gencecik kadınlar. Daha bir yığın öykü…

Merhaba eski dostum. Bu topraklarda çok uzun yıllardır ama o, ama bu siyasi otoriterler, şark bezirganı ve feodal burjuvazinin (ne garip ki o bile tam gelişmemiş o da ayrı) sözde siyasi oluşumları partileri ile sana gene hazırlıksız yakalandı. Teğet geçti hamdolsun. Teğet geçiyor derken birileri ki mevkii başbakan bu zatın, o sıra 35 yaşında bir erkeği şirketin merdivenlerinde ben sakin ol oğlum bu geçecek diye ayakta tutmaya çalışıyordum. Bir hafta önce oğlu doğmuş ve o, o gün işsiz kalmıştı.

Bunlar gerçeklerimiz. Bunlar var olan ve hepimizin şahit ve ya yaşadıklarımız. Peki ben niye bunları yazıyorum. Şunun için:

Bu bir kriz, hayat krizlerin var olduğu bir süreç ve elde tek şey var ya bu deve güdülür ya bu diyardan göçülür. Göçmek en kolayı aslında. Ama kalmak ve bu hayatı sürdürmek işte mesele bu. Tek başınıza iseniz zaten sorun yok, her bir biçimde yarına ulaşabilecek hafifliktesiniz. Ama aile ve aile bireylerinin “sorumluluğu” içindeyseniz o zaman savaşmak zorundasınız. Bu savaş ise hiç kolay değil.

Kaşar bir kriz savaşçısı olarak ve bu savaşlarda değer verdiği bir yığın şeyi yitirmiş biri olarak da, sadece artık şunu söylüyorum. BU DA GEÇECEK. Ama, ben şunu da biliyorum ki artık o sırada asıl tutunmam gerekenler, asıl tutmam ve daha da sarılmam gerekenler benim en yakınımdakiler. Zira unutmayın ki onlar hayatınızdaki tek yumuşak ve sığınalısı limanlar. Limanınız yoksa yorulmaya ve dalgalara yenilmeye mahkumsunuz. Evet yetemediğinize dem vuruyorsunuz. Oysa sadece bir gülüp yahu dur be hallederiz bunu demenin o anlık neşesi yarın size apayrı bir güç olacak buna inanın. Bir çiçek bile alamadım; yerine bir parktan hazır bahar da gelmişken bir dal (daha fazlasına gitmeyin bir başkası da alsın ve hatta orada da kalsın) çiçek koparıp kapıyı çalın. Kapıyı hasretle açın ve unutmayın yolunu gene buldu o.

Çocuğunuza sarılın, ona almak yerine birlikte olarak eğlenmeyi yaşatın. Birbirinize daha fazla sarılın. Hepimiz yorgunuz unutmayın ve yorgunluklar en güzel tenlerin sıcağında diner.
Unutmayın, yenildik. Ama her yenilgi yeni bir başlangıcı da taşır ve geçmişe değil hayat yarına taşır geçmiş orada bir yerde kalır denemek değil yeni yaşamaktır as olan.

BU DA GEÇECEK. Buna inanın daha öncede geçti. Ha evet zor olacak, ha evet dünün borçlarını ödeyeceğiz. Bu kez hiç değilse bu kez artık yarına bir şey yapma zamanı. Deniz bitti. Gidilecek tek yer bu yurt. Hani terk edip kapattığımız evlerimiz gibi anayurda taşıdık.

Seçimlerimiz bizi yarına taşır hayata bakış acılarımız bunlarsa bizi belli bir siyasi yapıya sokar. Bu siyasi talebi en alt seviyeden mahalli düzeyden başlayarak örgütlemeli ve buna sahip çıkmalıyız.

Yemeğin önüme nasıl geldiği değil yemeğin hazırlanışı da önemli. Benim istediğim tarzda o yemek pişmeli ki o yemekten zevk alayım.

BU DA GEÇECEK. Hayat bu ve hayat içinde basit anlar var ve bu anların keyfine varın. Ha sayısı az evet ama az olduğu için güzeller unutmayın.

Kendinize, sevdiğinize, ailenize ve toplumunuza sarılın başkası yok. Yokluk inanın sadece boşluk…

BU DA GEÇECEK. Sahip çıkın.

Not: Bu yazıyı yazdıkdan sonra dönüp okumadım. İçimden böyle yazmak geldi ve yazdım.

kırkbeşliklerin savunusu nu okumak isterseniz tıklayınız

http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=97328

Yalın dan "Herşey sensin" i bulup dinleyin enteresan.

o yalnızca bir ağaç

2009-03-24T21:39:00.004+02:00

Bembeyaz karların üzerinde taze karı ezen ayaklarımdan çıkan sesden başka hiçbir şey yok. Beyaz öylesine hakim ki her şey bu beyazlığın içinde tümüyle ayrı ayrı duruyor. Yürüyorum bir saattir kar dinmedi bazen azalsa da sürekli yağıyor. Bolu Köroğlu dağı Kızık yaylasında bu ikinci günüm. Dün bütün gün güneşli iken bu gün sabah beşten beri yağan kar altında etrafı geziyorum. Ekipten sıklıkla ayrı kalıp bu doğayı tek başıma hissetmek derdindeyim. Tek ses adımlarım ve azıcık usul usul esen rüzgar. Dün güneş batarken çektiğim ağaç aklımda sürekli.

Bir ormanın hemen kenarında fakat ormandan uzak tek bir ağaç. Arkasında türdeşleri yan yana kol kola vermişken o tek başına. Ormanın gölgesi birlikte, ayrıt edemiyorsun hangi ağacın gölgesi, gölgeler iç içe kop koyu bir çizgi. Ama onun gölgesi ve dallarından süzülen ışık tek ve yerde öylesine ayrıt edici ve neşeli ki.

Beyaz örtü günün kızıla vurduğu anlarda kızıla bulanırken, bu ağacın gövdesi onun hafif oynaklığı ve gölgesinin o nefis detaylarına takılıp kaldım. Elimde makinem güneşin onda yarattığı nefis etkileri izlemeye koyuldum. Her an bambaşka bir figür oluşuyordu gözümün önünde ve karşımda bir ağaç dans ediyordu, her şeye tüm olup bitene ve tüm olup biteceklere de inat o gün sonunda bir balerin edasında dans ediyordu. Arkasında ise türdeşleri dimdik onu uzaktan seyrediyorlardı.

Türdeşlerinden evet daha kısaydı, ama dallarını daha bir özgürce etrafa salmış güneşi daha fazla kucaklıyordu. Gövdesi daha kalındı, kim bilir dayanacak kendinden başkası olmadığı için buna mecbur kalmıştı. Sarılabileceği ve ya dayanabileceği tek ağaç yoktu ki onun, rüzgara karşı tek başınaydı.

Nasıl olmuştu acaba, tüm türü ardında metrelerce uzaktayken o burada nasıl filiz vermişti, tohumunu amansız bir rüzgar mı taşımıştı buraya yoksa bir kuşun ağzından mı düşmüştü yem olacakken. İkinci şıkkı sevdim. Öyle olmuştur bu ona yakışır. Kim bilir ne vartalar atlatmıştır ama o her şeye rağmen yılların içerisinden bu hale, bu oynak ve nefis gölgelere kavuşmuştu. Yolun kenarında yaz güneşinde sırt verilip oturulacak bir ağaç olmuştu işte.

Kar gene arttı, yürüyorum. Sessizlik çok güzel, karın sesini duymaya uğraşıyorum nefes alışlarımı susturup. Kızık yaylasını dinliyorum kocaman beyaz bir sessizlik. Birden bir ördeğin buz tutmuş gölün kenarından sesi geliyor kulağıma. Avaz-avaz bağırıyor hiç susmadan, tam o anda kafamın üzerinden başka bir ördeğin o sese doğru uçtuğunu fark ediyorum. Sisle karışık karda yolunu bulsun diye eşini çağırdığını anlıyorum. Gel eşim gel buradayım, sesime gel işte yuvamız benim sesimin olduğu yerde, bana güven gel…

Kardan nefret ederdim oysa, yürümekten de. Ama hepsini ne çok seviyormuşum…

kaç ayrılık sürer bu zaman

2009-03-13T00:04:00.003+02:00

Kaç ayrılıktır sürdürdüğüm
Zaman
Yeni vermiş çiçeğini bahar…
Gittiklerimden
Gelemem diye direttim,
Direttiğime lanet okudum…
Bir yanım kal
Öte yanım git.
Kaç ayrılıktan sonra
Kalma gitlere tükürdüğüm
Nefesim,
Aklaşmış saçlarım,
Nasır rahatsızı adımlarım…

Bilmemişim;
Meğer ne çok özlemişim.

Şiirle mimlemmişimde...

2009-03-08T23:50:00.004+02:00

Mimlenmişim ben de… Yahu oturup dururken nereden çıktı şimdi beni mimlemek. Hay allahım hem de en zor yerimden mimlenmişim. Şiir demiş mahallenin bir deli kızı. Sizin en sevdiğiniz şiiri öğrenebilir miyiz demiş…

Şiir.

Ne garip bu güne kadar aslında hiç düşünmemiştim bu soruyu. En çok hangi şiir, en çok hangi film, en çok hangi öykü vs… En çok ? Verecek bir yanıtım yok aslında en çoklar üzerine. En çoklarım hep hayata dair. Bir öykü gibi Ege’mi sevdim, bir şiir gibi Delfin’imi . Sanat gibi ise analarını. Hiç başka bir şeyi sevebileceğimi varsaymadım. Ama zaman içinde ben de öğrendim ayrıt etmeyi şiirin, öykünün, fotoğrafın yani sanatın aslında daha başka da anlamlarının olduğunu ve bence olabildiğini. İlla bir ait olduğuma değil sadece benim ruhuma benim yalnızlığıma, benim ben olmama çıktığını. Ama ilk kez soruldu en çok hangi şiir diye, bir soru ve şaşırdım. Şöyle bir zihnimi yokladım. Balık hafızasıdır belleğim tek bir dize kalmaz veya bir satır. Sadece bir an olur bir dize gelir veya bir satır ve yada bir replik. Ama ne kendi yazdığım ne de başkasının bir satırı gelmez aklıma haydi deyince.

Önce şairlerimi düşündüm… Hocam karşıladı beni. Sevgili Cevat Çapan. Şiiri onla tanımaya başladım, onunla ilk gençliğimde antik tiyatroların izini ararken dinlediğim şiirleri geldi aklıma.

Dağın eteklerinde orman
Çam, sedir, ulu çınarlar…
Birbirini seyrediyor aynasında denizin.
Çamlar pürleriyle suskun,
Sedirlerin gözleri uzakta,
“Ölünceye kadar seninim”, diyor denize
Kendi gölgesinde yanan bir çınar.

“pürleriyle suskun” ne çok kullandım suskun olmayı yazılarımda hep bir erdemmiş gibi. Durmayı ve durmanın beklemekten öte bir yan olduğunu “kendi gölgesinde yanan bir çınar” gibi.

Derken Ahmet Haşim’in o delişmen o çok bana yakın melankolisini keşfettim, oysa devrimci zamanlarımda ne çok atlamış ne çok anlamamıştım onu. Hep yaz olacak sanıyordum oysa “sonbahar” soneleriymiş hayat.

Bir taraf bahçe, bir taraf dere
Gel uzan sevgilim benimle yere,
Suyu yâkuta döndüren bu hazân
Bizi garkeyliyor düşüncelere…

İlk öğrenimimi Ahmet Haşim miş veren. O lirik şiirlerinde bana. Haşim’in dizelerine göz gezdirdim bu satırları yazmadan. Bu arada Ahmet Haşim’i bana tanıtan kadını anmadan geçemem. Dürnev Tunaseli.

Hayatta tutkuyla bağlandığım iki şair oldu ama. Biri Neruda öbürü ise mis gibi Kızılırmak gibi bir adam. Hasan Hüseyin. İşte benim enim… AKARSUYA BIRAKILAN MEKTUP
Şiirin tamamını buraya yazmayacağım, belki Hasan Hüseyin diye arar ve daha başka şiirlerini de okur bu satırları okuyan birileri. Ama girişindeki anekdot çok başkadır…

İncecikti
gül dalıydı
dokunsam kırılacaktı
dokunmadım
kurudu.

Kimseye soru sormam, o yüzden kimseye mimim de yok… Soruldu dedim…

işte beni mıhlıyan:
http://birdelininguncesi.blogspot.com/2009/03/siirli-mim.html

görerek duymak üzerine

2009-02-24T12:33:00.003+02:00

İşitme kaybı olan bir çok insanımız gözleri ile duyarlar bu konuda onların hayatı duymaları için sevgili Delfina nın bir çalışması var aşağıdaki linkten bu çalışmaya ulaşabilirsiniz. Kanal D Home video bu konuda bir çalışma başlattı ancak henüz iki türk filmine Türkce alt yazı versiyonu yapabildi (Sis ve Gece- Kabadayı) Bilgilerinize.

http://isitmekaybi.blogspot.com/2009/02/isitme-kaypllar-icin-turkce-filme.html

yol

2009-02-17T21:18:00.003+02:00

Birlikte taşırız,
Sen yanımda alyazman
Ben yanında sırtımda sepetimle.
Birlikte taşırız,
Sen yanımda ol
Ben yanında yürüyeyim.
Ne gam
Birlikte taşırız yolu.

2009-02-11T22:11:00.002+02:00

Nice bitiş günlerine ruhum
Bir yılı daha bitirmenin gururu.

Ne çok mutlu herkes,
Ne çok yeni yetmiş bahar dalı sevdalar.

Nice yıllara kapı eşiği sevdalar
Yepyeni yollara vurmanın heyecanı.

Ne çok yeni ten telaşı
Ne çok yeni bir bakış ve dopdolu heyecan.

Bir de şu soruları olmasa yeni yetmelerin…

böyle işte sadece hiç.

2009-02-04T20:54:00.003+02:00

İki yakası bir araya gelmez düşler misali benim halim. Kime ne.
Azıcık beri durmuş olmam ve temaşaya bakmaya vermişliğim, beklemekte olduğum değil ki. Durduğum yerde kendi yaralarımı kendimin yalamaya çalışmasının ne sakıncası var ki. Niye illa birini katıp da birine yalatayım ki yaralarımı. Kangren olup uzvumu atmak için mi?
Ne kolay oysa kes at.
Kolsuz kal

Aman canım nasılsa iki tane var…
Sonra?
E onuda bu sefer veririz ne gam…
Yok kardeşim ben tek vücut gideceğim cehenneme…
Garantiledin cehennemi yani
Eh…

İkisi bir araya gelmez düşlerinizin sonu nereye varır zanlınızca?
Bir yere varmaz varması da gerekmez.

Deli saçması hallerinizin bir devamı yani?
Evet size ne?

Hiç…

Bir yere varmaz atışmalardır aslında durduğun anda.” Hiç” e varan sohbetlerin, kocaman durur karşında pek ala demek istediklerin ama demediklerin. Olsun varsınla geçişip giden günler boyu…

Bu zaman da böyle işte.

bir

2009-01-26T00:03:00.004+02:00

Bir gün doğuşunda,
bir koya,
orsasına yatmış bir tekne girer.

Bir gün sürer
ışık altında

yorgun…

Ardından gün,
bir martı kanadında
gider.

Gün batımından gün doğumuna
sadece karanlık hüküm sürer.

O DA YORGUN.

geri kalan

2009-01-24T02:01:00.003+02:00

“(Ne çokdu oysa, ne çok.) Sanmışmıydım çokluğu, yoksa çok muydu gerçekten. Ne gereksiz bir soru...Geri kalan zamanlarda ne yazabilirsem şiir niyetine.”

Niyetim olsun...
Sen, kimsin gözlerinden hayat akan.

Bilemediğim, bilmeye korktuğum.

Bilemedim ben.
Bilmeyi erteledim.

Belki sevişirim senle gün doğuşunda
Belki sarılırım gün sonu yorgunu.

Belki sen beni aldatırsın
Belki ben seni

Bilemedim ben

Belki tutarım elini gözümü son kez yumarken.

Olsun varsın

İşte bak durdum sana, çıkmazım artık
Bilmelerin tümünü bilemedim ki ben.

ihbar ediyorum sayın savcım

2009-01-10T00:59:00.000+02:00

Bu gün Ankara’yı deşiyordu kepçeler. Silah varmış, “birinin” krokisinde bulmuşlar yerlerini.

Bilmem ki birinin krokisinde de bizler çıkar mıyız acep. Hani 70 li yıllardan beri okuyup bu ülkede mesleğini yapmaya çalışan üç beş paraya günü kurtarmaya çalışan ve sonra mesleğinden tiksinen, mesleğinden ve o mesleğe atılmak için verdiği çabaya lanet eden ve üstü her gün kalın bir cehalet toprağı ile kaplanan, havasızlıktan boğulmuş ve oracıkta kabullenerek kalmış kocaman yığınları da bulurlar mı?

Bu ülkede evine gidecek parası olmadığı için gidemeyen(yıllarını bilgisayar yazılımına vermiş), çocuğunun dişçi parasını ödeyip servis parasını ödeyemeyen(yıllarını televizyona vermiş). Bütün bunları dert ettiği için hayatını zehir eden işte o toprağın altına itilmiş ve üzeri örtülmüş bir kitle yatıyor.

Varın siz mafya ile toprak ağsını ve polis şefinin aynı kazada aynı arabada yer aldığı ve öldüğü silahları alın, bulun ve bunu; anlı şanlı paşalara bağlayın. Yetmedi bunu bir de adı hep ispiyonculukla anılmış, siyasi yanı sözde olan aydınlıkçı olan bir şahsa bağlayın o da yetmedi, güneydoğuda uyuşturucu-silah trafiğini yönlendiren asker eskilerine dayandırın.

Yetmez, kepçeler daha bizi bulmadı. Hani şu doğalgaz parasını denkleştiremeyen, hani yarın işim var mı diyenleri. İşte sayın savcım silahtan çok öte gömülen var bu ülkede.

Ankara’yı deştiniz yaşasın gazete kağıtlarından bulduk silahların gömü yılını.

İhbar ediyorum sayın savcım bu ülkede 1950 yılından beri insan gömüyorlar diri diri. Emeğini, yeteneğini, eğitimini, geleceğini. Krokisi bende savcım ahanda veriyorum size.
Anadolu denen yurt buyurun deşin

Karanlıktan Notlar/ Yanılsamalar.......

2009-01-09T23:50:00.000+02:00

Bir çıkmaz sokak karşılıyor beni ya da ben sokağı.....
Bi çıkmaz sokağa vuruyorum şimdi yüreğimi. Her yanı baştan aşağı sen, her yanı baştan aşağı ben... Bir duvarda rastlıyorum adıma, başında bensiz bi sıfatla, kendime yabancı, kendime asılsız, kendime yalancı...
Tanıyamadık imzalarımızdan bile.... Bu nasıl bi hikaye böyle?
Bir göz süzülüyordu sessizce üzerinde, senin kelimelerinde ,senin hikayende... Ben değildim,sen değildin,o değildi... Bu sadece bir hiçti....
Geçer.... Geçmez.... Geçer....
Geçer dediklerine bakıyorum teker teker... Topluyorum hepsini, geçer diye bekliyorum. Tüm boşlukları kendimde biriktiriyorum, hayatın doluluğuna inat... Bir gemi gibi usul usul yol alıyorum kılavuz kaptanım olmadan açık denizlerde... Sükunet hakim bu yanılsamalara.
Gülümsemelerin toplamında bir hüzün damlasıydı yanağından süzülüp hafızama kazınan... Ezberlerimi unutturan, bildiklerimle bilmediklerimi birbirine karıştıran...
Geçer diye bekliyorum ama geçmiyor hala inatla...
Bu şehrin tüm yolları ölüm manzaralı....
Ne çok ölen varmış bu şehirde... Ne çok mezarlık kaplamış hayata gidilen yolu... Her gün yeni güne başlayanların geçtiği yollar bu kadar ölüm, bu kadar hüzün kokmamalı... Bunun bir çözümü olmalı....
"Hey siz yetkililer ,her gün hayatta kalmanın mucize olduğu 21. yüzyılda yanı başımızda savaşlar yaşanırken, bi ülke kendi içinde bölük pörçük edilirken, tabutlar aramızdan geçip giderken, gri bulutlar radyasyonunu üzerime dökmüşken, her an insanlığın kıyımı iki dudak arasındayken, insan hayatının bu kadar ucuza alınıp satıldığı bir dünyadayken, yolları mezarlıkların içinden geçirmekten vazgeçin... Ölümü yaşarken her gün ruhumuzda, bu kadar da gözümüze sokmayın ölümü... Yolların kenarlarına çocukların oynayacağı parkları kurun, yada doğumevlerini yol kenarlarına inşa edin, ki biz de umudumuzu kaybetmeyelim kendi hikayelerimizde..." diyorum ama sesimi kendime bile duyuramıyorum.... Sesim neden bu kadar yabancı...
Kulaklarım bedenimde değil ruhum da....
İçimde yarına dair tüm aşklarım öldü bi isyan ayazında... Kulaklarımda sâlâsı veriliyor şimdi.... “Zamansız şehirlerden birinde vakitsiz bir namaza müteakip, dipsiz kuyulara defnedilecek tüm ölü aşklar.... Allah rahmet eylesin”....

Karanlıktan Notlar/Kartpostal Hüzünler...

2009-01-02T15:00:00.000+02:00

Kartpostal hüzünleriydi hepimizi aynı hikayede özne olmaya zorlayan....

Bir kartpostal hüznünü andırıyor bütün şehir bu gün...Her yer bembeyaz bi yalnızlığa mahkum.Yollar, arabalar, insanlar,evler,caddeler,kediler,köpekler...ömürlükler , ölümlükler hep beyazın hükmüne mahkum...Tüm şehir birbirine orantılı gömülmüş beyazın içine...Seri imalat mı tüm hüzünler? Biz nerde karşılaştık senle...

Kalbimde bir acı...çok ama çok acıdı....

Sırtımdan gögsüme bir ağrı beliriyor sebebi belirsiz.....Sahipsiz bir eşya gibi bırakıldığım yalnızlığımda bir acı saplanıyor şimdi yavaşça içime....Acımı unutmak adına aklımı veriyorum bedenimden uzaklara.... Aklım isyanlarda....Aklım bir delinin kahkasında, aklım bir berduşun şarap şişesinde, aklım bir çocuğun elma şekerinde....Korkma saçmalamalarıma bakıpta, ne deliriyorum şu an, nede kalp krizi geçiriyorum.Sadece içimden seni geçiriyorum, ondan sebep yüreğimin göğüs kafesime dar gelişi....

Ben kendimi kendi yalanıma inandırdım....

Herkes kendi yalanını yaşar,herkes kendi yalanına katar her şeyi...Neresi doğru bunun, neresi yanlış..Kime göre doğru, kime göre yanlış....

Gerçekleri kabullendikçe yalanlarıma katıyorum herşeyi ve herkesi.Ben kendimi kendi yalanıma inandırdım....Gerçek bedenimin memleketinden göçeli çok oldu...Gerçek olmadı ki hiç....

Boşluk dolduramamaca....

Düşündüğüm an düşse kelimeler satırlara kendiliğinden...Ellerim hiç yorulmasa.Ellerim bu kadar korkmasa aklımın isyanından... Olmaz mı?

Hangi vazgeçişin sonucu oldun sen böyle....

Hangi gidilemeyen yolun varılanı oldun...Kimeydi bu sebepsiz söylenmeler, kimeydi bu isyan çığlıkları, kimeydi bu yakarışlar....Herkesten çok mu yaktı hayat canını.Herkesten çok mu acıttı...Daha mı yakındı sonu, daha mı kısaydı yolun...Söylesene niye bu vazgeçiş..Niye bu tükeniş...

Ya da sen en iyisi gene boşversene....

Sessizlik fırtınası tutuldu tüm hayat...Sıra kim de...

Susmalarım olduğunda,sessizliğimin kelimelerden firari hallerinde buluyorum seni...Suskunluğumu hecelemeyi öğreniyorum şimdi...Harf harf, satır satır...Hazmediyorum her şeyi zamanla...Gidişleri ,gelişleri,dönüşleri,kalışları,ölümleri, ölemeyişleri,kahkayı,vedayı....Kabullenmiyorum sadece hazmediyorum.

Her kabulleniş bir vazgeçişmiş...Her vazgeçiş bir yenilgi değilmiş, “ ama hayatım, senden vazgeçmek için fazla gencim...ne yenilebilirim ne de kabullenebilir..."

Tüm “sen”ler “ben”dim aslında bu yitik öykülerde......

2008-12-27T04:10:00.002+02:00

* MÜCRİM (SUÇLU) GÖZLER

Masal bir adamın dört bin dinara bir kız almasıyla başlar.

Bir gün adam gözlerini kızın üzerine dikti ve sonra göz yaşlarına boğuldu. Kız ona neden ağladığını sordu. Adam yanıtladı:"Öylesine güzel gözlerin var ki bana Rabbe ibadet etmeyi bile unutturuyor."

Kız yalnız kalınca gözlerini oydu. Adam onu bu halde gördü ve acıyla sarsıldı. "Kendine neden eziyet ettin? Değerini düşürdün." Kız şöyle karşılık verdi: "Bende bulunan hiç bir şeyin sizi Rabbe ibadetten alıkoymasını istemem."

Adam o gece, düşünde bir ses işitti. "Kız değerini sana göre azalttı ama bize göre arttırdı ve biz onu senden aldık."

Uyandığında adam, yastığının altında dört bin dinar buldu. Kız ölmüştü.

DÜNYANIN EN GÜZEL BEŞ DAKİKASI.

Gözlerimi aralıyorum.

Bir kozanın içindeyim. Sıcak. Pürüzsüz. Rahiyası başımı döndürüyor. Doyasıya içime çekiyorum.

Uykuyla uyanıklık arası bir yerdeyim.

Rüya mı gerçek mi ayırdına varamıyorum önce, sonra fark etmez diyorum kendi kendime, ikisi de bitecek nasıl olsa..

Mutluyum. Havada asılıyım.

Zaten hiçbir yerde olmak istemiyorum.

Zaman durmasın. Aksın saniyeler ziyanı yok.

Sadece orada, o anda, o kozanın içinde olmak istiyorum.

Beş dakika. Sonra dünyanın en tatlı uykusuna dalıyorum.

* Ahmed Eş Şirvani’nın masalı.
**İki yazının anlaşıldığı üzere birbiriyle ilgisi yoktur.

Karanlıktan Notlar/Ellerim Çok Üşüyor Benim.......

2008-12-17T18:36:00.002+02:00

Kelimelerin firarıdır sana bu....
Kelimelerim kendimden önce dökülüyor sana...Sussam diyorum, anlatmasam, ama kelimelerim içimden firar ediyor senin ruhuna....Susmalarımın bile anlamında oluyorsun, anlayamadıklarım da elimden tutan düş sokağındaki hüzün kokulu beklediğim... Sen,söyleyemediklerimi ve bilmediklerimi de biliyorsun... Kelimelerimi sen yazmış gibi...
Gene bir düşüşte, düşüyor yollarımız birbirine....
Nefesini ekliyorum nefesime...Her solukta sen oluyorum, her solukta ben oluyorsun,tırnak uçlarımdan saçımın teline değin...Seni atsam diyorum içimden, olmuyor...Gene sana düşüyorum her yolun başında...Canım ne kadar yansa da uslanmıyor işte hala düşüşlerim...
Hüzün batıyor gözüme....yoksa ağlamam ben...
Gözümü her kapattığımda göz kapaklarıma batıyor hüzün.İşte ondan sebep bulaşıyor değdiği, gördüğü her şeye...Bir polen salgınında kaçmış olmalı gözüme hüzün...Bi ilk baharda...bir ilkbaharın sonu olan yollarında, gidenlerden arta kalırken...
Ben değil, hüznüm ağlıyor gözlerimden...Yaş değil, yaşam akıyor gözlerimden... “Ben ağlamam” diyorum ama hüznüm “ben ağlarım” diyor...O beni dinlemiyor....Ne zamanki emaneten zannederken, beni kandırıp, asli yerleşti gözlerime hüzün, o zaman başladı kendi hükmünü sürmeye gözlerimde....
Ellerim isyanda...ellerim çok üşüyor benim....
Ellerim tüm köprüleri yakmış aklımla bağlantı yollarında...Kendini dinliyor ,kendini yazıyor,yüreğimden feyz alıyor...Ellerim bu sıralar yüreğimden bile çok üşüyor....Isınmak için çabaladıkça ben, eski bir yalnızlığın buzlarına dokunuyor parmak uçlarım....Hiç durmuyor, hiç dinlenmiyor...Kendine yükleniyor....Kendi yüklemini yazıyor....Ellerim çok üşüyor....
Ellerime mukayyet ol bu üşümelerim de....Yoksa yazacaklar şehrin en görünen meydanında bir duvara Devrim gibi senin adını...Ve diyecekler altına da isimsiz bir imza ile “Kurtuluşa kadar sen, Kurtuluşa kadar AŞK...”

Not: İnançlı bir Devrim sloganını, İnançlı bir aşk sloganına çeviren dosta teşekkürler..."Kurtuluşa kadar Aşk"....

HAYAT ÇİZGİSİ

2008-12-15T15:51:00.000+02:00

Gidişin
Bir bıçak kesiği gibi
Ani ve derin...
Bir yılan gibi soğuk
Sessiz
Ve sinsice...

Gerçekti.
İzde kaldı.
Yalanlar
Sözde...

Gerçek mi, yalan mı diye sordular günün birinde
Zaman dedim, uzatıp da avuçlarımı
Sadece birazcık zaman yağdı
Senden sonra ellerime...
Ve içlerinde yer edinemediğim bir hayatın
Çizgisi kaldı...

ISSIZ ADA NİYE ISSIZ

2008-12-12T12:46:00.001+02:00

Şimdi Kanbersiz düğün olmaz. Herkes ıssız ada filminden bahsederken susup oturamayacağım. Evet, sonunda ben de sosyal baskıya dayanamayarak seyrettim bu filmi. Evet bu bir aşk filmi.

Bana göre teması şu: “Aşksızlık yalnızlıktır.” Filmin erkek kahramanı kadar kadın da yalnız. Çünkü yalnızlık sevgiden yoksunluktur.

Adam, geçmişte yaşadıklarının etkisiyle ve bittabi kişilik olarak yalnız ve bohem bir hayat tarzını benimsemiş. Haz almak üzerine kurulu bir yaşam. Kadınlarla uzun süreli ve yakın ilişkiye girmekten kaçıyor. Çünkü ona göre aşk bağlayıcı düzenli bir hayatı temsil ediyor.

Aşk=Aile (mi?)

Oysa hayatın küçük zevklerini yaşamayı öğrenmiş biri o. Yaptığı yemeğin tadına bakan birinin yüzündeki haz ifadesi onu mutlu ediyor. Çalışanlarının üzerinde disiplin kurmakla birlikte onlara değer veriyor. Eski plak koleksiyonu var. Değişik kadınlarla ilişkisi var, kocasını aldatan ev kadınlarından, fahişelere kadar fanteziler üzerine kurulu bir cinsel yaşamı var. Nerdeyse hepsiyle uzun süredir görüşüyor.

Ada da aşktan kaçıyor. Neden terk edilme korkusu. Çünkü bütün erkekler onunla birlikte olup sonra sırtını dönüp gitmiş. Hiç bir erkek gerçekten onunla ilgilenmemiş, onu mutlu etmeye çalışmamış. Cinselliğe dayalı ilişkiler yaşamış hep. Aşık olmuş ve hep terk edilmiş.

Aşkta aradığını yine bulamıyor, terk ediliyor ve tercihi düzenli hayat, çocuk ve aileden yana oluyor. Sevmediği biriyle evlenip çocuk doğuruyor. Düzenli bir hayatı, çocuğu ve bir ailesi olmasına rağmen kendini yalnız hissediyor ve mutsuz. Yaşamını paylaştığı kişiyle yıllarca eski sevgilisini hayal ederek sevişiyor. Ada’nın kocasına karşı ne hissettiği meçhul.

Aşk=Cinsellik (mi?)

Adamın da kadının da hayatlarındaki boşluğu dolduran şey çocuklar. Kadın kendi çocuğuyla, adam yaninda çalışan birinin çocuğuyla yalnızlıklarını gidermeye çalışıyorlar.

Bir de filmde hiç görmediğimiz bir adam var. Ada’yla hayatını paylaşıyor. Ortak yaşamın getirdiği sorumlulukları ve zorunlulukları üstleniyor. E tabi bunun getirdiği mutlulukları da yaşıyor. Ada’yla ortak bir çocuk sahibi oluyorlar. Ada’nın bir işi, bir eşi, bir çocuğu, bir evi var. Kocasının da. O ne düşünüyor peki?

Aşk= Paylaşım (mı?)

Bence bu üç kişinin aşk anlayışları arasında çok sıkı bir çatışma yaşanıyor. Hepimiz sanmalar üzerine kurulu bir hayat yaşıyoruz. Aşkı zannettiğimiz gibi yaşıyoruz. Ya da yaşadığımız şeyi aşk zannediyoruz.

İçinde bir çok duyguyu barındıran bir duygu zenginliğidir aşk. Özlem, merak, nefret, öfke, haz, mutluluk, kıskançlık vs. vs. İnsanı duygusal anlamda çok zenginleştirir. Ve hayatımızın içinde ne kadar büyük bir yer kaplar, zaman ister, emek ister, özen ister, korunmak ister vs. vs. Aklımızın, duygularımızın, vücudumuzun tam orta yerine gelip kurulur. Bize gülümseyerek şöyle der. “Buradayım. Buradayım. Beni gör.”

Şimdiiiiii soruyorum. Sizce aşk nedir arkadaşlar? Nasıl yaşanır? Bu iki kişi bir araya gelebilir miydi? Bilemiyorum. Sadece düşünüyorum…

Not: Sevişme sahnesi biraz daha görsel estetik taşısaydı keşke.

Karanlıktan Notlar/Tarihi yok....

2008-12-10T15:47:00.002+02:00

Kattıklarına aldıklarına bakmadan anı yaşıyorum şimdilerde....
Şehrin karanlığında sokak aralarının günahına batıyorum...küfürbaz biri oldum canım her yandıkça...susmaktan vazgeçtim...avazım çıktığı kadar bağırıyor yalnızlığım...bi boş vermişlik balonu var elimde ha patladı ha patlayacak...An ise etrafımda dolanan şımarık bi çocuk...kaçıyor benden yakalayamıyorum zamanı......
Eksilirken sen benden, ben seni içimde çoğaltıyorum...
Ne kadar eksilebilirim ki kendimden daha...ne kadar kaçabilirim sonum olanlardan...ve ne kadar gizleyebilirim ki gerçekleri taş duvarların yalnızlığında...doğduğumuz gün artıyoruz hayata ve her gün çoğalıyoruz acımızla tatlımızla...tek eksilişimiz ölüm oluyor hayatın eski gardolabından, kapağını açmaya korktuğumuz...
ne kadar gitse de bedenin uzaklara, ne kadar gitse de bedenim uzaklara, kaç şehir geçse de arada ,kaç ülke değişse de , kaç deniz aşılsa da , kaç ıssızlıkta kalınsa da , zaman kendini unuttursa da eksiltmiyorum seni içimde...çoğalıyorsun her yeni güne...
unutulduğunu zannettiğin yerden başlıyorsun hayata tekrar kısa bi merhabayla.....
hiç bi şey unutulmuyor..ne sen, ne ben, ne zaman ne de yaşam...ve hiç bişey kaybolmuyor hafıza da, yürekte, bazen üstü küf tutsa da duruyorlar işte o kabuk altında...hadi canım diyorum “hepimize geçmiş ola”....
sebep yoktu ki sonucu olsun...bu defa sonuncusu olsun
sebebi yoktu bunca zamandır kendimden düşüşümün şimdiyse sebebim oldu düş sokaklarının ışıksız geceleri...bi yalnızlık istasyonun da tek başıma zamansız bi yolculuğun hazırlığındayım...ne gitmeye hevesliyim aslında ne de kalmaya...elimde kendi tarihimin anıları var sığmayan bavullar dolusu...giderayak çözüyorum zihnimin bekletilen bilmecelerini....
tarihini unutuyorum ilk gözüme düşüşünün.....
bakma sen benim kendi tarihim dediğime tarihim yok benim...bi doğduğum gün yazılmıştır hafızama...ne acılarımı sığdırabildim zamanın bi odasına ne de sevinçlerimi...tarihi yok benim yaşadıklarımın ondandır hayatımdan kaldıramayışımın...ne başını bilirim ne sonunu...bitmeyen bi nehir ömrüm tıpkı kelimeler gibi... bilmem kaç bahar geçmiş hayatımın üstünden, bilmem kaç defa güneşe dönmüş yüzüm, bilmem kaç kar fırtınasında kangren olmuş yüreğim, aklım...
tarihim yok benim bedenim yaşsız bi kadavra..... “hadi canım hepimize geçmiş ola” balon bu ha patladı, ha patlayacak.....

Mühim değil

2008-12-02T00:00:00.010+02:00

“Mühim değil” ne hoş bir laftır ne çok kabulleniş. Pek sever oldum ben uzun zamandır bu lafı. Çok kibarımdır o ayrıııı…. Ama kibarlığımı bir kenara bırakırsak aslında evet artık mühim değil ki ayağıma basılması, mühim değil damarıma basılması. Kızdıklarım yeter, kızmadan yaşamaya da bir yerden başlamalı. Sakarlık işte ayağına basılması, damarına basılması bir anlık gaflet. Asalım mı yani durduk yere.

Affetmeyi öğrenmeyi neden hep erteledik ki, karşımızdakilere yer açmak yerine alanları daraltarak ayağımızı ayağın altına sokup,"aha ayağıma bastın”suçlusun işte demelere ve bunun savaşlarına niye çıktık ki. Basit gençtik… Basit insandık… Basit hepsinden öte ben eksende yaşar olmaya alışıktık…

Yanıldık…

Mühim değil…

Öğrenmek işte böyle bir şey…

Hayatın aslında yaşama sanatı olması ve bu sanatda, hayatın içindekilerin tek tek önemli ve hepsinin aslında nasıl kırılgan, nasıl yitirilir olduğunu bilerek yaşamaya başladığınızda; hayatın bir gözünü daha öğreniyorsunuz. Kimse ve hiçbir şey kalıcı değil. İşte ta bu yüzden de o kadar önemliler ki, her bir geçirilebilen ân. Yaşasın bu gün de var işte. Yarın yarının sorunu, bu gün sahiplenerek yarına bir yol açtım. Yarın ise…

Mühim değil, bu gün vardı…

“Dip not: Ey benim öfkelerimi çalıp Karadeniz sahilinde kendine hayat kuran adam, Allah tependen baksın. Hayır azıcık kızmam gerekiyor kızamıyorum yahu. Hayır mühim değil biliyorum ama kardeşim bu kadarı da vurdum duymazlığa girmeye başladı… Tez elden bu işe el atıla. Karadenizden hırcın iki dalga kap gel .Bak bir 70'lik söyledim yanına lakerda, az ciroz, beyaz peynir. Balık çpazarındaki masada bekliyorum.

56. sayfa ve ötesi.

2008-11-30T21:51:00.002+02:00

Bu mim davasını anlamadım blogda. Hoş anlamam da gerekmiyor her hal boş ver. Ama Sevgili "Nily" de bir durumla karşılaştım: Yakınınızdaki bir kitabın 56. sayfasının 5. cümlesini yazın. Hey enteresan geldi bu bana. Ben Tom Robbins'in "Dur bir Mola Ver' ini okumaya çalışıyorum üç gündür. Ciddi bir caba içindeyim bu kitapla. Bazen çok severek bazense ya üf ben bu kitabı sevmedim diyerek okuyorum.339 sayfa ve ben üç günde 122. sayfaya ulaştım. İki saat gidiş iki saat geliş şirket git gel yolculuklarımda 4 saatim bu kitabın. Sonuç bu.

Derken Nily le beraber Aydan Atlayan Fulya kedisi de bu kervana katılmış ana bir de bizim Haşmet ay pardon Haşim de bu kervanda. Eh kambersiz düğün olmaz değil mi buyurun ben de katıldım okur yazar kervanına (Görende adam bir okur bir okur sorma gitsin der ha. Yahu arada verdiğin 20 yıllık arayı nasıl doldurursun sen ona yan salakoş. Ya bir dur ya. Tamam) Yakınımda hep kitaplar oldu benim. Kapağını açmayı hep ertelediğim. Hoş şimdilerde ne bulsam okur tadındayım o ayrı. Ama dostlar size bir 45 lik patlatayım ortaya yakınınızda olanları okuyun. Kitap, film, müzik ve insan hiç fark etmez sadece okuyun. Hey Faruğun şu dediği vardı ya hani Beykoz daki gecede ya ne güzeldi. Hey, Fatih Akın Arka pencere de şunu ne güzel demiş, Tom Robbins 56. sayfasında kelebeklerin ağaçlara meftunluğunu anlattığı satırlar….

Anılar, işte böyle oluşuyor. Önemlisi anlamalar, kabullenmeler ve önemlisi sevmeler.
Sağlıcakla kalın satırlarınızı unutmadan.

BİLİNMEYEN

2008-11-29T23:34:00.000+02:00

Başladığım yere geri döndüm az önce. Öznesi olduğun cümleleri doldurup da bavula, hiç gelmemiş bir treni yolcu ettim yüreğimden. Çekildim içimin en kuytu yerine şimdi, yanı başımda yalnızlığım. Senden sonra kalan sessizliği dinliyorum.

Ben içimin sol tarafında oturuyorum. Sağ yanım boşlukta…
Sen benim sol yanımdasın. Adın yoklukta…

Soruyorum şimdi sana en çok hangi yanda acır canın
Giden de mi, kalan da mı…
Hangi tarafta kalır en çok adın
Soran da mı, susan da mı…
Peki hangisinde daha çok varsın
Yürekte mi, akılda mı
Giden gider.
Sen hep geride kalan mısın
Yoksa koca bir yalan mı

Aşk…
Adın bende
İzin yüreğimde saklı
Yokluyorum da şimdi aklımın takvimini
Senden yana hep devrik cümleler kalmış belleğimde
Sözlüklerde bile bir karşılığın var oysa
Bir tek onun dilinde olmadı
Bir tek onun yüreğinde yok

SONRASI...

2008-11-25T17:35:00.001+02:00

Ağır bir sis çöküyor geçmişin üzerine. Gözümle görmediğim gerçekler arasından el yordamı acılar bulup büyütüyorum. Sığamadığım sorularla küçülüp daralıyor yürek. Ne zaman, bir hayalin neresi, hangi gerçeğin kaç yanlışa kurban edilmesi...Bilmediğim yerlerden yakalanıyorum yine hayata. Ve susmak sana düşüyor, umarsız, giderayak ve kaçar gibi. Sormak ve yine sormak her zaman bana...

Bir dudak büküşünde
Kıvrılıp kaldı zaman
İç çekişinde durdu
Gidişinde
Yok...

Dilimin ucunda
Paslı sevda sözcükleri
Battıkça söylediğim
Söyledikçe yalan...

Düşünüyorum da şimdi
Senden öncesi sus pus
Aklımın yollarında
Sonrası
Yoksunluk
Sonrası
Zarar ziyan...

Siluet 11

2008-11-23T00:03:00.002+02:00

Önümde bomboş beyaz bir sayfa var, beyazlığı aşağı doğru uzanıyor. Sonu yok yazdıkça arkasının geleceğini biliyorum. Bembeyaz bir sayfa, yepyeni başlangıçlara çağırıyor beni, ne geldiğim yerler ne de yarın gideceğim yer değil, sadece bembeyaz bir boşluk.
Kış gecelerini sevmem ben, kış gündüzlerini de. Kışları bir türlü sevemedim aslında kısaca. Hoş kimin umurunda ki.

“Hey bu satırları yazan adam kışları sevmiyormuş. İyi aman o zaman okumayalım… “

Okumayın, zaten niye okuyorsunuz ki, ne öğrenip benden ne kazanacağınızı sanıyorsunuz. Yok ki ben de, olsa kendime verirdim önce.

En çok ışığın azlığını sevmem kışları ve siluetimle geçirebildiğim o kısa anların daha da kısaldığını bilirim(meğer bilirmişim) ve gene sevmem kışları. Yazmalarım azalır, aynı yaşamalarımın azaldığı gibi. Ayılar haklı, kışın yaşamaya değer yanı yokmuş deyip uyurlar.

Ne zamandır siluetimle konuşamadığımı fark ettim; onu ne çok özlediğimi de. Zamanımız olamadı onla bir türlü. “Yalan”, aslında oldu ama hep görmemezlikten geldim zamanım yok ertelemesi ile. İlla bir yerlerde olmalıydık, ikimizde; Barba’yı çok sevdik, adada olmayı da. Buna zaman ayıramaz (bütçe demek daha doğru)olduk. O zaman konuşamaz olduk zira orada pek güzel konuşuyorduk.
Ama gidemediğimiz yerler dışında, olduğumuz yerde konuşamıyorduk aslında. O bana hey diyordu bak bunu dinle. Bense şirketin bahçesinde bir sigara molasında bir şeyi dinlemek istemiyordum. Hey bir de buna bak, bak ama çok ilginç. Ama ben trafiğin içinde de onu dinlemek istemiyordum. İlla gidilesi hoş mekanlar olmalıydı sohbetler için. Bana dün şirketin bahçesinde lodosun bulutları biçimlendirdiği anda:

- Hey, artık duy beni. Bak zamanımız kalmadı artık sen ve gölgen kalacaksınız. Ben artık yokum. Anlarımız çok önemliydi senle, o kısacık zamanlarımız ama artık tek laf edemeyecek kadar kısa zamanımız. Mevsim kışa vurdu ve ben ışıksız kaldım söyleyecek çok lafım var ama artık sana zamanım yok.

Durdum ve ona baktım güneş ne çok azalmıştı, bana öylesi hüzünle baktı ki, ona dur bile diyemedim ve o son ışıkla gitti. Evet, gölgemle baş başa kaldık o an. Gölgem benim silik ifadem. Siluetim o hep dimdik duran ve bana hep hey sen diyen.

Son duyduğum artık yeni bir hayat istiyorum cümlesiydi. Bunu bana ver, bana sensizliği ver diyordu bir kadın. Bana yeni bir hayat yaşamam için şans dile. Nasılda atlamıştım bu lafı ben. Siluetimi kış uykusuna uğurlarken diyebileceğim

- Hey, bense bu hayatı fark edip anlamak ve sahip olduklarımın tadını çıkarmak istiyorum.

Demek istedim ama o gitti.
Kış geçecek, kar yağacak bembeyaz. Bu sayfa gibi olacak hayat yeniden yazılmaya hazır. Sen hiç baharı gördün mü diyecek biri ve ben;

- Bilmiyorum bu ilk baharım diyeceğim.

Kış da geçer, bu günlerde. Unutmayın yarın olması bile umuttur.

İz

2008-11-18T23:51:00.004+02:00

Yüreğin koysun gitmelerimi
Fırtınalara dayanmış yüreğim.

“bir tek senin meltemine
yenik”

Bir tek sendin
sığındığım
bilmez gibi
bildirmediğimdin.

ben mi geçim
erken mi herkes

Bilemediğim…

DÜŞ

2008-11-18T16:53:00.002+02:00

Uyuduğum, bir düştü. İçine giriverdiğim, ansızın. Sığamadığım. Yüreğimi sığdıramadığım. Zaman şimdiki kadar yakın, hiç gelmemiş kadar uzak. Habersizdi sevmeler o günlerde. Belirsizdi. Gerçek yoksunuydu bilmeler. Ve kendimden bile esirgediğim cümlelerim vardı, anlamları saklı, özneleri gizli...

Uyandığım; göz kör, dil lal, dört duvar sağır. Üstü açık kalmış bir yürek. Uyku sersemi bir zaman ve alıp başını gitmeler...Şimdiler kayıp, geçmiş hiç yok. Söylenmemiş bir yalanın gerçekliği kaldı yüreğimde. Ve bir düşün hiç silinmeyecek izi. Ve ağır, ve soğuk, ve karanlık...

Düş’tün.
Düş’ümdün.
Gerçeğinden uzak
Uzak olduğun kadar benim...
Düştün, kayıp gittin ellerimden
Gerçek oldun
Kırılıverdin...
Şimdilerde
Olmayan gözlerinden bakıyorum da kendime
Düşüyorum uçsuz bucaksız
Senin gibi
Üşüyorum.
Düştüğün yer o kadar açık seçik ki
Eğilipte baktığımda
Kendimi görüyorum...

Öğrenmek

2008-11-14T22:54:00.001+02:00

- Hey, dur bakalım nereye böyle?
- Gidiyorum işte biliyorsun, bakmıyorum.
- Yalancı
- Niye ?
- Hayatının her noktasına işlemişken nasıl olurda görmezden gelirsin?
- Bakarsam canım acıyor.
- Bakmasan da görüyorsun ama
- Daha az acıyor
- Yalancı…

Ne çok aslında görmezden gelmeye ittiklerimiz; görmeyeyim, bilmeyeyim çabalarımız. Oysa öylesi deymişse hayatlar içi içe ne mümkün ki bilmemek, ne zor bilip kabul etmek.
Acımaz mı sanırsınız her bir anında varsaydığınız olup biten.
Acımaz mı sanırsınız her bir olmayışınız
Acımaz mı sanırsınız her bir …
…
…
…

Acır…

Acı öğretir.

Ada

2008-11-12T11:02:00.000+02:00

Usulca çekilirsin
Hani hiç olmamış gibi.
Bir yerde olabilirsin
Olduğun yerden ayrı.
Gecelerin bir kokuyla da başlayabilir
Bir sesle de doğabilir gün
Daima tutunacak bir şeyler gerekir.
Umutlarına bel bağlamaktan vazgeçersin.
Suskunluğunu,
Yalnızlığını,
Tam orta yere koyup
Denizin seni içine almasını beklersin.
Bir vapur gelir iskelene
Konukların olur bağrında
Sonra son vapurla uğurlarsın
Sen dışında hayatlarına.
Hiç kimse gitmez senden sanırsın
Yanılırsın.

Karanlıktan Notlar/ Gölgeden Karanlığa.........

2008-11-09T00:31:00.001+02:00

Gece yarısı karanlık dünya seferleri.....
Boşlukta dolanıyorum, içimin boşluğunu küçük yalnızlıkların hüznüne bırakarak...Korku nerde başlıyor, nereye gidiyor, nerde bitiyor, bilinmez...Korkmalardan korkmuyorum....
Bıraktığın/ bıraktığım yerden düşüyorum sana gene....
Hiç bişey aynı kalamazken aynı buluyorum seni eski düşlerde, düşüşlerde...Elimi uzatıyorum sana...Elim arafta, elim havada, elim yoklukta... Gidişinin rüzgarı esiyor bedenime...Bedenim şimdi histerik bi hasta...Titriyorum.....Elime ayrılığın yeli yazıyor kendi alın yazısını....Üşüyorum...Galiba bu defa senden de düşüyorum...Elime dayıyorum yüreğimin yalnızlıklarını .....Sessizlik ve sensizlik karışıyor birbirine....Ya da bensizlik.... Zaman geçiyormuş işte ve dilimde yeni yalnızlık kelimeleri....
Otobüs camları anlıyor en iyi beni şimdilerde....
Yaslanacak omuz bulamadığı için mi yaslanıyor kafam artık,buğulu otobüs camlarına....
Hüznümü bırakıyorum tanımadıklarıma, İstanbul da şehir içi seferli belediye otobüslerinin ,
sessizliğimin avazını paylaşan camlarında...
Şimdi benim hüznüm dolanıyor tek biletlik İstanbul sokaklarında...Yalnız bi kadın edasıyla...Kimler dokunuyor bilmiyorum camın buğusuna kazınmış hüznümün ıslak kederine.....
Kederlerimi atıyorum boğazın sessiz, dalgasız gecelerinde, denizin dibine...
Dünyanın sonu geliyor,benim sonum geliyor, öfkemin sonu gelmiyor...Küfrüm hiç bitmiyor....Senin sonun gelmiyor...Korkaklıktan mı bunca cesaret...Huzuru aramakta şimdi ruhum senin uzaklardaki bedenin de... Sonum ol istiyorum... “hadi kalk” diyorum ,gözlerinde ölemeyeceğim bi kente gitmeliyiz...ve orda günü bitirmeliyiz...Sen ben olamazken, ben daha sen’ e varamamışken çoğul kişi olalım düşüşler de... Gögsüne dayayıp kafamı, ellerin saçlarımda dolanırken, dünyanın düğümleri çözülerken gözlerinde, nefesin yüzümdeyken, son nefesim ol....
Gölgeden karanlığa notlar yazıyorum....Karanlığın gölgeleri yokken....
Ruhumun aralık kalmış bi yerinden yada yüreğimin bi çatlağından sızıyorsun hayatıma...Geç kalıyorum kendime....Fethin önce beynime...Ben bi çare...Anlamıyorum ,anlamak istemiyorum belki de.Sadece sonu bilinen bi filmi ters düz etmek istiyorum ezberimde...
Bıraktığım an ellerim bulacak seni kendi hikayelerinde...
Ellerim komut dinlemiyor...Aklım karışacak zamanı çoktan geçmiş..Yüreğim bi köşede esir düşmüş.....Susuyorum...
Bıraktığım yerden düşebilirim sana belki de.....

DÜŞLERİNDE SAKLA BENİ

2008-11-03T23:34:00.001+02:00

Kitabının yarım kalan sayfasında sakla beni....
Kaleminin yazılmamış ucunda.
Bu gece düşlerinde sakla beni,
Bulamayayım ben kendimi.
Saklanı verelim bu gece düşlerinin en kuytu köşelerine,
Ciğerimiz de bir solumalık nefesle.
Sadece sen bil orada olduğumu,
Ben bile bilmeyeyim olduğum yeri, sen de yok olayım...
Yüreğimde ,gecede artık senin hükmünde
Durdurmakta senin elinde, düşe devam etmekte..
Bu gece düşlerinde sakla beni.
Gerçekler acıtmasın içimizi,
Duymayalım hayatın o beş para etmez zehirli hallerini.
Sadece ....Sadece biz olalım.
Ne gökyüzünde , ne yer yüzünde arada bir yerde
Yer çekimine inat düşlerinde olalım....
Bu gece düşlerinde sakla beni.
Silelim hafızalarımızın lekeli izlerini,
Uçsuz bucaksız maviliklere yer açalım.
Bir sana....Bir de bana....
Bu gece düşlerinde sakla beni
Sen hissetmesen de sana geldiğimi,
Ben tutayım düşlerinde sıkıca ellerini,
Kayıp gitmekten korkmazmış gibi...
Uzak diyarların yakın sevdalıları olalım bu gece.
Ten de nefes, nefes de yürek, yürek de adam,
Adam da yaşam....
Hayal kurmaya gerek olmadan, yaşama bahane uydurmak zorunda kalmadan
Biz olalım sadece bu gece....
Bu gece düşlerinde sakla beni.
Olsa da sabah, sen uyansan da
Gördüğün düşü hatırlamasan da, düşlerinde sakla beni.
Verme ellere bizi
Önemsizdir hayatta bundan sonra gerisi....
Bu gece düşlerinde sakla beni...

Turuncu

2008-10-30T22:21:00.001+02:00

Hani bana ağladığım bir akşam dinlettiğin o parça varya. Niye diye sormamıştın bile. Dinle demiştin hayatın ritmini bulacaksın onda. Sonra susmuştun. Beni gözyaşlarım ve melodiyle başbaşa bırakmıştın.

Hayatın ritmini düşündüm.

Mutluluğun içinde hüzün, aldıklarının içinde kattıkları, ard arda gidenleri ve gelenleriyle, düşerken anlaşılan, yükselirken kanatan hayat.

Sevmekten yorgun düşmek..

Yarasını dağlamak için kor ateşlere attığımız yürek..

Bir bebeğin öpüşünde sondürdüğümüz yangın..

Yangınımızı söndürmek için sığındığımız bedenler..

Sıcağında barınamayıp kaçtığımız sevgiler, sevgililer..

Yanmalarımız.

Kabuslar beynimizi kemirirken ve yanlızlıktan öleceğimizi sanırken uzanan sıcacık bir dost eli.

En kırılgan anımızda acıdan öleceğimizi sanırken, sarılışıyla hayata döndüğümüz sevgili.

Maviliğin içinde yok olacağımızı sanırken beliriveren o turuncu yansımalar.

Hep orda olacaklar sanırken bir anda kaybettiklerimiz.

Sanmalarımız.

Yaşamın ritmi.. Hep bir yürek titremesiyle seyreden bir alçalıp bir yükselen ama bütünüyle güzel, böyle olduğu için güzel.

Solo gitarın melodileri odaya dolduğunda hissettiğim, dokunmaktan, öpmekten, sevişmekten öte bir şeydi. Elini uzattın yüreğime dokundun. Buradaydın. O kadar sendi ki. Nefesini hissettim.

Gözyaşlarım yanağımda kurudu. Defalarca dinledim. Hayır omzuna yaslanıp ağlamak istemedim. Yanında olmak da istemedim.

Zaman ve mekan yok olabilir mi?

Mesafeler bu kadar kısalabilir mi?

İnsan birini yanında hisseder mi bu kadar? Bu kadar bir olabilir mi?

Ve insan yanlızken yanlızlıktan bu kadar uzak olabilir mi?

Sadece bir şarkı bunu başarabilir mi?

giderken

2008-10-17T23:29:00.001+03:00

Yağmur yağdı bu sabah şehre
Yollar varamadı.
Hani güleç yüzlü bir gazeteci vardı
Beylerbeyi çıkışında.
Simitle su satıyor artık.
Her şey değişiyor…

Gülen yüzü niye değişmemiş?

aç parantez kapa parantez

2008-10-15T23:47:00.001+03:00

Bir gece vaktiydi zaman,
Othello’nun son çığlığıydı sayıklamaları.
Bildik bir tiradın ben ağızlarında
“O” üçüncü şahıs öznelerine bulandı.

Bir kız ağladı peşi sıra
Bir oğlan koca kara gözleriyle baktı
Anlamadı,
Bildi, gidilmeliydi.

Öylece bir gece vakti
Bir valiz hazırlığında tükendi
Tüm gelecek zaman
Tümüyle de geçmiş zaman

Bir ağızda tükürüldü
Ben sen ve biz olan
Alındı tene kim varsa yaralara yarayan.

Bir kedinin bokunu temizlemesi gibiydi
Apış aralarındaki zevkin yaralarını yalamak
Öylece geçti zaman
Bir gece vaktiydi

Yılların sadece sorgusuz sonucu
Kimliksiz telefonların
Aynalara aksiydi

İşte öyle çok da bildik bir öyküydü aslında
Bir zaman,
Bir hayal
Bir sevgi
Bir ( )

KABUL

2008-10-15T00:37:00.002+03:00

Konuktu baktığım yerde
Kanadını açmış öylece uçuyordu
Ben başka bir yere bakarken
O kalıp gitti…

Hayatımdaydı
Kanatlarındaki rüzgar
Ben deniz feneri ışığında arardım
Dönmelerimi.

Al vur şimdi çıkmaz yollara
Vur kendini bilmediğin limanların
Dipsiz kahır gecelerine.
Konuk et kendini bir tenin sıcağına
İnkâr et üşümelerini.

Sonra kal kendine
Bir ada edasıyla
Gelip giden gemilerin ardından
Bekle.

Konuktu oysa
Nefesim gibi
Benden gitmeye hazır
Kabul.

KAPI-3

2008-10-08T23:48:00.005+03:00

KABULLENME

“Daha geçen gün bir anneye rastlamıştım. Bir yıl dedi. Bir yıl dayanabildim. Baktım ki çıldırmak üzereyim çocuğumu anneme bırakıp işime geri döndüm. Benim kızım bakıma muhtaç bir özürlü. 11 yıl oldu. Çok küçük ilerlemeler oluyor, ama ben artık neyi hedeflediğimizi bile unuttum. Artık onun bu terapiler ve eğitimlerle acı çekmesini istemiyorum. Ben tedaviyi reddediyorum”. “Biraz daha deneseydiniz. Ama tabi yine de siz bilirsiniz. Umudunuzu yitirmeyin”. Merkez sorumlusunun yüzü allak bullak oldu.

“Umudumu yitirmiyorum, sadece olmayacak şeyleri umud etmekten vazgeçiyorum. Çocuğumun fizyoterepisti, eğitimcisi bakıcısı değil, onun sadece annesi olmak istiyorum artık. Ve inanın bu beni onun yürümesinden daha mutlu edecek. Kızımı da. Tedavilerle uğraşırken onunla nasıl yaşayacağımı unuttum. Anneliği unuttum. Ben uyum sağlamak istemiyorum artık. Dışarıdakiler bize uyum sağlasın”.

İçinde üzüntü, yüzünde rahatlamayla dışarı çıkmak üzere ayağa kalktı.

“Of Allahım 11 yıl oldu. Hala yürümüyor bu çocuk. İlla inat yapacak. Yürüyebiliyor terapide halbuki. Geçen sene arabamızı sattık onun yüzünden. Kocam da ne kadar anlayışsız. Nerdeyse boşanacağız. Bu merkeze yakın bir yere taşınalım dedim kıyametleri kopardı. Anlaşamıyoruz onunla”.

“Mert dik dur. Adım at. Hadi annecim adım at”. Mert gözlüklerinin üstünden etrafına bakındı, adım atmadı bekledi, bekledi. “İstemiyorum. Yürümek istemiyorum. Yorgunum”. “Mert beni sinir hastası ettin. Yürüsene oğlum. Okulun bahçesinde koşabilmek için önce yürümen gerekiyor. Yoksa top oynayamazsın”.

“Zaten tüp bebekti Mert. İkinciyi de yapamayız.Polis olmak istiyor babası gibi. Oğlum çok akıllı, okulda yaşıtları gibi nerdeyse, biraz tabi biz destek oluyoruz ama olsun. Yaşıtları gibi olabilir. Zaten onlardan pek de bir farkı yok ki. Bir yürüse. Az kaldı ama. Terapiye cevap veriyor. Çaresizim başka ne yapabilirim. Onun normal bir hayat sürebilmesi yapabileceğim başka bir şey yok. Ama ne kadar normal olacak kimse bana bunu söylemiyor.”

Kadının üzüntüsü o kadar derinleşmişti ki artık onu hissedemez olmuştu. Oysa baktığınızda hüznünün sadece yüzünü değil bütün vucudunu da kapladığını fark ederdiniz. İçeri girmek için çocuğuyla birlikte adım attı.

İki kadın kapıda karşılaştı. Hayatı ağır çekim yaşamayı çoktan öğrenmişlerdi. Kalabalığın ortasında kocaman iki yalnızlık, gülümseyerek birbirlerine yol verdi.

Gitsem!..

2008-10-08T01:33:00.001+03:00

Bir yer olsa gitsem!...Cebimde beş taşım!...

Avucum kadar bir şehre gitsem…El kadar olsa kederleri…İçinde kaybolmayacağım sokaklarında yeniden büyüsem o şehrin…Hangi yöne gidersem, hep denize çıksam…Sabah pancar motorunun pat patıyla uyansam…Gözümü açtığımda, ilk yosun kokusunu duysam…Koltukaltında gelen ekmek çıtırtısıyla irkilsem…Kalktığımda çiçekli elbisemi hevesle giysem…Süt koksa nefesim… Güneşe banar gibi bansam ekmeğimi, yağda yumurtanın sarısına…Sadece ekmeğe aç olsam…Ruhum tok uyansam…Telaşım bir tek balıklarla sohbete gecikmek olsa...Geçtiğim sokaklardaki kadınlar ağız dolusu gülse…Bana da öğretseler memelerimle gülmeyi… Çocukların kirli suratlarını öpsem…Sümüklerini kollarına silseler, gülsem…ve uzun eşek oynuyor olsalar uzun uzun…Akşama babalarına şikayet etse kadınlar…İnsem bir kıyıya üç beş hüzünlü şiirle…Yüzünü güneş kavurmuş adamlarla çay içsem…Çizgilerinden öğrensem hayatı…Onlara bayram merasiminde çocuk gibi, titreyerek okusam yazdıklarımı…Gülseler..biraz daha çatlasa yüzlerinin toprağı…Ellerim nasır tutsa akşama…Gerçek kesiklerimden, görünür kanasam…Evde elime eski bez bağlasa sıcak bir ten…Balıkların ölürken, tutanlara hayat öğrettiğini hatırlasam…Hatırlatanı yanımda bulsam…Çiçekli perdelerimi kapatsam…Beyaz patiskaların lavanta kokusu uykumu getirse…Pirinç bir karyolaya gönüllü girsem…Kaneviçe işli yataklara yapışsam…Nakışlı uyusam…

Bir yer olsa gitsem!...Yanımda kalbim!...

ATEŞE DOKUNUR GİBİ DOKUN BANA…
KORKMA!…
GÜZÜM BEN ASLINDA…
KENDİ YANGINIMDA SOĞUDUM…
BENDEN BAŞKASI YANMAZ BENDE…

günaydınım

2008-10-08T01:27:00.003+03:00

Sen benim küçük mucizemsin
Bir ılık dokunuş rüzgar tenli
Geçip giden.

Ziynetim di adın adıma eklenmiş
Nereye kadardı ki dün.
Uyuyabilinmiş mi ki gecesinde
İyi uyu canım içi denmeden.

“Taş duvarlarda gün ışığını yakalama uğraşında
Uykulardan bir haber yatışlar.
Günü karşılamaya bi haber
Günaydın canımla başlamayan cümleler.”

Haydi red et
Zamanın seninle geçenini
Vaz geç ve git ötelere
Haykır…

Bir kulaktadır
Duvarlarında yankılanmaz sesin

Şaşarsın.

Kumpanya

2008-10-07T17:10:00.003+03:00

Dün, Beyoğlu'nda bi kumpanyaya rastladım.Semtin adına yakışmayan, beyinsiz oğlanlar, kadının çevresinde toplanmıştı.Etrafta, arenada kadının kanını görmek isteyen, yığınla hemcinsi vardı.Şehvetten ve acizlikten kudurmuş Romalılara benziyorlardı.Yanyana dizilmiş, salyalı, sümüklü kadınlar, erkek zaferinden, bayrakla çıkmayı ister gibiydiler.Etraftaki adamlardan, daha fazla kan kokuyorlardı.Acıyla beslendikleri, basenlerinden belliydi..hayatları boyunca, kadın programlarında eğlenmişler şimdi, gerçeğini seyrediyorlardı..

Onlar görmedi ama, tükürdüm kürklerine..

Beyinsizlerin ortasında, bir kadın etini kesip, hepsine birer parça veriyordu.Aç adamlar, doymak bilmez bir iştahla, kadın eti yiyiyorlardı...

Canım acıdı! gözgöze geldim kadınla..Cesaretle gülümsedi sanki bana..Tam; "yapma, acıtma artık canını, kesme etini" diyecek oldum, elini, sol memesinin altına götürdü.."korkma, asıl olan duruyor" der gibiydi..

Daha cesur duruyordum kadının solunda..Etini kestikçe, gülüyor, adamlar hırsla kadına bakmadan, verdiğini bitiriyorlardı..(kürklü zavallılar alkışlarken...)Kaç saat geçti hatırlamıyorum.Şölen bitmişti!Kadın kalktı, eteklerini silkeledi, hiçbir yeri eksik değildi.Tüm şaşkınlığımla, elimi uzattım, iskelet olmuş adamların üzerinden atladı..

Kenarda eğildi, yerdeki adamlardan birinin kaval kemiğini aldı, dişlerinin arasına soktu, sonra bana döndü;
_"bu, bir ara ağlar gibi olmuştu,o kaldı dişimde" dedi...
Sonra, bekleyen şehvetli Romalı hemcinslerine döndü;
_"bu gecelik bu kadar!..hadi herkes kendi kederine" dedi.

Sonra, o ve ben tünele doğru süzüldük...

Halbuki Herkes Kadar......

2008-10-07T12:58:00.003+03:00

Halbuki herkes kadar insanmışız işte....

Var zannettiğimiz yüreğimiz aklımızın bir yanılsamasıymış...Aklımızsa birilerinin yarattığı basit algılamalar sistemi toplamıymış...

Herkes kadar yaralarımız varmış hayata ve yaralarımızın mütemadiyen koparılan kabukları...

Bazen bir el uzanmış karanlıkta ki elimizi tutmaya, bazense daha da karanlığa itmek için uzanmış o el bizim karanlığımıza...Herkes kadarmışız işte.....

Bazen en büyük acılar bizim zannetmişiz çaresizce kendimizi çarparken duvarlara, bazen de mutluluklarımızı sonsuz yaşamışız, son hesabı yapmadan.....

Kapılar olmuş hayatımızda. Ve her kapının ardında bir hayat...Bir çaba...Bir insan....Bazen kapılar kendiliğinden açılmış önümüzde , bazen biz açmışız kapıları olan gücümüzle, bazen de kapılar taş duvar.... Kimisinin içi kapının ihtişamı gibi, kimisinin kapısı ihtişamlı içi boş gibi, kimisinin kendi viran ama içi saray gibi...

Arada kendimiz girmişiz ardına kadar açılan kapılardan, arada birileri çekmiş bizi içeri...Bazen de zorlamışız asla giremeyeceğimiz kapıları...

Sonuç...Gitme vakti geldiğinde ayrılmışız oradan, ruhumuzun göç vakitlerinde... Bazen vakitsiz, korkarak....Bazen de atılmışız kapıların ardındaki hayatlardan...

Eşiklerimiz olmuş hiç aşamadığımız...

Halbuki ne korkakmışız içeri girmeye ne de cesur...Öyle arada bir yerde işte....

İnsanlığımızı büyük zannetmişiz, tanımadığımız kapıların kenarlarındaki gözlerin hayat acılarını duyarken...Bilmediğimiz coğrafyalarda yolculuklara çıkmışız o gözlerin izdüşümlerinde....Ama gelmemiş elden bir şey...

Herkes kadar insanmışız işte...

Yolları sevmişiz sonu olmayan, bekleyeni kalmayan yolları...Bazen düşünmeden sonumuzu biz vurmuşuz yollara...Bazen de kalmışız ve beklemişiz hep başlangıç noktasında....Halbuki gidende acı çekmiş, kalan da...

Oyunlar oynamışız yaş denen beden ölürken...Bazen mutlu, bazen mutsuz sonlu...İnanmak istemişiz hayata, dostlara, akımlara, aşka, dünyaya ama ve aslında en çok da kendimize...

Yasak olanı sevmişiz hep, girme denilen kapılardan girmişiz, geçme denilen yollardan geçmişiz....Kendimizi döke döke, kendimize kata kata....

Herkes kadar insanmışız işte...

Halbuki...

Yaşam bir kısır döngüymüş, sunulan hayatsa bir hücre...Hücreler etrafımızda çepeçevre...Bazen coşmuşuz da duvarlarımızı yıkmaya kalkmışız, bazen de yıkılan duvarların altında......

Arada bir can kırıklıklarımıza dayanamayacağımızı sanmışız da başkalarının onulmaz can kırıklarını gördükçe çektiğimiz acılardan utanmışız...Acılardan utanmamayı öğrenememişiz hala...

Uzak yıldızları sevmişiz hep, uzak olmayı, uzakta kalmayı....

Eksik hissetmişiz kendimizi hayata... İşte bu yüzden , bu yüzden tamamlamayı becerememiş hikayelerimizi...Tamamlamayı becerememişiz cümlelerimizi....

Halbuki herkes kadar insanmışız işte...Ne eksik, ne fazla....

Herkes kadar işte...Herkes kadar...Halbuki...

Hal....Bu...Ki...

...

2008-10-06T22:06:00.000+03:00

“Şu Kız Kulesi’nde akıl olsa/

Galata Kulesine varır/

Bir sürü çocukları olur”

Bedri Rahmi EYÜPOĞLU

Name

Bre Galata Kulesi bre
Bre boyu posu devrilesi
Kurudum yolunu gözlemekten
Gülgibi kısmetlerimden oldum
Almadın beni
Deryada kaldım
İki elim yakanda
Dilerim
Ne yaslanacağın bir omuz
Ne sığınacağın bir dulda
Çürüsün çıyan ömrün
Çürüsün galata kapılarında
Domuz!!

imza
Kız Kulesi

El Cevap

Bre Kız Kulesi Bre
Bre cadı aman
Sen kendi işine bak
Oynaş dur gelip geçen
Basma bayraklı serseri gemilerle
Bi daa
Öle mektuplar felan da yollama
Martılarnan
Bırak yakamı
Zaten bi yanın Selimiye
Selimler yesin bi yanını
Elimi sallasam ellisi
Saçımı sallasam tellisi
Namım yürür Pera’da namım
Bre kırk dalganın yosması
Sana mı kaldım

İmza
Galata Kulesi

Galata Köprüsü
(eski,yanan köprü)

Çökmüş suyun ümüğüne
Urumuna müselmanına
Kesmiş yolu
Uzatmış ayağını
Yakmış çubuğunu
Yeni Cami
Karşısında süngü takmış nöbetçi
Galata Kulesi kulağında karanfil
Haliç
Kuşağında hançer
Köprü değil it oğlu it
Külhan beyi

Şiirizm(Orhan Veli'ye)

2008-10-05T21:31:00.003+03:00

Bütün tayfa başüstüne! Aşiyan aborda..Mayna demir..Orhan zor durumda..rakısı bitmiş!!

Kaykılıp kalmış Aşiyan'da
Bi Omzu kuş
Bi omzu boydan boya yokuş
Neylesin
Onca akıllı akledemedikten kelli
Elcağızının yanına
Bi kadehcik ile bi şişecik koymayı
Neylesin Orhan Veli
Ey ahali
Burdan denize bakmak yasaktır
İkinci bir şiire kadar

Deryaylak

2008-10-05T21:28:00.002+03:00

Denize dururum seherin
El-pençe divan
İki masal bi hikaye okurum
Kuşlara
Daha balıklar uyanmadan
Hep zilzurna parasızlık
Bi çıkar yol sorarım martılardan
Tutup iki kadeh de denizden içsem
Bırakmaz hergele mavi
Yapışır yakamdan
Vardiya alır Cibali'de
Bir kehribar kız yarimdi
Kibritlerin çakmakların yaktığı
Kalem kalemdi parmakları
Çıkamıyor aklımdan
Bir gemi geçer Ümit Burnu'na
Basma bayrak ve it
Bir kara şilep ki
Bir karabatak gibi
Süzülüp geçen bu ümitsiz gemi
Ümit Burnu'na beni de götürmez mi
Yoruldum
Üsküdar'a tek kürek yaşamaktan

Hüzün babam olur benim

2008-10-02T21:31:00.001+03:00

Selamünaleyküm Üsküdar
Bi kadeh rakı
Ben bi yokuşum şuracıkta
Kimseye karışmadan denize inen
Sağım Çarşı
Solum meyane
Yine çırak çıktım günden
Uzun etme
Bi kadeh rakı işte
Kayba kar derim ben
Rakıya yar
Bulanır göynü bembeyaz olur
Şıp ay damlar kalbime
Ay damlasın
Kalbim benim akılsızım
Git bi koşu bak bakalım kuşlara
Bak bakalım ne halt ediyor deniz
Git bi tren karşıla rast gele
Bi tren yolcula
Hoşgelişler et mendil salla ağla
Hep böyle çırak çık günden
Korkma
Hüzün babam olur benim

Mehmet Süreyya Timur

içimin bayramlık halleri

2008-10-02T02:20:00.003+03:00

Bayram dediğin, bana hep bir numara büyük kırmızı rugan ayakkabıdır!… Giydiğimde bana göre, dünyayı ala boyayacaktı. Nar gibi kızıl ve çoğul yapacaktı düşlerimi…Dağılmam çoğalmak olacaktı…Her bir benden, bin ben çıkacaktı…Bir macun çubuğuna dolamıştım kendimi…Canım nasıl isterse o gün, o renkti elimde tuttuğum hayat.. “Yeşili bol olsun” diyordum…O gün her yer yeşildi... Ertesi gün, rengim değiştiğinde itirazsız boyuyordu macuncu amca ömrümü... Rengarenk hayaller kuruyordum bir çubukta… Ayağımda bir okka pamuk, hayata meydan okuyordum!…Gökkuşağı halt ederdi ancak yanımda… Bastığım yerden gelincik çıkacak sanırdım... Ama, bir numara büyüktü ayaklarıma hayat!.. Bastığım gelinciklerin öleceğini geç anladım... Daha doğrusu, gelincik ömrünün kısa olduğunu, onların seyirlik zamanlara misafir geldiğini, ayaklarım büyüyünce öğrendim…

Ağzımda akide şekeri gibi eriyecek bir ömür hayal etmiştim… Bitmesin diye çocuk diliyle hile yaptığım… Yutkunmayınca bitmez sanırdım... Dolayıp dururdum dilimin altında... O kadar geç anladım ki, dil altında değil, güzaltında bir hayatım olacağını…

Bir şey değişmedi!... Şimdi de hayat bir numara büyük geliyor. Hayat!... Doyasıya giyemediğim, arkasına pamuk tıkılmış bir ayakkabı aslında..… Belki de, sadece bu yüzden sevmiyorum bayramları... Tadı papucumda kalan suni bir sevinç!..

Hayat!...Ayağımdan çıkmasın diye çarpık yürüdüğüm, rengine bakmaktan taşı görmeyip düştüğüm… Dizelerim yara bere… Biraz kanlı yazıyorsam, anlayın!... çocukluktan kalma, kırmızıya meyilli harflerim…

Bayram demeyin bana!... Dağılıyorum!… Artık, benim için , çocukluğumu bıraktığım yapay el öpmelerdir bayramlar...

O bayramlardan kalma alışkanlık belki de? Hep bir numara büyük seçiyorum mutluluğu.., Bir tutam pamuk elimde...Sana biraz büyük "Kırmızı rugan bir ayakkabı kalbim!.."

Bu akşamsefalarının derdi ne ki günle?
Bildim bileli, konuşmazlar güneşle...
Gecelerimiz kalabalık...
Ot gibiyiz...
Hiç fesleğen kokmuyoruz artık...
Sevgilim, inan bana...
"Aşk" çok bukalemun bir kelime...
Kalbinle dokunmazsan, çıkmıyor aslı eline...
Ay bu gece kanamalı...
Ayhali olmuş diyorlar..dokunmamalı!...

Kuş Bakışı

2008-10-01T23:17:00.002+03:00

Bu yazı bir arkadaşıma ait, onun bir martının bir ânını paylaşmasının hikayesi. Bazen hayatlar işte hiç de sandığımız gibi basit karşılaşmalar değil ve bazen bitti dediklerimiz aslında bizi çok daha ötelerde bitişlere de taşıyabilir. Ân, ne kadar da değerli bir hazine…
Kaptanzade.

KUŞ BAKIŞI

Yaklaşık 20 dakika Bostancı Vapur İskelesi arkasındaki kayalıkların üzerinde o bizi seyrederken biz de onu ve arkasındaki muhteşem manzarayı izledik. Güneş henüz batıyordu. Konumuz ve konumumuz gereği güzel dakikalardı...Bizimle müziğimizi, sohbetimizi paylaştı. Hatta bir ara bizi dinlediğinden iyice emin olduk. Ona bakarken arkadaşıma martılarla ilgili başıma gelen komik anılarımı anlattım. Hasan- Hüseyin, Palaz - 1- Palaz - 2... Güldük...Sonra sıra bize geldi, "Nefes almak..." dedik, "Çok değerli..."Hasan Doğan uğurlanmıştı o gün. Allah rahmet eylesin, ondan bahsettik. "Hayat..." dedik, "Ne tuhaf..." nefes aldığın süreç kadar.Plan yapmamalı..Akşam rüzgarını içimize çektik, "İşte bu kadar." dedik, "İşte bu kadar.". ÂN YAŞANMALI, ÂNI YAŞAMALI! MARTHA bizi seyretti, arkası bizim baktığımız manzaraya dönük, yüzü bize doğru. İnsanlara, kıyıya, kalabalıklara bakıyordu. Arkasındakileri biliyordu nasılsa; deniz, balıklar, gökyüzü, kuşlar, bulutlar...Hepsi tanıdıktı, harikaydılar. Tanımadığı bizlerdik, anlayamadığı ve son kez baktığı bizlerdik, insanlar. Tam ayrılırken oradan, bir şey dürttü sanki, yanına gittim. Göğsünü kayalıkların üzerinden kaldırdığı anda fark ettik ki kan var; ayağından, göğsünden kurşunla yaralanmış.Arkadaşımla koşturduk ama malesef kurtaramadık. Çok üzgünüm, çektiğimiz bu fotoğraf onun keyfini çıkardığı son dakikalarıymış meğer...Sohbetimiz ortakmış. Konumuz ortak. Aynı anda o da düşünüyormuş Hayat gerçekten tuhaf.

Yaşam nefes aldığın ÂN kadar...

Türümüz adına ondan çok özür dilerim.

Çiğdem İrtem

Sol Yanım.......

2008-09-27T13:59:00.001+03:00

Yatağın sol yanı boş... Yoksun... Ama ben varsın, ordasın gibi davranıyorum.

Her sabah gözlerimi açtığımda sol yanıma bakıyorum alelacele... Yatağın hep sağ yanında yatıyorum, boşluğunu doldurmamak için. Hiç kullanılmadığı halde sol yastığın kılıfını da değiştiriyorum zamanlı zamansız. Yatağın sol yanı boş. Aldırmıyorum. Yokluğuna alışmaya çalışmıyorum. Zaman geçiyor bana rağmen, ama ben asla alışmıyorum yokluğuna. Bir tek nevresimin, çarşafın çok kullanılan sağ yanının pütürlerine inat, sol yanımın ıssızlığı acıtıyor canımı...

Zaman geçiyor sana rağmen. Ama sen hep aynı yaşta, aynı bakışta, aynı ruhtasın şimdi, büyümüyorsun... Büyütemiyorum...

Olmadıkların, olamadıkların ve olamayacaklarının hayallerinde buluyorum seni. İyi bir adamken –hani o çok güldüğümüz iyi tabiriyle- iyi bir babayken, iyi bir çalışanken düşünüyorum seni bazen. Ben yokum bu defa da, yatağın sol yanında sen uyurken...

Değişiyor her şey, zaman geçiyor, ben değişiyorum, aylar değişiyor, insanlar değişiyor, önceliklerimiz değişiyor, dünyaya bakışımız değişiyor..... Bir tek değişmeyen sol yanımın boşluğu ve senin son kez bakan gözlerin...

Yapmadıklarını, yapamadıklarını ve asla yapamayacaklarını yaparken düşünüyorum seni... Maç izlerken, yağmurda benimle yürürken, kavgalarının bile sonunda gülerken...

Sol yanım boşlukta şimdi, ama ben hiçbir zaman yatağın sağ yanından sola geçmiyorum sen varsın gibi...

Çok şey yapıyorum artık hayatta... O “çok şey”in içine sığabilecek her şeyi... Okuyorum, izliyorum, gülüyorum, uyuyorum, seviyorum. Bir tek seni büyütmüyorum bir de sol yanımın boşluğuna alışamıyorum.

Aklımın odalarını karıştırıyorum ikide bir. Bazen gözlerimi açmadan zihnimde sen varken, el yordamıyla bakıyorum boşluğuna “orda mısın” diye... Elime sadece boşluğunun soğukluğu, ruhuma ayrılık rüzgarı esiyor. Üşüyorum. Sol yanımın boşluğuna dönüyorum gene.

Kelime yığıntıları biriktiriyorum hem kendi içime, hem de karalayabileceğim her yere. Sözlükte karşılığı olmayan kelimeler buluyorum sol yanımın boşluğunu anlatmak için ama kelimelerde anlatmaya yetemiyor... Sol yanım boş hala...

Doludizgin geçiyor yıllar. Ben dursun istesem de zaman sana rağmen, bana rağmen geçiyor. Elimde olmayanlarla büyüyorum şimdi. Yeni şeyler keşfediyorum, yeni sevinçler yaşıyorum, yeni hüzünlerde ıslanıyorum ama sol yanımı senden sonra hep boş bırakıyorum.

Önceliklerimi devrediyorum sana zamanla. Sen gibi bakmaya, sen gibi tutunmaya, sen gibi sevmeye çalışıyorum. Başaramıyorum, düşüyorum...

Gitmediğin , gidemediğin ve asla gidemeyeceğin yolculuklara çıkıyorum, ruhumda taşıdıklarımı saymazsak tek başıma. Elimde yarım yamalak bir hikaye tamamlamaya çalışıyorum ama olmuyor. Hep sol yanımın boşluğunun sızısı kalıyor içimde... Alışamadığım bir iç acısı var şimdilerde...

Yatağımında, hayatımın da , bedenimin de, hikayemin de sol yanı boşlukta...

not: Bu yazının da sonu yok....."Bu sabahların bir anlamı olmalı"-Vega'dan....

Aşk en çok O'na yakışıyordu / 3.bölüm: kim?

2008-09-25T23:35:00.002+03:00

Otobüste sıcaktan ağarlaşan hava insan kokuları ile karışıyordu. En pahalı parfümler bile birbiri ve ter kokular ile karışınca dünyanın en berbat kokusu oluyorlardı. Herkesin bi kokusu vardı. Teninin kokusu. Ama burada herkes aynıydı.

Mimar olmak istiyordu resimlerle, çizimlerle arası çok iyiydi.Ve bu şehrin mimarisinden nefret ediyordu, dünyanın en güzel kentinin nasıl çıkışı olmayan berbat bi labirent haline getirildiğini gördükçe. Otobüsteki herkesin iç sesini duymaya hareketlerini anlamlandırmaya çalışıyordu. Bir makalede okumuştu kendi kendine konuşanlar iyi yazabilir diye. Çok gülmüştü ama kendi kendine konuşanlara değil konuşmayanlara. Düşünüyordu bir insan nasıl kayıtsız kalabilir kendi iç seslerine. Kulaklığında sevdiği bir şarkı vardı o an. “herkes aynı hayatta kendini bişey sanma” diyen. O an fark etti herkesten çok iç sesi ile konuşan adam ve kadını. Ne kadar da birdiler bakılan noktadan da.

“Kim sorusunu sordunuz mu hiç kendinize. Sahi siz kimsiniz? Kimliğinizde değil içinizde yazılanı soruyorum ben yeni yetme aklımla. Hüzünlü kadın, kim yaktı canını, bu kadar kime öfken, kime bu susmaların, kime bu sevda sarılışların. Peki sen sıfatlardan kurtulan adam, kimden kaçışın aynadaki senden değilse. Kime bu kavuşmaların, kim için bu aceleci halin.”

O da diğerleri gibi küfür molası vermişti düşüncelerine. İkisinin de hareketleri, ürkekliği beklide aynıydı. Birbirlerinin gözlerinde eriyorlardı sanki..

“Ne kadar birsiniz oysa. Ama yol bitince ayrılacak bi bir. Kime koşacaksınız geride bırakarak bu yolculuğu. Kim saracak sıkıca sizi. Kim aşk olacak sadece hayatınızda. Ne zaman kime aşık oldunuz en son gerçek bi adama yada gerçek bi kadına. Gözlerinizin aşkından çok mu sevdiniz onları da. Kimin önemi ve önceliği var hayatınızda”....

Şarkı devam ediyordu bir yandan “gözlerimi açsam da sen çıksan karşıma.....”

................

- Ali bey derse katılım yapmayı düşünüyor musunuz şu kulaklığınızı çıkarıp?

- Pardon hocam bir şey mi dediniz.?

- Dersi dinlesen diyorum Aliciğim. Sınava az kaldı biliyorsun. Dershane denemelerinde aldığın puanlara güvenerek bu kadar rahatsan hiç salma kendini boşuna. Gerçek sınav daha zor. Gerçi sen bu konuda sınıftaki herkesten tecrübelisin.

- Dinliyorum ben dersi hocam.

- Çok belli. Merak ettim nasıl dinliyorsun bir yandan kulağında şarkı çalarken. Tahtaya bile bakmıyorsun. Gençler hepinize bu sözüm beni iyi dinleyin kısa bir süre sonra hayatınızın dönüm noktasındaki bir sınava gireceksiniz. Bu sınav sizin hayatınız.

- Sınavdan sonra başarısız olanların hayatla mukavelesi iptal mi olacak hocam?

- Ali küstahlaşma sizin iyiliğiniz için konuşuyorum ben. Ayrıca bu akşam hepiniz bu gün işlediğimiz konudan, cümlelerin öğelerinden 100 soru çözecek.

- Hocam çok ama tüm hocalar her gün her dersten 100 soru veriyor, etüddekiler hariç.

- Çiğdemcim haklısınız ama tüm öğretmenleriniz sizi düşünüyor. Geleceğinizi.

- Eminim. Bizi mi yoksa kendi başarılarını mı?Ona göre fiyat artırımına giderler seneye. Ne kadar çok öğrenci üniversitede, seneye o kadar çok kazanç.

- Ali bu söylediklerinde çok bencilce davranıyorsun. Bunların doğru olmadığını sende biliyorsun. Gereksiz tartışmalara girmeye gerek yok çocuklar.Ali madem dersi dinledin hadi kalk zil çalana kadar bize tahtada bir örnek çöz. Hatta istediğin cümleyi yaz ve onu cümlenin öğelerine ayır.

- Tamam.

Yavaşça kalktı Ali sırasından. Tahtaya doğru ilerlerken, cümlesi kafasının içinde oluşmaya başladı. Bu kadarını yapmalıydı hayalindeki kadınla adama. Sıkıcı bir derste ona arkadaş oldukları için. Eline tebeşiri aldı Ali. O sırada tekrar Türkçe öğretmeninin sesi duyuldu.

- Bak bu defa devrik cümle kurma ama Ali. Sen seversin devrik cümleleri.

Ali söylenene kulak asmadan tahtanın üzerine yazdı kendi cümlelerini.

“Aşk en çok O’na yakışıyordu; zamansız bir zamanda, sıfatlarından arınmış yüklemini arayan gizli özneye”......

BİTTİ....

KAPI-2

2008-09-25T11:18:00.003+03:00

TESLİMİYET

Aynaya bakıyorum. Orda gördüğüm kadını tanımıyorum.

O kadın ne yapmaktan hoşlanırdı, neden korkardı, neye gülerdi, neden nefret ederdi? Film izlemeyi sever miydi mesela? Şimdi neden seyredemiyor, sevmediği için mi? Başucundan kitaplar eksik olmazdı, -hoş hala eksik değiller- neden şimdi okuyamıyor?

Duygularına ne oldu bu kadının, kimseye acımıyor mesela, ya da kimseye şaşırmıyor. Merak eder miydi mesela saksısındaki menekşenin evin hangi köşesinde daha çok çicek vereceğini?

Peki fikirlerine ne oldu bu kadının, ne düşünüyor sokak çocukları hakkında mesela, yardım edermiydi onlara? Bir sonraki seçimde hangi parti çıkardı sandıktan? Türban hakkında ne düşünürdü?

Arkadaşı sevgilisinden ayrılmış. E ona ne? Alooo. Facebook diye bişey çıkmış, millet eski arkadaşlarını ordan arayıp buluyormuş, yeni arkadaşlar ediniyormuş, e ona ne canım. Uzak doğu filmleri ortalığı sarmış, allah allah, onlar karete filmleri değil miydi ayol, hani vurdulu kırdılı. Yahu bir zamanlar okuduğu şiirin bir dizesine takılıp ağlayan kadın sen değil miydin? Televizyonda seyrettiği aptal şeye gülerken koltuktan düşen?

Kendine dair hiçbir şeyi hatırlamıyordu o kadın. Kendine karşı sorumlulukları yoktu. Mesela evdekilere ne haliniz varsa görün, kız arkadaşımla iki satır sohbet etmeye gidiyorum, bir kahve içip geleceğim demezdi. Çünkü hep yapılması gereken bir işi vardı.

Sorumluluktan ve şekilden ibaret bir kadın. Kim böyle bir kadınla yaşamak ister ki. Ben istemiyorum.

Aynaya sırtımı dönüp kapıdan çıkıyorum.

Kendimi kendime teslim ediyorum.

Bir eylül yazısı

2008-09-20T13:24:00.002+03:00

Bir anda oldu,
Oysa ben duruyordum
Ve artık sen yoktun.
Önüme baktım
Ardıma sonra
Yoktun işte.
Önce anlayamadım
Sabah sensiz uyanmıştım
Tan yeri rüyalarımdan.
Oysa hep gelir fısıldardın bana rüyamda.
Bir anda oldu dedim ya
Aynı gidişim gibiydi
Hoyrat sensizlik.

Ne garip değil mi, yıllardır biriktirdiğin her şey bir sabah uyanışında bakıyorsun ki yok. Artık aynı bakmıyor, aynı duymuyorsun. Aynı değil hiçbir şey ve aslında yepyeni ve bir o kadar da merakla gözlenen. Artık hiçbir şeyi aynı yapmıyorsun. Tekil cümleler kurup, tekil programlar yapıyorsun. Tek kişilik tarafındasın masanın ve yatağın tek yanında yatıyorsun. Yalnızlığın keyiflerine varıyorsun. Sessiz evde kendi müziğin, kendi köşen. Zaman geçtikçe bu yalnızlıkla sorularını tek-tek yanıtlıyorsun. Sessizlik, tüm düşüncelerin duvarlarda asılı, artık zamanın var onlara tek-tek bakmaya. Öfkelerini alıyor derdest edip çöpe atıyorsun, sonra tüm olmadı suçluluklarını.
Kabulleniyorsun ve artık sabah uykularından onun yüzüyle uyanmıyorsun. Artık, sadece kuş sesleri uyandırıyor seni ve sen artık gülerek merhaba diyorsun güne.
Kabulleniyorsun işte, artık yeniden başlıyorsun hayata. Kırık dökük ne varsa bahar temizliğinde kapının dışında. Hayatında yerler açıyorsun; yeni yüzler, yeni yerler. Artık yepyeni bir sen var eskiden saçma gelen şeyler şimdi seni mutlu ediyor. Yapamadıklarını yapıp hey ben bunu yapabiliyormuşum diyorsun. Mutlu oluyorsun.
Kabulleniyorsun işte; artık genç değilim ve zamanım çok yok. Yaşadığım kadar zamanı yaşayabilecek miyim ki? Telaşlarını siliyor, dert ettiğin her şeye sadece gülümsüyorsun. “Ne saçmaymış” diyorsun (Ne, Neden, Niçin,Kim) Soru kipleriyle başlamıyor artık cümlelerin.
Kabulleniyorsun işte; yaz geçti, mevsim yaprakların dökülme mevsimi. Ardından gelecek soğuk günler. Üşüyüp daha çok sarılacaksın kendine. Ve kendine sarılmanın yetmediğini görüp sarılmayı ve sarılınmayı isteyeceksin. Yeni filiz vermiş yapraklar gibi gene bahara açacaksın işte o an. Renklerin olacak, hemen beyaz bahar dallarının ardına gizlenmiş, taze yeşil.
Kabulleniyorsun işte. Kabullenişlerin seni özgür kılıyor ve sen artık tüm kabullenişlerin sakinliği ile hazırsın… Bu kış geçer yaz yepyeni umutlara açar.

Bu da böyle bir eylül yazısı olsun dedim. Eksilmeyin ve unutmayın hayat hep baharlarda devşirilir.

Dip not: İlk bahar gelirken ilk çığırtkanlıkları ben yapmıştım. Baktım sonbaharda hepinizde bir zemheri haller. Hop ne oluyoruz kış geliyor ve kış da geçer keyfinedir hayat…

KAPI 1

2008-09-17T23:53:00.002+03:00

UNUTKANLIK

Bana bulaşma,
Doludizgin geliyor çok fena. Doludizgin.
Tek gecelik aşklar istiyorum ben.
Ertesi gün yüzünü bile hatırlamayacağım adamlar olsun.
Biraz romantizm, biraz kahkaha, bolca aldırmazlık.
Ferhatla Şirin hiç yaşamadı ki zaten.
Aslında aşk da yok.

O kapının önünde her gece diyorum ki kendime; şimdi derin bir nefes al ve hayatındaki her şeyi bu kapının dışında bırak. İçeri sadece kendini al. Tek başına uyumanın tadını çıkar.

Biliyor musun, kapıyı kapattığımda herşey dışarda kalıyor, sen hariç. Ve pencereyi sabaha kadar açık bırakıyorum içeri rüzgar girsin diye.

Bu yabancısı olduğum şehrin rüzgarı sana benziyor. Hava kararırken esmeye başlıyor, sabah gün ışırken kayboluyor. Hava süt limanken bir anda ortaya çıkıveriyor. Ürperiyorum. Çok güçlü. Saç, üst baş, etekler uçusuyor havaya düşüncelerim gibi. Karmakarışık oluyorum. Rüzgar her estiğinde senin adın geliyor aklıma. Diyorum ki bu o. Karşımdaki bana şöyle diyor; gözlerinde hüzün görüyorum. Farkına varıyorum ki o gördüğü şey hüzün değil sensin.

Sonra unutuyorum.

Biraz romantizm, biraz kahkaha, bolca aldırmazlık.
Ferhatla Şirin hiç yaşamadı ki zaten.
Aslında aşk da yok.

Aşk en çok ona yakışıyordu/ 2.Bölüm:NEDEN?

2008-09-14T22:47:00.001+03:00

Sıcaktan iyice bunalmıştı. Ne bitmez yolculuk bu diye geçiriyordu içinden. Çevresine dikkatlice bakmaya, her sese kulak vermeye çabalıyordu. Herkes bunalmıştı sıcaktan da yolculuktan da. Ama içlerinde belki de en çok acelesi olan oydu. Gözlerini Camdan dışarıya kaçırmaya başladığında fark etti arka çaprazdaki kızın bakışlarını. İlk başta fark ettiğini fark ettirmek istemedi ama kayıtsızda kalamadı soran gözlerdeki bakışlara...

“Değilim ki ben hayattaki her şeyin açıklaması. Neden soruların sadece bana. Neden beni sen zannettin. Senin gibi kendimden mi vazgeçtim. Hem sorulardan kaçıyorsun, hem de beni sorguluyorsun içinden. Neden illa birilerinin sıfatı olayım ki hayatta. Peki ya sen? Sen neden öznesi olmuyorsun yada yüklemi bir şeylerin.Neden hep devrik senin cümlelerin.”

Korna sesi kesintisi yaşanıyordu arada düşüncelerde. O an sorulardaki dikkat kaybolup şoförün korna sesine endeksli küfür edebiyatına kayıyordu. Herkes ne kadar da alışmış her şeye diye geçiriyordu içinden. Bakıyordu hala cama kafasını yaslamış olan kız adama. Adamda kıza.

“Sen neden beni kendi kalıbında durdurmak istiyorsun. Ya senin vazgeçişlerin, yüzündeki bu hüzün, gözlerinin ürkekliği, silinmez mi geçmişin izleri. Neyi kazandın ki kaybetmekten korkuyorsun şimdi. Neden bu kaçış halin. Fark etmedin mi ki, sen gözlerinde kadınlarının intiharını izlerken ben de şehrin bekaretini kaybedişlerinin tek şahidiydim..”

Alamıyordu gözlerini sorularının arkasına saklanmış hüzünlü gözlerden. Başının her hareketinde bedeninde bir gerilme hissediyordu, onda bir rahatlama. Bir an için kızın, kitabın sayfalarındaki parmaklarının dansına şahit oldu. Parmakları incecik, parmakları kitabı bile incitmekten korkarak dokunuyordu. Hayata dokunuşları gibi ürkek.

“Neden incitmekten korkuyorsun bu kadar, yoksa incinmekten mi? Neden Başını hareket ettirişin hüznüne inat bu kadar asi. Sen hangi kitabın kayıp öznesi? Okuduğum kadınlar gibisin. Varlığı fırtına gibi olanlardan. Ne varsın beklide ne yok. En fazla son durakta olacaksın. Neden bu kadar senim ben aslında. Neden gözlerin bakıyor tüm karşılığın ben mişim gibi. Ne zaman aşık oldun sen en son bi adama. Nasıl sevdin onu. Kendinden bile korurken mi kaybettin yoksa...Senin yüreğinin manzaraları hep hüzün mü . Ah kadın bi bıraksan kendini olduğun gibi dünyaya”...

Bitmiyordu sorular bitecek gibi de değildi. Yol gibiydi kıvrıla kıvrıla , dura kalka gidiliyordu hayatta. Sadece onlar değildi birbirinin gözlerinde sorular cevaplamaya çalışan. Ama bir tek onlardı sorularının gizli özneleri. Ve gizlendikçe birbirlerinde fark edemiyorlardı onları izleyen soruları çok genci.....

devam edecek...

isteyeceğim kadar yakın

2008-09-12T21:12:00.002+03:00

“Hayatımdan çıkarabileceğim kadar uzak, hep mutlu olmasını isteyeceğim kadar yakın.”

Üç kadın ve bir erkek. Mum ışığında bir yemek masasının etrafında oturmuş bira içiyorlardı.
Kadınlardan birinin mutsuzluğu yüzünden akıyordu. Yanında oturan adam kocasıydı. Birkaç gün içinde deliler gibi aşık olduğu ve hamile kalıverdiği adam. İki çocukları vardı. Sessizce masadaki aynı noktaya bakarak yan yana oturuyorlardı. Yorgun bir sessizlik içindeydiler.

Kadınlardan yaşça küçük olanı -ki içlerinde en iyi huylu, en anaç ve uyumlu olanıydı- “Boşanma davası açtım” dedi birden. “İki ay sonra mahkememiz var. Evden taşınacağım. Çok mutsuzum. Ondan hiçbir şey istemiyorum sadece çocuklarımı alıp gideceğim.”

Adam acıyarak baktı kadına. Karısı “En iyisini yapıyorsun” dedi. “Biz bir türlü ayrılamıyoruz. Ben de bunu istiyorum. Ama ayrılamıyoruz”. “Biz çocuklar için en iyisini yapmaya çalışıyoruz” dedi adam. Çocuklar var. Bizim birlikte olmamız onlar için gerekli”. Güldü karısı, “Çocuklar için mesele bu değil mi? Çocuklar. Evet, biz doğru olanı yapıyoruz. Onların yanında kavga etmemek için sürekli duygularımızı bastırıyoruz.”

Küçük kadın boşanma başvurusunun onu nasıl da rahatlattığını düşündü. Bir yıl boyunca o da benzer şeyler düşünmüştü. Çocuklar için doğru olan hangisi, kalmak mı, gitmek mi? Ayrılmanın kolay bir yolu vardı belki de, geleceğe yönelik endişeleri ortadan kaldıracak hiç kimseyi üzmeyecek bir şekli. Var mıydı böyle bir şekil? Alıştığı bir düzen, alıştığı bir ev, alıştığı ve sevdiği bir adam… Kocasını özleyecek miydi mesela? Yataktaki o bilindik kokuyu, evdeki o bilindik sesi, her akşam uzun bir yolculuktan dönen birini bekler gibi beklenen o kapı zilini. Kocasının yanındayken hissettiği ilk sevgililik günlerinden kalma, derinlerde bir yerden gelen üstü acıyla, yorgunlukla, kanla ve daha bir sürü şeyle örtülmüş o garip duyguyu.

Çocukların kapıda babalarını gördüklerinde yüzlerinde beliren o ifadeye ne olacaktı? Gözlerindeki o ışıltıya? Ya çocukları? Alışabilecekler miydi babalarının yokluğuna? Ayrılmayı düşündüğünde kafasından söküp atamadığı ve içini kemiren bir sürü detay… Belki de halledebilirlerdi o lanet olası halledilebilir basit sorunları. Sonra birgün aniden farkına vardı. Halledemezlerdi. Bir sebebi yok, sadece mutsuzluk. Sebepler çok ama onlar aslında sebep değil, bahane.

O ana kadar susan üçüncü kadın ben dedi “Eğer mutlu değilsem başkalarını da mutlu edemem. Ne kocamı ne çocuklarımı ne de başkalarını”. Adamın karısı ben de dedi. “İşte bunu anlatamıyorum. Ben de senin gibiyim”. Adam sakince “Ben edebilirim” dedi. “Mutlu olmasam da başkalarını mutlu edebilirim. Çocuklar benimle birlikte olmaktan mutlular.”

Üçüncü kadın peki siz dedi. “Çocuklar mutlu tamam peki size ne olacak. Çocuklar sizi model alıyor. İlerde ilişkileri buna benzeyecek. Bu iyi mi?”

Boşanma davası açan kadın mış gibi yaşıyor diye düşündü adam için, mutluymuş gibi yapıyor. Kendi duygularından kaçıyor. Düzen ona iyi geliyor. Kendi kocası da öyleydi. Ne zaman ilişkileriyle ilgili konuşmaya kalkışsa benim hiçbir problemim yok. Gayet iyiyiz derdi. Sonra bir gün aniden ayrılmak istediğini söyleyip çekip gitmişti evden.

“Hayır öyle değil çocuklar gayet iyi” dedi adam. “Hem biz karımla problemlerimizi halledebiliriz. Çok basıt sorunlarımız var bizim ve çok rahat halledebileceğimiz şeyler yüzünden kavga ediyoruz”. Ne gibi dedi kadın örnek ver. “Sen beni hep suçluyorsun” dedi adam. “Mesela sürekli niye bunu yapıyorusun diye soruyorsun. Oysa bana sadece şunu yapar mısın desen sorun olmayacak, yapacağım ama sürekli niye kelimesiyle başlıyorsun”.

“Evet bunu soruyorum çünkü sana defalarca şunu yap ya da yapma dediğim halde yine aynı şeyi görüyorum ve artık soruyorum; neden bunu yapıyorsun?”

“Ne ilgisi var” dedi kocası, “Sen sadece beni suçluyorsun”.

İkinci kadın suçluluk duygusu diye düşündü. Bu duygu ne zaman gelir içimize yerleşir ki? Acaba gerçekten suçlu olduğumuz ve pişmanlık duymamız gereken zamanlarımızı yok saydığımız için mi durduk yerde ortaya çıkar? Ya da aslında nerde hata yaptığımızı bir türlü anlayamadığımız için mi o basit şeyler yüzünden böyle hissederiz. Bu, kaynağı ilk çocukluk deneyimlerimiz olan bir alışkanlık mıdır? Yoksa gerçeği inkar etmenin kolay yollarından biri midir?

Aşkla başlayan bir ilişki ne zaman ve nasıl birinin mutsuzluğu, diğerinin suçluluğu haline gelir?
Birasından bir yudum aldı...
Kendini gecenin ve yalnızlığın şefkatine bıraktı.

.

Aşk en çok ona yakışıyordu-1 "Neden"

2008-09-12T12:40:00.002+03:00

İnsanların üst üste yolculuk yapmak zorunda bırakıldığı sıcak bir yaz gününde her zamanki güzergah otobüslerinden birindeydi gene. Şanslı başlamıştı güne en azından oturabildiği bir yeri vardı. Otobüs tıklım tıkış tabirinin tüm örneklerini sergilemekteydi. Ayakta duran yolcular tek ayak üzerinde bol kavşaklı ve bol ışıklı İstanbul trafiğinde ilerlemeye, bir yerlere yetişmeye, bir şeylerden kaçmaya, bir şeylere kavuşmaya, birilerini görmeye belki de sadece kendilerine gidiyordu.

Yorulmuştu artık insanların yüzlerinde , bakışlarında anlam aramaktan onlara sıfatlar bulmaktan. İnsanlarla gözleri ile konuşmamak için okuduğu kitabın içine gömüyordu gözlerini. Gözlerinde bir anlama telaşı, gözlerinde cevapsız sorular, gözlerinde feryat, gözlerinde hüzün...Kulaklığı ile oynuyordu ikide bir. Dinlediği şarkıların sözlerini yansıtıyordu ayna gibi yüzü, bedeni her haliyle ele veriyordu onu...

Şoförün küfürlerini duyumsayarak kaldırdı başını okuduğu kitaptan. O an fark etti ön çaprazda oturan adamı. Ne kadar çaresizce bakıyordu etrafa. Susmuyordu içindeki soruları zaten susmasına da gerek yoktu. Herkesten farklıydı camdan dışarı bakışı da duruşu da. Acelesi vardı her halinde.Üzerine zorla geçirildiği belli olan birilerinin ya da bir şeylerin bir şeyi olma sıfatını taşıyordu. Susturamadı içindeki sesi. Kitlendiği yüzden alamıyordu gözlerini. Ne kadar da benim aslında sen. Adam sıkıca tutuyordu kucağına katlayıp koyduğu ceketini..sanki tutunacağı tek dal hayatta oymuş gibi. Üzerinde beyaz bir gömlek ve isyanlarda bir kravat vardı. Sanki müdürün sabah faslından kaçıp sonra öylesine iliştirilen bir kravat... Kısa kollu gömleğinin altından şekilleri net belli olmayan dövmeleri görünüyordu. Düşünüyordu hala kimin hangi sıfatını taşıyorsun diye.

“Ne zaman vazgeçtin sen de ben gibi kendin olmaktan. Ne zaman yüklediler hayatına ilk sıfatı. Ne zamandır bu yolculuk yalnızlığa. Ne kadar da ben gibisin. Ne kadar da varsın...ne zaman başladın kaçmaya ve başkaları için biri olmaya. Ne zaman acır seninde için..Sen belki de düşündüklerimin hiç biri değilsin.”

Her korna sesi anlamlı bir söz gibiydi. Bazen yalvaran bazen küfreden, ama sinirleri oldukça geren. Kitabın sayfalarında istemsiz bir dansa başladı parmakları. Kulağında sevdiği sözler, gözlerinin önünde kendi gibi bi adam, aklında hayata dair cevapsız sorular.

“ Ne zaman vazgeçmiştim tanıdık gözlerden geçmekten. Ne zaman gülmüştüm en son gerçekten, ne zaman hissetmiştim yüreğimde iyi yada kötü bir his. Ne zaman yakmıştı aklım devrelerini.”

Arabanın ilerleme hızı soru sorma hızına yetişemiyordu bir türlü. Gerçi sorular yolun sonunda bitecek cinsten de değildi.

“ Belki de benim kadar mecburiyet memuru değilsin hayata. Belki de. Ama bir şeyler var sende ne zamandır kimsenin yüzünde görmediğim. Sadece aynada her sabah içimdeki kadınların intihar edişini izlerken gözlerimde görebildiğim. Neyin izleri o vücudundakiler, neye başkaldırışların. Ne zaman sustu isyanın. Ne zaman biat ettin koşulsuzca her sunulana.Ne zaman aşık oldun gerçekten bi kadına... ne kadar sevdin onu...kendinden bile çok mu?”

O kadar dikkatlice bakıyordu ki adama, adam da fark etti kendine bakan, soruların sıkboğazındaki son nefes alışlı bir çift bakışı....

devam edecek.......

2008-09-10T23:52:00.001+03:00

Günaydın hüzün perisi
gün ağlayarak uyandı
sen neredeydin.

Işığı gördü hayat
gök kuşağı serpildi şehre...

güldüm,yastığın izi çıkmış yanağına.

Bu İşte Bi Sıra Olmalı...

2008-09-09T22:34:00.001+03:00

Ben 16 yaşında oluyorum hayatımın o en durağan yerinde, sen yaşsız bir acı oluyorsun derin bir iz ile.Hayatımın büyüme yerinde, hayatımın çocuk yerinde, hayatımın öylece bir yerinde....

Acım oluyordun aklımın alamadığı, yüreğime sığdıramadığım, sesimi kendime bile duyuramadığım, soluksuz kaldığım....

Soğuk duvarların önünde, sana kaçamak dokunmaları beklerken buluyordum kendimi, 16 yaşımın yalvaran dualarında....

Acım oluyordun bekleme salonlarında, yüreğimi sana bıraktığım şehirlerarası yolculuklarda...Büyümeyi öğreniyordum yollarda tek başıma....Şehirler arası otobüslerin bol molalı, bol namazlı yolculuklarının hızıyla gelebiliyordum ancak sana...

Senden uzak kaldığım zamanlarda nefretim oluyordun dünyaya, avazım çıktığı kadar bağırdığım.Küfürleri sözcüklerimin öznesi yaptığım...Çocuktum aslında ben, 16 yaşımın heyecanlarının bir yoğun bakım odasında acıya dönüştüğü dünyada....

Sana gelen yolların bitmek bilmemesinden şikayetçi oluyordum en çok, oysa uzakta olduğum zamanları yok sayarak....Telaşlıydım ve aceleci...Yollarda zaman ise bir kaplumbağa hızında ilerliyordu, zamandan nefret etmeyi öğreniyordum....

Cam bölmenin ardından bakarken sana, sanki sen göreceksin gibi ağlamamayı öğreniyordum, göz yaşlarımı içime akıtmayı.Camın buğusuna kocaman harflerle “şimdi değil gitmenin zamanı, bu işte bir sıra olmalı” yazıyordum.Yazdıklarıma anlamsız yada kızgın bakan gözlere aldırmadan....Bu işte bir sıra olmalı....

Umudum oluyordun, komadayken bile uzayan saçınla sakalınla....

Aklımın alamadığı ama erdiği acım oluyordun...Senden sonra çok yaşadım ayrılığı da, acıyı da, ölümü de..Alıştım demeyeceğim ama acıdan ölünmediğini öğrendim, 16 yaşımın içinden acı geçen sana ait hikayesinde.....Ama acım oluyordun, susmayan nefretim....

Nefret ediyordum her şeyden ve en çok da senden....Gitmeye kalktığın için, yola düştüğün için, geride kaldığım için, o yatakta aylardır yattığın için....Aklıma gelmeyen sonucum oluyordun. Hastane odasında hep kalacak zannettiğim....Acım oluyordun ve acıyordu içim....

Senden dönen yollar araya giren yolarsa hep hızlıydı, çarparak geçiyordu, bana..Ve ben gene nefret ediyordum zamandan da, senden de...

Tuzlu gözyaşım oluyordun, kafamı yastığa bastırarak geceni karanlığında ağladığım...Hıçkırıklarım oluyordun....Seni düşünürken öfkeyle ağlar buluyordum kendimi..Öfkem sana mıydı, ölüme miydi, yoksa kendime miydi bilmiyorum....Ama en çok da 3 küçük çocuğu bıraktığın için kızıyordum sana. Bir de madem gitmeye seçecektin de ne diye direniyormuş gibi yaptın seksen üç gün ölüme onu anlamıyorum....

Yazı yazıyordum hiç tükenmeyeceğini zannettiğim kelimelerimle, kelimeler biriktiriyordum yüreğimden geçen gözlerini açtığında okuyacağın....Ama zaman bize uymadı....Kelimeler hep yazıldığı yerde kaldı....

Acım oluyordun içime biriktirdiğim, acım oluyordun sahiplenmek istemediğim....

Ama diyorum hala “bu işte bir sıra olmalı”....Ve yıllar sonra sana, büyümüşken , seni içimde büyütmüşken,
sınırları artık geçmişken yazdım...Kusura bakma.......

Siluet-10

2008-08-19T00:10:00.003+03:00

Bir cumartesi günü, ağustos sıcağında bir gün. Gene Burgaz adaya demirlemişiz üçümüz, ben gölgem ve de siluetim. Güneş batmaya daha zamanı olduğu anlarda siluetimin zayıflığı ile alay ediyor gölgem. Vapurdan inip Barbaya doğru yürürken, önümde yürüyen iki adamın hallerine takıldım. İki zayıf benden, iki omuzları hafifçe düşük. Öylece yürüyorlar sarmaş dolaş çiftlerin arasında. Adamlardan biri nerede olduğunun çok farkında adımları hedefine yönelik, diğeri onun peşine takılmış. Garip vapurda da hemen yanımda oturdular ve hiç konuşmadılar sadece bir yere giden ve o yere vardıklarında anlam bulacaklarmış gibiydiler. Belki unutulan belki hep yaşanmak istenenleri yaşamak, kim bilir.
Garip bir tesadüf, yollarımız aynı sanki aynı yere gider gibiyiz, Barba’nın önüne geldiğimizde şortlu adam iki kişiyiz dedi garsona. Garson;
- Ağbi hafta sonu malum yer ayırttınız mı.
- Ne yani iki kişilik yeriniz yok mu?
- Yok valla ama dur halkla ilişkiler müdüremize sorayım
- Ne halkla ilişkiler müdüresi, ulan sizde mi sosyeteye kardınız.
- Aaaa evet ağbi.
- Ulan ben buranın eski müşterisiyim şimdi sezon ve hafta sonu diye mi yani.
Halkla ilişkilerden sorumlu kadın elinde telefonu hararetli bir konuşmanın nihayetinde bizimkilere döndü;
- Yerim, sadece şu köşe var.
- Tamam olur zaten orası benim istediğim yer, hep orada otururum ben.
İşte buna sinirlendim, ne demek yahu ben hep orada otururum orası benim yerim ulan. Gölgem sinsi sinsi güldü kaldırımda. Siluetimse tüm zayıf silikliği ile ardımdan fısıldadı;
- Adanın tek yalnızı sen misin?
- Hadi oradan ya, benim yerim orası, bu kokoş kadın benim yerimi niye bu adama verdi ki şimdi, onun yeriymiş tapulu malı sanki.
İki adam benim yerime kurulurken ben yer bulabilmenin derdine düştüm bu kez, halkla ilişkilerci hanıma bir kişiyim dedim (Diğerleri mi, söylemeye sanırım gerek yoktu) Hanım, tüm kibarlığı ile yerinin olmadığını eğer istersem ve beylerde kabul ederse yanlarına oturabileceğimi söyledi. Beyler, elbette dediler ve ben de benim de olan köşeye sığıştım.
- Sefanız olsun beyler, eh hafta sonu malum sezon, bulduğumuzla yetineceğiz artık.
Şortlu olanı hemen karşı çaprazımda oturuyor, diğer daha da zayıf olanı ise benim yanımda. Şortlu olan beni uzun bir süzdükten sonra, sesinin tonuna ben bu alemdenim tınısını takarak;
- Evet ne yazık ki öyle sefa geldiniz masamıza. “Bazen caba göstermeye çalışmak daha çok caba gerektirir”* Böylesi de güzel.
Siluetimin batan günle karşıma dikilip durduğunu görünce afalladım bunu ilk kez yapıyordu.
- Sus ve bu kez sen dinle, unutma her duyduğun senin hayatına kattıkların ve her duyduğun senin.
Yanımdaki adam;
- İyi ki getirdin beni buraya , ne zamandır böylesi keyifli bir yere gitmedim. Biliyor musun önümüzdeki ay evlilik yıldönümümüz onu buraya getireyim o da çok sever.
- İyi yaparsın, “mutlu olmak iyidir, ama çok zordur”* bunlar yapılırsa aslında kolaydır.
- Neleri kaçırdık değil mi, bir hayat gailesi girdabında sürüklenerek, oysa neleri umut etmiştik. Neler yapacaktık ama sadece sürüklendik. Sıkıldım artık ve ufacık keyifler almak hakkım olduğuna inanıyorum.
Şortlu adam gözlerini adadan gelen vapura doğru dikmiş vaziyette, söylemek istediklerini susturarak. Daha çok da kıskançlığını;
- Bak, İstanbul da şu resmi başka hiçbir yerde bulamazsın. İstanbul dur şu vapurla, ama İstanbul değildir. Burasıdır ama başka her yerdir. Yeşil, mavi, beyaz. Sana bir şey söyliyeceğim. Hemen hemen sınırdayım. Bir adım daha gerim yok benim. Kağıda nefis kıvraklıkla yazan bir kalem gibiyim. Kağıda dokunmayı onda izimi bırakmayı seviyorum. Kağıtsa keyifli, onu zedelemeden izlerime sahip oluyor. Yeniden yazmak çok güzel, bunun keyfindeyim hayatı daha iyi anlıyorum belki gidenlerim için çok geç evet ama benim için inan geç değil.
- Bazen birbirlerini seven insanlar birbirlerini sefil ederler.* Sizde bunu yaşadınız. İkinizde ayrı yollara koyuldunuz. Bu zor ikiniz içinde. Yaşanılması gerekli, belki bizden daha cesursunuz bitişlerde var oluyorsunuz. Ayaklarınız sizi birbirinize getirene kadar bu böyle.
- Evet bir yere kadar haklısın dostum. Sefil ettik. Sefil olduk. Ama yanılıyorsunuz ayaklarımız birbirimize doğru değil. Ben kendi yoluma o kendi yoluna yürüyor.
- Bu denli emin konuşma.
- Çok fazla eminim…
- …
Siluetim, karşıma dikildi. Niye bir ifadesi yok ki onun niye tümüyle ifadesinde bulmalıyım ki, niye mimiği yok. Şu an çok işime yarardı doğrusu…
- Duydun mu, mantıkla dostların istekleri aynı olamayabiliyormuş. Bazen dostların mantığı senin isteklerin, bazense tam tersi.
- Hayat bunların sentezinde akıyor merak etme silik şey biliyorum.
- Hani umut etmek acı verirdi
- Veriyor işte, umut etmeyi silmiş bir adam değil mi, o?
- Hayır bence değil. Bence o yolunu bilen ve bu yolda yürüyen ve eski bir ruhu yeni bir ruhla sevmeye aç bir adam.
- Nereden çıkarttın bunu. Adam kendi yolunda yürüyor ve adımları hiçte ona doğru değilmiş.
- Aynı yere dönen adımlar aynı taşlara takılmaz mı sence. Onun da bir silueti var ve dikkatlice bakarsan onda asıl onu görürsün.
Masaya döndüm, iki dosta doğru kadehlerimi kaldırarak şerefinize dostlar dedim. Şerefinize. Son zamanlarda birbirinize doğruları söylemek gibi bir zamanınız olduğu için şanslısınız. Özledikleriniz sizinle olsun e mi…

* Bu dialoglar "Conversations with other women" filminden çalınmıştır. Ama diğerleri benim ha...

Bir Başka Beden de

2008-08-18T20:14:00.002+03:00

Ellerini verir misin bana sadece iki dakikalığına...Benimkiler kalsın şimdilik bi kenarda...Nasıl oluyor merak ediyorum senin ellerinde hayata dokunmak...Nasıl oluyor her şeyi baştan yaratmak...Ellerinin değdiği her şeyi nasıl güzelleşiyor merak ediyorum...Ellerin benim olsun iki dakikalık...Ben de güzelleştireyim dokunduklarımı ,bende anlayayım parmak uçlarımda dünyanın ruhunu...Bırak senin ellerinde kendi ellerimi seveyim...

Gözlerini verir misin bana sadece iki dakikalığa....Benimkiler kalsın kenarda zaten senin gibi bakamadıkları için anlamları yok belki de...Merak ediyorum basit cisimlerin nasıl gözlerinin ışığında muhteşemleştiğini,merak ediyorum nasıl her şeye gözlerinin okşayarak sevgi ile baktığını...Senin oldukları için mi daha güzel geliyor hayat,yoksa ben mi bakmayı bilmiyorum senin gibi...Senin gözlerinin içindeki renk sadece pembe mi?

Ayaklarını verir misin bana iki dakikalığına...Dünyayı senin adımlarınla dolanmak istiyorum...Merak ediyorum ayaklarının parmak uçlarında hissettiğin hayata bağlılığını...Merak ediyorum senin oldukları için mi bu kadar sağlam bastıklarını...Benimkiler dursun kenarda.Söz incitmeyeceğim ayaklarını hor kullanmayacağım onları,sadece iyiye, güzele giden yolları adımlayacağım...Zaten ayaklarının ezberindedir güzelliğe giden yollar, senin adımların gitmez hiç bi zaman çirkinliğe...

Kulaklarını verir misin bana iki dakikalığa...Merak ediyorum güzel şeyleri duymak nasıl oluyor diye...Nasıl hissedebiliyorsun can çekişen dünyanın ağıt ezgilerini...Ben duyamadım hiç bi zaman senin gibi...Şimdi en saklı kalanları bile duymak için ihtiyacım var kulaklarına...Söylenmeye cesaret edilemeyenleri....

Dudaklarını verir misin sadece iki dakikalığına bana...Sen gibi bi gülümseme ilişsin dudaklarından suratıma....

Yüreğini verir misin iki dakikalığına bana.. Benim yüreğim zaten hep köşede,kenarda...Sen gibi sevmek nasıl oluyor merak ediyorum...Nasıl oluyor da göğüs kafesinin içine hapsedilmiş küçücük bi yüreğe sığdırabiliyorsun dünyayı tüm tabiatıyla...Tutkularını istiyorum,sevmelerini, dünyaya secde edişini...

Sen gibi olmak nasıl bişey merak ediyorum... İki dakikalığına sen olabilir miyim?Zira bir ömürlük zaten kendimim...

Not:Bazen tanıdık ya da tanımadık yüzlerde bir gülümseme görürüz.Bir umut. Bir bakışta hayatı yakalayan birilerini. Kim olduklarının önemi yoktur. Bazen kim olduğunu bilmediğimiz birileri olmak isteriz. Onlar gibi bakmak, onlar gibi hakkıyla yaşamak her şeyi. Bu kendimize bıkkınlığımızdan değildir de bazen umudumuzun azalmasından, bazen de bir şeylerinin hakkını tam veremediğimiz için kıskançlığımızdandır. Yazılan da ,çizilen de, söylenen de hep bizizdir oysa...

"Kal" de....

2008-08-16T13:14:00.002+03:00

"Kaybetmekten korkuyor musun?" dedi kadın....
Adam "neyi?" dedi...
Kadın "beni" dedi...
Adam "nasıl yani?"...
Kadın "seni bırakıp gidebileceğimden, yani hayatında artık olmayacağımdan"....
Adam şaşa kaldı. Gözleri boşlukta bir noktaya kilitlendi ve verebilecek hiçbir cevap bulamadı...
Kadın düşünceli, aslında almak istediği cevap bu değildi. Bazen susmak en acı cevap olsa gerek diye geçirdi içinden sanki sorduğuna bile pişman olmuştu bu soruyu.....
Anlamıştı korkmuyordu adam onu kaybetmekten....
Adam düşünceli "evet" dedi içinden, "dünyadaki en büyük buyken sen öğrettin bana bundan korkmamayı. Peki ya neden yüzün allak bullak? Neden sana ihanet etmişim gibi bakıyorsun?

Neden hem varsın hem yoksun? Neden hep gitmek isteyişindir hayatımızda aslolan...

Kadın adama bakıyordu. Sanki içinden neler geçirdiğini anlamak ister gibi.... "evet" dedi.

"ben öğrettim sana ve hayatımdaki herkese gidişleri... Bir gün arkama bile bakmadan çıkıp gidebileceğimi. Ve görüyorum ki gerçekten başarmışım bunu öğretmeyi. Aslında en çok korktuğumuz şeyleri düşünürken , konuşurken ne çok alışırmışız onlara, onlarla yaşamaya ve başımıza geldiğinde tepkisizleşmeye.............."

Adam "kal desem şimdi, hep beni suçlayacak yaşanmamışlıklardan. Kal desem, gitme ne işin var bizsiz oralarda. Ya da ben geleyim desem. Yok, yok bunu kabul etmez. O buraları değil bizleri terk ediyor kendi ruhuyla birlikte. Gitme desem. Ben senin bedenin yanımda olmadan da yaşarım dünyada tıpkı dalları kırılmış bir ağaç gibi... ama kal desem sana... Bırakır mısın beni gene de?"

Sanki iç sesleriyle konuşuyorlardı. "Hayır" dedi kadın. "Seni suçlamam aslında kal desen de. Sen bilmezsin bir yanın giderken bir yanının sende kaldığını. Ama ben öğrettim ya gidişleri.... Şimdi gidemeyişlerim kabus olur bende. Ahhh bir kal de.... kal de de bu ben öksüz bırakıp gitmesin bizi. Bir kal de... beni sende bırakıp gönderme... Bak yüzüme."

"Hayır" diyordu adam. "bakamam yüzüne umutsuzluğumu görme diye. Bakamam... Sana sevdamdan vazgeçemem ama kal da diyemem."

Kadın "madem ben başlattım ben bitirmeliyim"diyordu. "Ben bitirmeli... bu noktaya kadar geldikten sonra en iyisi gitmeli......"

Yaklaştı adamın yanına sadece bir nefes uzağına. "evet" dedi. "gidiyorum ben artık" ama kadının içindeki ses adama yalvarıyordu kal de diye.

Adam sessizce dinledi kadını, "tamam" dedi. "Biliyordum hep bir gün beni bırakıp gideceğini, hazırdım buna. Sen hazırladın beni buna... ne demeliyim? Sen bana gidiyorum derken güle güle demekten başka". Çevirdi yüzünü kadının yüzüne bakıyordu. Dudakları bunları söylerken gözleri "hayır" diyordu, "kal" diyordu.

İkisi de sustu.
Artık sadece gözleri konuşuyordu artık...
Ve önce elleri kenetlendi birbirine...
Sonra dudakları....
Tanıdık tenler üzerinde utangaç buluşmalar yaşıyordu sevdaları...
Gidemedi kadın adamın hayatından kal diyende olmadan....
Hayatında zaman zaman olduğum ya da geçerken uğradığım fakat kalmayı bir türlü beceremediğim herkese...

arama

2008-08-15T17:56:00.002+03:00

Bir yolda ararsın öylece,
Sana çıksın yolu umuduyla.
Bilirsin oysa uzaktır gidişi…
Gene de ararsın
Onca ayak izinin arasında.
Bilirsin onun adımının izini
Kalmış mıdır ki oysa
Ne bir iz
ne de bir koku.

Bilemezsin

Dibi tutan tencerenin halleri

2008-08-15T15:52:00.002+03:00

Uyanırsın bir gün

Kalkarsın kendi sıcağından, kendi kokundan....

Ve hissedersin yüreğinde kocaman bir hafiflik...

Hafiflikte olur muymuş hiç kocaman dersin, yeni uydurulmuş cümleye kahkaha ile anlam katarken...

Bir ömrün iflasıdır yüreğinde yaşanan...mutlusundur ve huzurlu...

Garip bir sonbahar yağmurunun hüznünü anımsatır huzurun...

Aklına gelir tüm yaşamlar, eski dostlar, eski hayatlar...yüzünde kocaman bir gülümseme “vay be” dersin...

Bitmiş yolların uğranmamış hancısıdırsın artık..bir zamanlar işlek olan hanın artık tali yolda kalmıştır...bir huzur vardır yüreğinde ve bir de acı...

Aslında bitmemiştir yapılacaklar, yaşanacaklar...uzun alış-veriş listeleri gibidir zihnine yazdığın eksik kalanlar...

Ne savaşlara çare bulabilmişsindir, ne açlıklara... ne ölümleri anlatabilmişsindir insanlara..ne de yaşamı kucaklamışsındır bebek teninin anne kokusunda...

Sadece yaşamışsındır dibi hep tutan tencere kıvamında...

Bazen çıkıverir ortaya aynı bedene kaçak yapılaşan istilacı ruhların...

Bir kadın olursun cesur, bir korkak olursun çocuk, bir dost olursun tüm sırları tutan ve bir hain olursun kendi ruhunu satan...

“Bazen” dersin...bazen... farklı değilim ki şu yolda yürüyen adamdan, ya da az kullanılmış beynini satandan, teninin santimetre karesinden para kazanandan...

aslında herkes aynıdır diye geçer içinden...aynıdır..kromozom sayıları hücre çeperleri aynıdır...hatta yapılışları...sadece öğrenilmiş algılamalar farklıdır...maddenin halleri gibidir insanoğlu...ve halleri vardır kişilik denen fiyakalardan...ve bazen kişiliksizlik daha fiyakalıdır..

ağız dolusu küfürler savurursun hayata, hem de hayatı hakkıyla yaşamayı beceremeyenlere...

bir gözlüğün vardır elinde istediğin an istediğin renge dönüşeninden...daha teknolojilerin bile icat edemediğinden..

ömrün geçer bir kocakarı takviminin sayışlar zamanlarında...ve sen yarım kalan bir öpüşmesindir artık sevgililerinin dudağında...

yollar bitmiştir..ve yolculuklar...takatin kalmamıştır adım bile atacak kadar..ama bilirsin ruhunu..kalmasa da takati elbet çıkacaktır koşarak karşısındaki yokuşu...

ve bakarsın geriye tekrar...zihninde durur tüm eski siyah-beyaz fotoğraflar...ve sensindir onları rengarenk yapan...

huzurlusundur...kocaman bir huzur..ve bir de acı...

dersin ki “vay be” ne güzel bir ömürmüş yaşanılan...

ve bitse de yollar, biten yollardır ruhuna son armağan...

ve vedalaşırsın tekrar kavuşmak üzere ruhundaki tüm kadıncıklarla...yazarsın onlara son bir not:

hepinizi sevdim çok, ne bir eksik ne bir fazla...ruhumun tüm istilacılarına....

not: fon müziğimiz kazım koyuncunun “anılar düştü peşime” şarkısı...

“anılar düştü peşime uyumaz oldum

düşlerim vardı yamacına varamaz oldum

rüzgarla yarışırken koşamaz oldum

düze çıkmaz yollarım inemez oldum”....diye devam eder ve gider...

umutlarla başlarız hep

2008-08-15T13:38:00.003+03:00

Oysa ne umutlarla başlarız birlikte hayellere, bir gün sonra açıvermek için güne. Aynı tavana bakan birer çift gözle... Peki ne uzağa taşır bizi. Şairin bir şiirindeki “sert eliyle okşayacak, mavi gözlü adam onu, hem kadını hem kölesi”. Nasıl bir sahiplenmedir oysa tutku ile bağlandığımız, adına aşk dediğimiz. Okşadığımız... Baharda yaşarız tutkularımızı yazda solar biraz renklerimiz. Sonra hazan ve toplarız ekinlerimizi. Alıp başımızı gideriz. Ayrı tavanlara bakarız. Ayrı zamanlarda açar gözlerimiz. Belki başka tutkular eklenir tavana diktiğimiz gözlerimize. Ama hep o ana açar o ilk sabahı arar. Olmaz, atılmıştır yüzük, kırılmıştır zincir. Öyle seferlere çıkılmıştır. Neden dersin bazen, neden. Fakat tüm bir gün boyu, günün o garip oynaş, o garip orospu haliyle, hiç düşünmezsin...
Gün yatmaya kalkar sen kendine kalırsın belki bir an. Neden dersin bazen, neden...
Yanıtını bulamazsın, oysa yanıt hemen önündedir ve çünküyle kurulan cümlelere kalkışamazsın. Korkarsın. Korkarsın çıktığın yoldan gemiler gezinsin dersin denizde, ben bir gemi değilim ki...
Ama ah yeminini düşlerim, peki onlar. Özgürüm işte bak, gemiyim allı pullu puruvamda açık denizlerin köpükleri. Al işte kırıldı zincir, tekim işte ve alabildiğine ben alabildiğine gidebilen. Alabildiğine katanım alanım verenim. Niye huzursuzum, niye hep bir ardıma bakışım. Neden bir türlü tavanıma bakamıyorum, neden kaçıyor gözlerim. Bak işte benim tavanım benim gözlerim, bak işte baksanıza gözlerim...
Hep bitmeliye karmışız, hep bir bitirmek hevesimiz. Tek olabilmek insan olabilmek, özgür olabilmek adı altında verdiğimiz. Aşkı esaret edip hemde gönüllü olup esarete sonra kırmışız zincirleri, kırmışız yüzükleri. Sert eliyle okşayacak... Olacak ve olunacaklara hasat edip yaradılışlarımızı...
Değil bize ait olan. Ait olunana ait olmak. Ait olduğunadır tüm yolun, deniz çıkan sokaklar gibi...
Ne garip bir ironidir, şairin Çekoslavakya’daki toplama kampında gecen dört yıllık esaretinden kurtulduktan sonra ölmesi. Uyuyoruz oysa kumsal da....

Mayıs ayı çiçekleri
Üç gün içinde açacak
Gülen gözleriyle Marie
Aşığına açılacak.
Sert eliyle okşayacak
Mavi gözlü adam onu
Hem kadını hem kölesi
Olacak adamın Marie.
Mayıstan sonra haziran
Aşk, sonra nefret gelecek
Otları biçme zamanı
Adam zinciri kıracak.
Kırıp atacak yüzüğü
-Gemiler, gezin denizde-
Yeminini, düşlerini...
-Uyuyoruz biz kumsalda!-

Robert Desnos

Alışamadı

2008-08-11T17:34:00.006+03:00

Alışılamadı bir an önce sensizliğe.
Alışamadı ki
Lafların
Akıcı o hep de akılcı seslerine…

“artık yeter anla olmuyor işte”

Midem niye kasılıyor
Sen dendiğinde hala…

Bilemedim;

Alışırım belki çok zor gelse bile.
Nedir ki nefes alırken hâlâ,
Sen varsın, olmayışın.

Öyle işte;

Alışamadımlar
Sana ne, diye haykırıyor.

Sen yoksun…

Varsın olma benle
Seni sevdim bir kere
Olamamışım ne ki,
Alışamamışım kime ne.

İlk pişmanlık

2008-08-09T13:17:00.003+03:00

Pastasındaki mumlarına dilek ettiği
Yaz umuduydu.

Duyduğu,
Yanaklarında
İki küçük damla…

Pişman oldu
Dileğini söylediğine.

Zaman üstünü almıştı tüm bedellerin

2008-08-08T16:38:00.002+03:00

Zaman üstünü almıştı tüm bedellerin.
Sana kalmıştı aslında gittiğim yerin
Dön be demesi.
Bedenim tutsaktı durduğum yere
Ruhum sana aç.

Kokunla,
Bazen dönüp bakardım sen misin diye
Ellerim cebimde yollarda.
Kızardım sonra kendime
Sen değilken beni bana koymayan.

Üstü kalsın değil ki yahu şu hayatın
Varsın kıyısında olmayışın.

"kıyı, kıyı olalı,
denizi arar durmadı mı,
deniz kıyıya varmayı."

Anladığımdı kendime söylemekten erindiğim...
Dağa küstü başındaki bulut.
Dağ başına gelenden
Bulut, takılı vermekten.
Dağ, vaz geçemediğinden.
Zaman sana kaldı
ya gel demeyi
ya git demeyi
Bilmeyi.

Siluet-8

2008-08-08T16:28:00.004+03:00

Gecenin dördünde çıkan fırtına ile uyandım. Yatarken yıldızlar vardı gökyüzünde şehrin ışıklarına inat bir kaçı direniyordu ışıkları ile. Ben, siluetim ve hesapsızca peşimizde sürüklenen gölgemiz. Yatağımızın kenarına oturduğumuzda derin bir uyku bekliyor sanıyorduk, aldandık…
Poyarazın sesiyle uyanıp adalara doğru baktığımda sipsiyah bir gökyüzünün sert esen poyrazla ağlamaya yüz tuttuğunu gördüm. Sokağın hemen köşesinde duruyordu onu o an fark ettim. Sabah saat dört ve deli esen poyraza, yağmura az kalmış bir şehrin karanlığında sadece yalnızlıktı. Fısıltılarını duydum, öylesine bağırıyordu ki, üçümüz birbirimize baktık. Siluetim cesaretini topladı ancak o dinleyebilirdi, zira içimizdeki hep en cesur oydu…
- Bilemiyorum, daha ne kadar böyle durabileceğimi. Ne zamandır içim böylesine ısınmadı bunu çok iyi biliyorum. Tam orada durduğunu görüyorum. Bir adım hepsi hepsi bir tek adım sana doğru.
Koşar adım uzaklaştım gene, tam oradaydın, tam yanında duruyordu sana olanlarım. Sokağın karanlığında adımlarımı sıklaştırıp köşeye vardım. Durdum. Nereye peki ve niçin uzaklaştım ki ve niçin demeleri mi tam orada yanı başına sesiz bırakıp bu köşe başındayım ki.
Hemen öteden başka bir fısıltı daha belirdi, ama apartmanların tek tük yanan lambalarından hangisinden geldiği belli olmayan bir kadın sesiydi bu…
- Bilemiyorum, daha ne kadar böyle durabileceğimi. Ne zamandır içim böylesi ısınmadı bunu çok iyi biliyorum. Tam orada durduğunu görüyorum. Bir adım hepsi bir tek adım bana doğru.
Sarılır mısın bana demek istiyorum oysa sana. Tam kapıdan çıkarken sarılır mısın, bana demek istiyorum sana, yüzüne bakıp. Duruyorum. Sesiz telaşına yalnızlığına dokunmaktan korkuyorum. Merdivenlerde adımlarını dinliyorum koşar gibi sokağa çıkışını duyuyorum niye korkuyorsun ki benden. Hemen yanıma bıraktığını duyamıyorum ki.
******
- Bana sadece sarılır. Ne öp beni ne de okşa usul usul. Yalnızca sarıl. Kokun ve nefesin olsun yalnızca. Burada oluşunu hissedeyim. Bırak tenimin ne istediğini, teninin istediğini düşünmeyeyim. Sadece yalnızca sarıl bana ve bana sarılmayı iste.
Beni dinle, işte bak kollarının arasındayım sırtım göğsüne yaslı. Bak sana tatlı bir masal anlatıyorum tüm kadınlığımla. Bu masalla uyuyacağım senle, yalnız değilim, sen varsın ve ben senin için de fısıldıyorum kelimelerimi. Kollarında şefkat var bak görüyor musun, bu beni dinlendiriyor. Sana sokulmamda, kendini güçlü hissettiğini hissediyorum. Ama yanılıyorsun ben senin gücünü değil şefkatini içime alıyorum.
- Sana sadece sarılıyorum. Nefesim ensendeki incecik tüylerin üzerinde. Kokunu çekiyorum uzun uzun içime. Bazen kolumdaki tüylere deyiyor nefesin sıcacık. Tenine ulaşmak istiyorum bir yandan, sarılmak bitmeden çıplak tenine. Sırtını çıplak göğsümde çıplak istiyorum. Çıplaklığında usulca durmak istiyorum. Tenini düşünüyorum. Ne dediğini duyamıyorum zaten çok da önemli değil ki ne dediğin ninni gibi sesin. Kollarım göğüslerinin altında birleşmiş seni içimde tutuyorum güçlüyüm hem de çok güçlüyüm kollarımla seni sarıyorum. Bana yaslanmış olmanı seviyorum bu mahsun sessizliğini ve teslimiyetini içime alıyorum.
*******
Gece, sessizliğine kavuştu hemen yağmurun ilk damlarından önce. Denmemiş fısıltılarda tüm vazgeçip gittiklerimiz. Kocaman yalnızlıklarımız, hüzünlü… Yalnızlıkları kokluyoruz, yalnızlıkları önemsiyor baştan çıkarıyoruz. Yalnızlığımızın şansımız olduğunu bilmeden. Sessizliğimizden korkuyoruz. Daha çok kimsesizliğimizden, kendimizden. Korkuyoruz işte birine sarılıvermelerdeki düşlerden ve düşlerin kendi iç demelerinden. Ne çok isteyip ne çok istediklerimizden bir çırpıda kaçıveriyoruz.
Gece, sessiz. Denmelere karan bir kadın ve adamın kendi iç seslerini duyuyorum. Bunları demek için tutunuşlarına bakıyorum. Daha özneleri yok cümlelerinin. Birinci tekil hitaplarda isimsiz. Gitmemelerdeki gidişi, sarılmalardaki tutkuyu. Daha nice yaşanmamışlıklarda olduğu gibi. Ama yarın var nasılsa değil mi, ne saçma, ya yoksa.
Not: Bu yazı “Yalnız kadınlar” isimli Ahmet ALTAN köşe yazısının tartışılmasıyla ortaya çıktı tavsiye ederim okuyun.

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=4064287&yazarid=150

Siluet-9

2008-08-08T16:28:00.003+03:00

Caddebostan sahilde ayakları denizin içinde, ufacık bir kumsal, sağ önünde kıçtan kara mendireğe bağlı irili ufaklı tekne. Gün batışına doğru çevirdiği pedalların yorgunu adam, denizin ufacık kumsalına değişini seyrederken.

- Sana çok kızgınım.
- Niye,
- Unutun beni…

Siluetinin karşısında kırgın bir ifade ile durmasına anlam veremedi adam önce. Bunca zamandır sanki ayrılarmış gibi neydi ki bu afra tafra şimdi. Hayallerine dalmış olmasının bedelinden kime neydi ki. Bu silueti olsa da. Hesapsızlığını çok önce koymamış mıydı ki o. Birasından kocaman yudum aldı, ayaklarının denizin serinliğinde gevşediğini hissetti. Gün arkasında gece evine doğru yol alırken yan masada oturan kadın ve erkeğin yanına doğru siluetinin seyir ettiğini fark etti.

- Ya gel şuraya yahu
- Niye
- Usanmadın mı milleti dinlemeye
- Sen usanmadın mı seyretmeye
- Ben görmeyi seviyorum
- Pis yalancı
- Hayda niye
- Yaşamaktan kaçmak desene şuna.
- Bana bak ertelemede anlaşırım senle, kaçmak hayır
- Ertelemek, zamanın kaldı mı sanıyorsun ertelemeye.
- Tabii
- Hadi oradan ya, bir dur yahu bunu duymalıyım bak.

Gölgesinin bir teknenin altında usulca teknenin karinasını okşadığını görünce, teknenin denize olan şefkatini, denizin tekneye usulca dokunduğunu fark etti. Ne çoksunuz siz, ne çok barındırıyorsunuz kesiştiğiniz noktada. Uzlaşma bu olsa gerek, kabullenmek.

Yan masadaki adamın bakışı denizden kadına döndü, usulca kadına baktı onu anlamak, onu dinlemek için kendini hazırladı. Kadın bakışlarını en uzak noktaya dikmiş tüm fark edişlerinin ne denli saçma, tüm kurguladıklarının onun dışında şekillendiğinin umutsuzluğunda konuk ettiğinde konuk edilmemenin yılgınlığı ile;

- Neden ben kendim için istediğimde olmuyor?
- İstemek yerine önerdiğin için olmasın.
- Sen niye böyle her şeyi mantık içinde çözüyorsun?
- Ben durmayı öğrendim, durmak ve insanlara yaşamaları için alan vermeli, önermek onları şekillendirmektir. Peki bu hakkı kim bize veriyor.

Silueti adamın yanına geldi ve;

- Duydun mu
- Evet sayende.
- Kim sana bu hakkı verdi peki?
- Koyduklarına karşılık istemek suç mu?

Kadın adama dönüp gözlerini adamın gözlerine dikerek, adamın gözlerinde adamın ne kadar onu anlamaya çalıştığını çıkarmaya çalıştı. Evet onu anlıyordu ama öte yandan kendi önermelerini de koyuyordu adam, bu önermelerinse ne kadar sahipsiz ve genel olduğunu gördü. Rahatladı çünkü adam talepsizdi. Kadın konuşmasını sürdürdü;

- Ben aşıktım ona, aşkımı yaşamak istedim hepsi bu.
- Kendince talep ettin aşkı, kendince biçimlendirdin ve bu aşkın tanımı ise ona zor geldi, unutma aşk sorumluluktur. Bitecek nasıl olsa diye değildir aşk. Sense bitmeyecek bir aşkı öngördün ve yaşadın ve de yaşanmasını istedin.
- Nasıl ya, illa bitmeli mi?
- Evet, o zaman aşk acır ve acı ise en fark edilen duygudur. Bu acı ise kendini fark etmene götürür. Bu bazen şiir olur bazen, bir resim, bazense sadece hüzün.
- Aşk, acı mı yani.
- Bu çok basit olurdu, elbette değil.
- Tutunamıyorum, onu istiyorum ama onu hayatımdan silmeliyim. Beni eziyor onun gelmeyişi.
- Senin kurduğun bir oyun bu, rolleri sen dağıttın ama o bu rolü kabullenmedi. Belki bu gün bu böyle ama yarını bilemezsin. Önce dur ve kendine bak, kendini koy ortaya ve kendi durduğun alana bak. Kendinle ol, kendini yaşa. İstemeden sevmeyi, önermeden yaşamayı dene. Bırak hayat kendi kanalında aksın.
- Sıkıldım artık sıkıldım. Üşüyorum.

Silueti adamın yanına geldiğinde adamın yüzüne baktı ve ikisi de sesiz kalmayı seçtiler. Dönmeli zamanlara olan açlıkları ikisinin de yüzlerindeydi. Adamın aklına bir şarkının dizesi takıldı;
…
Gittiğinde yazdı kaç bahar geçti
Şunun şurasında
Şimdi aşkımız bir annenin
Çocuğa duasında. *

* Yaşar

Siluet-6

2008-08-08T16:23:00.005+03:00

Ayaklarını ağaca dayamış gözünde gözlüğü ile bakışlarını saklıyordu. Masanın karşısında onu sessizce dinliyordu öteki adam. Önümdeki kitapa eğilmiş, güneşin kemiklerimi ısıttığını hissedip yaşasın ne güzel pazar derken, gözlüklü adamın boğuk sesini duyduğumda siluetimin benden uzaklaşıp ağaca dayandığını fark etmemiştim bile.

- Artık biliyorum, ben burada yaşamamalıyım. Belki vaz geçişlerimin en ağırı bu. Bu hayat, bu küskünlük ve bu anlamsız duruşlar ne saçma ve gereksiz geliyor. Ne gereksiz geliyor insan suratları. En basitinden hayatlardı aslında yaşamaya meyil ettiğim. Attığım adımlar meğer ne gereksizmiş. Ben ne gereksizmişim…
- Hiç düşündün mü, aslında kendini ifade etmediğini…
- Kendimi ifade etmek mi? Ediyorum sanırım.
- Ben sanmıyorum
- Sıkıldım artık dostum gerçekten sıkıldım
- Buna hakkın olduğunu nereden çıkarttın.
- Sıkılamaz mıyım?
- Hayır sıkılamazsın, önce kendini ifade et hele. Sen kimsin?
- Nasıl yani.
- Kimsin söylesene bana.
- Ben.. İşte ya çalışan didinen herkese yakın olmaya çalışanım.
- Hemen herkes böyle ama sen kimsin?
Aslında bir dostun sorabileceği sorudur “sen kimsin”. Başka birinin dudaklarında küfür gibi durur. Bir dosta bile bu yanıtı verebilmek hele ki yanıtı kendine bile veremezken… Zor olsa gerek.

- Nasıl yalnız durduğunun farkında mısın?
- Yo yalnız değilim, biliyorsun etrafımda bir yığın insan var.
- Hayır, kendini kenarda tutuyorsun ve kim olduğunu söylemiyorsun.
- Benim işte ya.
- Yalnızlığının açlığı ile hareket ediyorsun.
- Yalnız değilim ben.
- İlişkisizsin kabul et.
- Ne yapayım elimi uzatıyorum biliyorsun.
- Tutuyor musun peki, söylüyor musun, anla beni demek dışında ne yapıyorsun ki.
- …
- Haksız mıyım, insanlara tutku ile yaklaşıyor ama kim olduğunu koymuyorsun.
- Sence kimim ben peki?
- İnsansın, bu kadar basit insansın.

Kitaptan o kadar uzaklaştım ki, oysa sadece kitabımı okumak, güneşin kemiklerime işlemesini istiyordum, siluetim bana göz kırptı. Artık iyice benim olmaktan çıktı zaten. Benim dışımda benim gölgemle yaşayan ama benim dış çizgilerimi bile ifade etmeyen bir hal aldılar. Peki ben kim kalmıştım geriye. Silueti ve gölgesi bile kendinden uzaklaşan mıyım ben de. Dost bana da mı sordu o soruyu peki ben kimim? Evet sadece insanım… Hataları olan, hepsi bu…

- Seni yıllardır tanırım. Yıllardır hep zora soktun her ilişkini. Senle kaç kez kanlı bıçaklı olduk hatırlasana.
- Ama hep dinledik sonra birbirimizi.
- Evet ama unutma hep ben ne var söyle bakalım dedim.
- Haklısın
- Kimse sana durup ne var demez sen susarsan, bunu unutma ben dostum sorarım.

Kendimizi söylemeden karşımızdakini söylemeye başlıyoruz, ne garip bir anlamsızlık. Ben buyum, bu kadar basitim hiç de kocaman kocaman değilim. Basit sıradan sadece insanım, benim de zaaflarım, benim de incindiğim kabul etmediğim, edemeyeceğim şeyler var. Kendini bir üste koyup, kendini basit insan davranışlarının üstüne koyarsan, sen kim olduğunu sanırsın ki… Sandığın değilsindir, peki kimsin ki? Dost acıdır acıtır…

Siluet-7

2008-08-08T16:23:00.004+03:00

Sorular niye böyle acımasız olurlar ki, niye hep yanıtı bilmeye çalışırken sorulara boğulursun. Neden, niçin, niye. Daha bir yığın soru kipi. Soru kipleri, zaman kipleri, belli öznelere yüklenen yüklemlerle işbirlikçi oysa. Öznelere ne haksızlık cümleleri kurarken, ân tanımlarından uzak. Oysa her ân kendi içinde anlamlı…
Bilemediğin, anlayamadığın olsa, olsa var saydığındır; kıt hükümlerine. Senin olmayan bir ânın sen hükümlerinde sanmaların.
Zihnim bu bilinmeyenleri çözmekle meşgulken, siluetim gölgemle işbirliğini abartıp var oluşlarının kaynağından uzaklaştıklarında. Bedensiz bir gölge, siluetsiz bedenken ışık ne anlamsızdır.

Zamansız bir Kadıköy zamanında, yıkılmaya yüz tutmuş cumbalı geçmiş zaman hanesinin bar olmuş bu gün suretindeki bir masada:
İki bedendiler. Kadın, kendinden emin olmanın titrekliğinde, söyleyeceklerinin pişmanlığını kabullenmiş. Erkek, duyacaklarının onu nasıl sarsacağının farkında, suskun. Zannedişlerdeydiler ve bu o kadar belleydi ki. Ne gariptir, demeye yeltenen iki bedenin o çıplak duruşu, oysa ne dememek içindir çoğu kez o ân.
Up uzun bir sesizlikti ikisininde duruduğu iki sesiz öfke, iki vurmaya, vurulmaya hazır hedef. İki boşver bu ânı, unut diyen. İki ne olur sadece sarıl bana Allahın cezası…
Kadın:
- Konuşmaya korkuyorum senle.
- Ben de.
- Yorgunsun, bu kadar yorgun olabileceğini düşünemedim.
- Yorgunum.
- Ben de yoruldum artık.
- Biliyorum.
- Seni kaybetmek istemiyorum biliyorsun değil mi?
- Ben…
- Olmuyor işte olamıyor ben bunu anladım.
- …
- Bir arada olmuyor, işte bak konuşamıyoruz bile.
- Ben…
- …
- …
- Yapamıyorum artık, ama sen hep var olmalısın.
- …

Siluetim dondu, ilk kez bana bakıp bu monologdaki diyalogu anlamaya çalıştı. Bir konuşan varsa, ve demek gereken bu ise; konuşana konuşulmaz ânda, konuştuğuna denecek yoktur aslında. Mağdur ve mağrur arasındaki fark sesi duyulan mıdır acep?
Susan mıdır mağdur, konuşan mıdır mağrur?
Konuşmaya kalkanın mağdurluğu bu denli mi göz ardı edilmeli…
Ândır aslında denmezleri deme gereğini kılan, ne gereksiz bir konuşmadır ve ne gereksiz susma. Konuşmaların ertelenip ayrılık yumaklarının gereksiz uzlaşma uğraşı cümleleri kurma uğraşı. Her ayrılık kendi yalnızlığını yaşamaya mahkumdur. Alıştığınsa kırık dökük cümleler…

Sağ elinde bir boşluktu
Parmağındaki o derin yokluk.
Tüm simgelerini yitirmişti
Herkes yaşayıp gidiyordu
Her şey yolunda görünüyordu
Ve sonra…
Seni neyin beklediğini hiç bilmiyorsun…

Siluet-5

2008-08-08T16:22:00.002+03:00

Vapur adaya yaklaşırken adam bir adaya dost olmanın yakınlığı ile işte geldim dedi. Görmeyi sevdiği her şey ve sevdiği her şeye uzaktan baktığı yerdi onun için. Hem uzak hem yakın, hem deniz hem martı. Tek başınaydı ve tek başına olmayı seçerek kendi ilkini yaşıyordu.

- Sen hiç yalnız olmamışsın ki.
- İşte yalnızım bak kimse yok
- Hayır hep hayatına birilerini dahil etmiş ve asla onları bırakmamışsın bu haksızlık.
- Yalnız olmamayı seçmek mi, seçmemek mi?
- Her insan önce yalnız olmayı bilmeli.
- Niye o zaman hep birilerini arayıp duruyoruz o zaman
- Yalnızlıklarımızın keyfini sürmek için olamaz mı?

Siluetinin dalgalar arasındaki yüzme cabası adamı gülümsetti, ne güzel sezonu açtın, bak yüzüyorsun bu gün sana kıyağım bu. Vapur adaya yanaştığında adımlarını ayarladı, ne hızlı ne de yavaş varmalıydı. Niye bu disiplinli olma hali ki. Ne gereksiz işte buradasın istedin ve yaptın. Bir gün kaçamağı. Barba ya iskeleden kaç adım var. Haydi bu gün sayalım. Peki adanın geri kalanı niye sana yabancı. Kaç adım oldu ya, karıştırdım. Düşüncenin biri diğerine niye böyle saygısız olur ki aynı beyinden türemişken hem de.
Masasına baktı ve sevindi boştu. Ama inadına oturmadı öndeki başka bir masaya geçti. Hemen arkasında bir çift oturuyordu.

- “Çift” ne demek şimdi iki mi, dört mü ne.
- Tamam kızma bir kadın ve bir adam.
- Ama bu tek.
- Nasıl tek yahu.
- Kadın ve adam
- İşte çift
- Of gene demogoji yapıyorsun
- Evet ama niye illa çift diyoruz ki?

Siluetine baktı dönüp, arkamda kaldın pardon dedi. İdare et güneşle senin hesabın benle değil…
Arka masadaki adam karşısındaki kadına uzandı elini tuttu ve…

- Ne hızlı geçiyor zaman ve ne kadar yön vermeksizin yaşıyorum, şaşıyorum. İkinci bir şansı yaşıyorum senle biliyorum. Bazen korkuyla yanlış yapıyorum, çok sevdiğimi acımasızca ortaya koyup bocalıyorum
- Korkma, bak beraberiz işte gene…

Don Kişotu daha çok seviyorum bu günlerde. Aşk, suçlarımızın af edildiği andır. Sarılmak ve yarını suçlarımızdan arınıp yürümek gereklidir.
Etrafın ne kadar sesiz olduğunu düşündü, yaşasın sesizlik. Uzakta pusların adındaki şehre baktı. Herkes orada senin tüm kalanların orada, sense onlara sadece bir pusun adından bakıyorsun. Bir vapur yakınlığında, gelmeyecek bir vapur kadar da uzak. Seçimler gitmekle ve gidebilmekle ilintili gailba.

- Uykularımda senle savaşıyorum. Bazen tenine yabancı bir el uzanıyor ve sen tenine konuk ediyorsun o dokunuşu. Bazen bana bakıyor ve gülümsüyorsun geldim işte sarıl bana diyorsun.
- Bunlarla yaşayamazsın biliyorsun, seni sevmediğimi de biliyorsun, bırak artık ve bunları da düşünme kendine haksızlık bu ve bana da.
- Biliyorum haksızlık bu sana yaptığım affet.
- Seninde benimde yaşanılacak hayatlarımız var ve yaşanmalı. Kendine bunu yapma.
- …
Kadın usulca masadan kalktı, iskeleye yanaşmakta olan vapura doğru hızla yürüdü. Adam ardından baktı. Yanına gitmek ve bırak artık bakmayı demek geldi içimden siluetime takıldım yerimden kalkamadım adam upuzun baktı. Siluetime kızdım, oysa onu bu gün denize bile sokmuştum, şimdi ise akşama yatan güneşle upuzun yerde dinleniyordu. Haksızlıktı bu o denize girmişti…

Siluet-4

2008-08-08T16:21:00.002+03:00

İyi denizci rüzgârı kendi yelkeninde tutandır…
Hazır değildik belki açılmaya ama rüzgâr dinlemedi.
Kendi yoluna devam etti…

Adam yürüyüşünü dik tutarak parka doğru yöneldi. Bu parka karşı duruşunda hep bir ürkek tavırı vardı. Ne garip alyans cumhuriyeti burası diye düşünürdü hep. Bir pusetin sapına yapışmış bir çift alyans… Bir ele sarılmış başka bir alyans. Parıl parıl alyanslar parlıyor etrafta… Bu pazar sabahı bu bunca parıltı fazlaydı adama. Alyansların cumhuriyetinde alyansızlığına dem vurdu. Demini alıp…
- Canııııım
- Efendim hayatım
- Annen ne kadar şefkatliydi sana gene bu sabah
- Nasıl yani?...
- Peyniri ağzına sokarken
- Ya etme ya bilmiyor musun…
- Neyi?
- …
Kadın sesizliğin ardından yürüdü, adam önünde yürüyen haklılığa baktı ve ben de haklıyım ama sen bunu hiç bilemeyeceksin ki dedi.. Belki demedi peki niye durup kadını ardından baktı. Ne dedi peki içinden. Adımları niye sertleşip kadını geçti, durmadı kadın ardı sıra seyretti, alyansları öğle ışığında pek ışıldayamadı ama gene de pek bir göz önündeydi…

Sacı fiskiye gibi bağlanmış önden iki kazma dişi ve tombul yanaklarıyla reklam bebeklerinden hiç farkı yoktu. Pusetin güvenli kenarlarına tombul parmaklarını geçirmiş öğle güneşi gözlerine fazla gelip kısık kısık bakıyordu etrafına….
Pusetin sapına sıkı sıkıya kavramış kadın, pusette taşıdığının vakurluğu ile solundaki adama;
- Dün işimi istedim biliyor musun yeniden
- Niye ki
- Nasıl niye ki?
- …
- Ben sence bu muyum sadece?
- Hayda gene başlıyoruz.
- Evet başlıyoruz, bitirmedik ki hiç.
- Yahu kıza kim bakacak, çalışsan aldığın parayı bakıcıya vereceksin.
- Evet olabilir.
- Ama niye çalışasın ki o zaman
- Kendimi iyi hissetmek için olamaz mı sence?
Adam sustu. Kadın hırsla puseti ittirdi. Anne olmakdı hep özlediği anne olmuşdu da, peki o sadece bu muydu? “SADECE BU MUYUM?” Aslında evet sadece anne olmak değildir o kadın kendi için, sadece evin kadını olmak, karı olmak hiç değil. Ancak ne gariptir erkek mantığı, kadını hep evde hayal eder ve kurgular.
Eşofmanlı bir çift alyansları ışıl ışıl, belli ki yeni almışlar alyanslarını. Kadın adamın yanında oluşundan adam kadının yanında oluşundan keyifli… Güvenmek, sıcak bir tenin dokunuşunda çocuk gibi.

Hayattaki duruşları seni seviyorum dediklerimize teslim ederken ve bunu adeta yıkılırcasına, yaşamanın bezginliği değil mi, alyansların tek tek ışıltılarını kaybetmeleri. Silueti parkın taşlarında güneşe bulandı adamın. Ne garip bir ikilem “aile” olmak ve “aşık” olmak arasındaki gitgeller. Ne taze bir hüzün aşk, upuzun bir gülümseme olması gereken ailede kendini küstüren. Ne büyük yanılgı oysa hüzün saydığımız aşk, gülümseme sandığımız aile. Siluetine takıldı gözü adamın, ne güzel dedi kendine ait olmak. Ait olmaktır, olunmaktır hayat. Kabullenip, kabullendiğine upuzun soluklar eklemektir. Eklediğinde çoğalmak, çoğaldığınla daha fazla ait olmak. Bu muyuz sizce?

Siluet-2

2008-08-08T16:19:00.004+03:00

Yağmur birikintileri arasında hoplaya zıplaya gidiyordu. Silueti bir o su birikintisine bir bu su birikintisine takılırken adam hiç oralı değildi. Durdu yağmurdan kaçanların o nefes nefesliği ile. Bu otomatik kapı gene bana gıcıklık çıkartırsa bu gün kıyameti koparacağım işte, diye geçirdi kafasından. Kapı açıldı iki yana, keyiflendi sonunda dedi.
- Günaydın.
- Günaydın abi, kahveni vereyim. Nasılsın?
- Stabil bak bu gün de karşındayım.

Arkasında iki stajiyer kızımız kıkırdayarak konuşuyordu…
- Facebooktan silmişsin onu
- Sildim
- E ne oldu
- Ya biliyorsun olmayacaktı
- E hani hoşlanmıştın ve seni çok fazla çekmişti
- Olmayacaktı.
- …
- Hem bak yeni birini ekledim.
- Sahi kim o kız?
- Ya hiç sorma be.
- Sordum işte çatlatma beni.
- Ya öyle işte bilmiyorum öyle biri, sakin.
- Eh haydi bakalım…

Hayatlarımıza konuk ettiklerimizi internet ortamlarımıza konuk eder olduk yahu vay canına. Ön koşul eklen internetime maskelerinle kelimeler kur bana, duymak istediklerimi söyle. Sonrası sonra gelsin, bacak arası ağrılarımızı dindirmek gibi…

Rol modeller edinir insanlar rollerini birine benzetmek için. Kendi olamadığını oldurabilmek adına. Hep bir başka duran tiplerdir bu “rol modeller”

- Ben, karımı çok seviyorum ama karım da bilir ki “ben” benle olmalıyım önce.
- A evet haklısın abi
- Bak “ben”, kendime mutlak bir gün ayırırım ve karım da bu günü bilir ve bana dokunmaz.
- E peki o ne yapar abi?
- O da o gün, kendini kendince yaşar.
- Ah ne güzel abi, işte biz bunu yapamıyoruz…

- Yapmalısın ama. Bak “bana”, o gün “ben” sevgilim”le” de beraber olabiliyorum…
- E peki karın o da mı sevgilisiyle.
- Eh olsa evet…
- Ne güzel ne kadar doğal, ne kadar seviyeli….
- Evet bu böyle olmalı. Zira evlilik hiç de insan doğasına göre değil.

Çırak “peki niye evlisiniz” diye sormadı. Soramazdı, zira rol gereği o haklıydı o hep haklıydı zira o oydu…
“Ben” diye başlanan kelimeler kurar bu insan sınıfı.”Ben” bunu böyle yaptım ve sen de artık bunu böyle yapmalısın.

- “Ben” onla arama bu sınırı koydum sen de koymalısın. Bak “ben” başardım sen de başarabilirsin, inan buna. Bak oğluma nasıl sağlıklı bir birey olabildi, senin de oğlun bunu başaracak hiç korkma. Unutma sen varsın ve sen önemlisin, bak “bana” nasıl hayattayım işte.
- Çok sıkıldım artık tek başıma bunca şeyle uğraşmaya. Hayatımda tek bir yumuşaklık yok ve ben artık bunaldım.
- Yeni arkadaşlar edin, çık ve onlarla eğlen, seviş.
- Ama içimde bir yerlerde o hala duruyor.
- Yok öğle bir şey, bak “bana” ben nasıl sildim sende sil. “Ben” yaptım benim de oğlum var. Bak nasıl sağlıklı…

Rol önderimizin ağzına bakar ve iyi ki varsın deriz, duymak istediğimizi bir çırpıda söylemiştir işte. Demiş midir, “düşün madem onu düşünüyorsan nasıl yapabiliri mi”. Kolaydır “ben” merkezde atıp tutmalar. O ne üst perdedir zaten ben merkeze yerleşen. Hep beraber olduklarımız ama hep didiştiğimiz ama hep olmasını istediğimiz şatafatlı “ben” ler.

Merdivenleri çıkarken aklına silueti geldi. Dün ne keyifliydi akşam üstü rakısını yudumlarken. Güldü gene kendine artık kızamıyorum bile yahu dedi içinden “ben” olanrın bensizliklerine. Densizlik işte dedi. Fısıltılara kulaklarını dikip masasına oturdu gazetesini açtı “Ergenekon da yeni tutuklamalar” manşetine gözü takıldı. Tutamadı gülümsemesini kahkaha attı. Yaşasın ya dedi içinden yaşasın ahmaklık…Densizliğin alemi hiç yoktu gene kaşlarını cattı.

Siluet-3

2008-08-08T16:19:00.003+03:00

Barba’nın köşesinde oturmuş karşısındaki masalara baktı, yaz kaçamağı bir gündü. Lakerdayı yeni yapmışlar abi sana uymaz dedi garson. Ahtapotumu ver, azıcıkta salamura hamsi biraz peynir. Ufağın yarısı yeter. Adadan bir vapurun geldiğini gördü, ulan ne vicdansız gelişin var dedi, içinden. Bilemedi başka bir gün, başka bir zamanda aynı yerde ona bu cümleyi birinin edebileceğini hem de yüksek sesle…
Kapının açıldığını ve içeri girenin “bana sarılır mısın” demesini bekliyordu adam. Gülümsedi bu düşe, tüm düşlerin gülümsetişi gibi. Düş içini ısıttı, duvarlara baktı, içeride helânın tam yanında bir duvar gördü, düşünü duvara astı...

Bir kadın, zayıf omuzlarında paltosu Barbanın muşamba duvarlarından kış sonu ayazına karşı :
- Eksik hissediyorum kendimi. Oysa vazgeçiyorum her anımla
Adamın Silueti usulca masaya yanaştı.
- Niye peki niye vazgeçiyorsun ki dedi.
Öteki kadının, kırmızısı abartmış dudak boyasına bulandı “niye”
- Artık tahammülüm yok onun beni görmeyişine.
- Erkekler yatakta hatırlar uykuda unuturlar.
- Onu bu sanmadım ben, onunla bu olmaz diye beraber oldum.
- Hep öyle değil midir, her başlangıçta umut, her bitişte yanılgı yok mudur.
- Yapamadıklarımda var benim, elbet ben biraz itmedim mi onu biliyorsun.
- Tutkuların değil miydi, gözünü kör eden. Dur demelerini hiç duymadın ki.
- Evet, duramadım ve o da duramadı…

Yanılgılarımız hep bu değil mi, içindeyken çemberin kör gözlerle bakmak değil midir. Niye değil midir en acımasız soru. Peki neden hep bir koşuşturarak cümleler kurarız ve niye hiç yanıtımız:
- Hayat akıp gidiyor ve ben içinde kıpırtısız duruyorum sadece.*** Olmaz. Durmak ve biraz sadece bakmak gerek, çemberin daraldığı anlarda.

Adam rakısına uzandı, upuzun bir yudum aldı. Vapur iskeleye yanaşmış bir iki yolcuyu bırakıp bıraktığından daha fazlasını alıp yoluna devam etmişti. Ne garip dedi adam içinden; kalana bırakılan, gidenle gidenden az. Ekmeğini hamsinin yağına batırdı. Öte masaya takıldı gözü, bir masada ki adama baktı, helanın kapısındaki kalpe takıldı bakışı ve hemen yan duvarda duran düşüne.
Umut etmeyi ne kadar oldu bırakalı, zamanı koydu önüne. Hatırlayamadı. Dün müydü, bu gün mü, yoksa daha mı çok oldu. “Eksik hissediyorum” repliği geldi aklına. Garip dedi sanmadıklarımızı sanar olduğumuzda eksik olmak kalıyor geriye. Ada olmanın kaderi hep bu mu acaba, tam orta yerde bir başına olmak. Anahtarsız kalmak ve asla gitmemek…

Siluet-1

2008-08-08T16:17:00.003+03:00

Kadın ayaklarının ucunda yükselip karşısındaki adamın yanaklarından öptü, adam kadının ardı sıra baktı. Yanağında sıcak dudakların yarattığı ürperti denizden gelen hafif esintiye karıştı.
- Bekleyeceğim seni. Bir gün ondan bana geleceksin biliyorum bunu, bana anlattığın gibi o seni sevmeyi bilemiyor ben seni seviyorum…

Kadın bir arabanın kapısını açtı gözü aynada adama baktı, ne oldu dedi.
- Gözüme sevgi kaçtı ona bakıyorum.
- Gene bunalımdayız anlaşıldı…
- Yo tam tersi bunalımları bunaltmaktan aslında vaz geçiyorum. Aynı senden vaz geçtiğim gibi…
- Saçmalıyorsun gene. Eve gitmek ve sensiz kalmak istiyorum,
dedi kadın…

Bildik öykülerdir aslında her köşe başında yaşanıp başka bir köşe başında nihayetlenen. Bazen bir bakış açısından haklılığı bir tarafa, başka bir bakış açısındansa öbür tarafa teslim edilen. Öyle uzaktan bakıp bir yığın ahkamlar kesilen basit insan öyküleri…
Bazen oturup yazmak istiyorum bunları, sonra takılıp kalıyorum bir aynadan bakarmış gibi kendi suratıma. Yansımanın yansımasıdır aslında aynadaki siluetimiz.

Öylece diyaloglardır hep bir anda bizi alıp götüren zaman içerisinde bir takım anlara. Bazen hemen yanınızda sizi karşıya geçirmeye çabalayan lodosa kafa tutan bir şehir hatları vapurunun küpeştesine dayanmış öylece denizi seyrederken. Ardınızda kadın konuşur…

- Seni anlamıyorum artık öylesi uzaksın ki.
- Nasıl uzağım ki
- Duymuyorsun beni, bazen kendimle konuşuyormuşum gibi geliyor ne dedim az önce…
- Ya yapma Allah aşkına bütün gün zaten telef olmuşum kafamda bir yığın şey var.
- Benim yok sanki
- ….
- Sen anla artık ben bunu yaşamak istemiyorum bil bunu.
- Neyi yaşamak istemiyorsun.
- Bunu işte
- Ayrılmak mı istiyorsun
- Evet
- Peki, madem bunu istiyorsun evet ayrılalım.

Haklısı kim bu diyalogun şimdi, kadın mı erkek mi. Bilemem ki. Adam belli yorgun, kadın belli yorgun. Yorgun argınlık işte, haksız zamanlar belli ki yaşanılan ve gidişler yaşanır bu diyalogun sonunda. Bazen üçüncü tekil şahıs gizli özneleri ile…

Rüzgarla gelir fısıltılar. İnsan sesleri karışır rüzgara. Olmayacak şeyler hatırlatır durduk yerde. Bir an; bir sesi, bir duruşu, bir kokuyu. Aslında durmasın istersin bunların hiçbiri sende, uzak olsun istersin tüm geçmişin tortuları ama karşı koyulmaz bazen ve öylece taşır rüzgar.
- Alo
- Selam
- Neredesin?
- Dolanıyorum sen?
- Evdeyim, sıkıldım bir arayayım dedim seni.
- İyi yapmışsın, nasılsın.
- İyim sen
- İyim.
- Haydi görüşürüz kendine iyi bak…
Çıkmaz sokaklar gibidir bir yere varmayacak konuşmalar, geçmiş zamanların yitik anları, gidilen yerlerdeki o uçsuz bucaksız dönülmezlerdir. Bir adım daha öteye bir adım daha uzağa. Duymak istenilenler değildir bu türlü söylenenler ve söylenmek de istenmeyenlerdir söylenenler.

Adam aynaya baktı, musluktan akan soğuk suyu yüzüne çarptı. Yüzüne takılan tüm bir gece yüzünden aktı. Yüzüne gene baktı, sızan ışıkta suyun damlaları yeni günün ilk ışığını kapmış pırıl pırıl parlıyordu. Güldü, yüzün aydın olsun günaydın.

Yansıma

2008-08-08T11:51:00.002+03:00

Elimdeki ömrü veriyorum sana
Tut beni bırakma diye...

Susma bana
bak sana akıyor deli yüreğim.

Dokun elimdeki hayata sıkıca,
öyle bul ki alıversin yüreğim en derinindeki demirini geminin...

İnan bak deli oldu ruhum.
Sana yollandı ayaklarım korka korka.

Haydi bak bir çocuk gibiyim öylesi neşeli
Bisikletimin pedalına ilk kez basıyor gibiyim...

Boşuna mı yarın peki,
Sen uzağımda ol, peki kabulüm...

Ama öyle bakma bana oldu mu...
Işığım, aynadan geçmeden yansıma....

Zaman üstünü almıştı tüm bedellerin

2008-08-08T11:48:00.001+03:00

Boşver

2008-08-05T15:28:00.002+03:00

Rüzgar geceli çok oldu
Telaşsız beklemelerde bu gün.
Ertelemede hayatı yarına
Beklemelerde…

Özlem, gün doğumuna sarılmak ölesiye…

Nerede başlamıştı dün
Nerede biter bu gün.

Beklemek yanıbaşında hayatı
Geçip giderken
Beklemelere sarıp üstünü,
Üşüyüp uyandığında
Boşver yalnızlığa.

Zordur ertelemeler…

Amalara karmışsa tüm sevişlerin,
Yarına ne kalır dünden taşınan.

Boşver…

Beklemeleri sarıp üstüne
Üşüyüp uyandığında yarına,
Gün ışığına

Boşver…

Bak çığlık çığlığa doğmada bebe gün...

Haydi şimdi ses ver
Ne kalırdı soru eklerinden.
Uyanmada yeni bir zamana beden
Derin uykularından.
Yıl boyu çekip gitmelerde
Uyku tadında uzanışlardan
Ne kalır sorulardan
Ne önemlidir ki
Ölüşlerden dirilmişken
Nedir hayatına takılı kalan soru…

Ne mi,
Niçin mi,
Nasıl mı,

Kim mi?

Boşver…

Ölüşlerden dirilirken uyku sersemi aynadaki siluetin
Sorar kendine sorularını, sana çarpar
lavaboya düşüp suyla temizlenir akıp gider
Ne, niçin, nasıl, kim

Boşver…
Gün kapının ardında beklemede…

Adam-Kadın ve Gün 9

2008-08-01T11:53:00.002+03:00

Perdenin arasından güneşin ilk ışıkları odaya hafif hafif süzülmeye başladığında yatağın sağ yanında yatan adamın yüz hatları yarı gölgede acı içinde gerilmişti. Işık hafifçe bu gergin ifadeye deydi. Sırtı sol yanına dönük, güne o denli savunmasızdı ki. Işık yatağın yükseltisinden kapalı gözlerine ulaştığında göz kapakları ışığın yoğunluğuna tahammül edemedi. Adamın göz kapakları hafifçe kıpraştı ve ilk ışıkla güne baktı.

- Ne olur bu olmuş olmasın.

Arkasındaki vücudun varlığını hissetmeye çalıştı, evet oradaydı. Dönmeye korktu. Ya “o” değilse.

- Saçmalama burası işte bu yatak, bu perde.

Usulca soluna döndü kadını gördü. Kadın, sırtı ona dönük elleri yanaklarında uyumasını sürdürüyordu. Kadının yüzüne baktı; kaşları gerilmiş alnında adeta birleşmişti.

- Kiminle savaşıyorsun gene?

Dün geceyi düşündü, bağıra çağıra geçirilen dün geceyi. Her şeyin bir anda silinip atıldığı, öfkenin denmezleri dedirttiği dün geceyi. Kadına baktı; “o”ydu işte o hep sevdiği içinde hep sen benim ziynetimsin dediği. “O” . İşte buradaydı yatağın hemen solunda elleri yanaklarının altında dizleri karnına çekilmiş ana karnında yatakta öylece uyuyordu.

- Sen bir mucizesin kadın bunu bil.

Usulca sokuldu kadına, boynundan kokusunu içine çekti. Bu kokuyu bir daha koklayamama endişesinin açlığıyla. Koku içine doldu; kadın hafifçe kımıldadı. Korktu uyanmasından, bu ân bitmemeliydi, “o” uyumaya devam etmeliydi. Kadının yüzüne baktı;

- Allahım, ben ne şanslıyım o var işte…

Kadının yüzüne bakmaya doyamıyordu, o hep bildiği, o hep gördüğü yüze bakmaya doyamıyordu. Öyle masum, öyle savunmasız öylece uyuyordu. Kaşları çatık…
Usulca bir kez daha korkarak yaklaştı kadının çıplak omzuna, dudaklarını yaklaştırdı. Teninin sıcaklığı dudaklarına ulaştı, karşı koyamadı ve dudakları kadının teniyle buluştu. Kadın hafifçe gerindi uyumasını sürdürdü. Bundan cesaret alarak bedenini kadının bedenine yaklaştırdı. Sağ eliyle saçlarını okşadı. Usulca saçlarını alıp bir kez daha kokuyu içine çekti. Elini saçlarından kadının şakağına doğru yönlendirdi ve saçlarıyla şakağının bitiştiği noktaya dokundu. Parmak uçlarında tüm bir hayatının aktığına şahit olduğunda dayanamadı ve kadına sarıldı.
Kadın bu sarılışla uyandı ve adamın kolunu göğüslerinin altına çekti.

- Neden?

Adam bu soruyla kollarını kadına daha da sardı. Sustu

- Neden?
- Bu yolun bizim yolumuz olmadığını, bir yalan olduğunu bilememişim.
- Bana bir masal anlatır mısın?
Adam, kollarını iyice kadına sardı. Kadın bedenini adama iyice yasladı.
- Bir gece, tüm kentin ışıkları söndüğünde bir adam ve bir kadın bir birlerine bakıp, sadece o karanlıkta sen iyi ki varsın demişler. Adam ve kadının bedenleri karanlıkta seçilmezken sadece birbirlerinin gözlerini görmüşler. O gözlerde aslında gittikleri yolların yalan, sevgilerinin ise gerçek olduğunu anlamışlar.

- Selim

- Masal anlatıyordum.

- Biliyorum, seni seviyorum,

- Selin,

- Masalı dinliyorum.

- Seni seviyorum.

Selin, Selim in elini dudaklarına götürüp up uzun öptü. Onu hep seven eller olduğunu biliyordu. Bu eller yıllarını verdiği adamın elleriydi ve bu ellerin onu seveceğini bir kez daha anladı. Gece bitmiş gün yeni bir hayata başlamıştı. Tüm bir gece boyunca yaşadıkları kabusla öğrendikleri; kaybettikleri üç harf onlarındı.

vgi.

Adam-Kadın ve Gece 8

2008-08-01T11:52:00.001+03:00

“O aradı Selim”…
Kafasında yankılanıyordu bu cümle, “o “ aramıştı. Peki ne yapıyorum, neyi koymaya çalışıyorum ki. Bildiğimi bilmekle. “O” aradı işte ve ben yokum ki. Ne ki duymaya hep alıştığım aslında sen dur sen yapamadığımsın iştenin ötesine geçemeyen.

“ “O” aradı Selim…”

Telefon elinde öylece duruyordu, içinde o bildiği ve hiç de yabancısı olamadığı duygunun palazlanmaya başladığını hissetti. Nefes alışı değişmişti, iyi tanıyordu bu halini ve gene geliyordu. Uzun süredir bastırdığı, ehilleştirdiğini sandığını.

- Nefes almalıyım, sıkı nefes al Selim durma…
- Dur durmalısın sakın ha…
- Nefes al burnundan nefes al ve ciğerlerinden boşalt…
- Öfke olmayacak Selim, öfkeye yer yok senin hayatında artık….
- YETER…

Kafasından boşalan terle ve iki eliyle kafasını hızlı hızlı kaşırken kafa derisinin acısıyla kendine geldi. Ne kadardır bu halde olduğunu düşündü. Bilemedi.

- Bunu biliyordun, bunun böyle olacağını biliyordun. Salak kafalı…
- …
- Daha öncede bildiğini yaşayıp bir ufacık umuda yıllarını vermedin mi?
- Verdim…

Yere uzandı, tüm vücudunun yerle temas etmesini sağlayarak sakinleşmeye çalıştı.
- Ben ne yaptım yahu gene. Bir sınır vardı önümde ve ben gene bu sınırı, sınırın ötesini biliyordum. Girmek zorunda mıydım ki?

Yerde öylece tavana dikti gözlerini tüm vücudunun ağırlığını zemine yayıp zeminle bir olmayı hissetti. Beynindeki zigzaglar durdu o anda. Kendini tebrik etti, eyleme döndürmeden durdurmuştu en garabet yanını. Öfkesini susturmayı başarmıştı.

- Aferin sana, cam çerçeve yerinde duruyor ve telefonda tek parça.

Yerden kalktı, koltuğa oturdu kadehine uzanıp büyücek bir yudum aldı, rakısını rakıya olan saygısını yok sayarak direkt midesine indirdi. Şölen değildi rakısı o anda, sadece alkolle bir alış verişti hepsi bu. Telefona uzanıp numaraları cevirdi.

- Alo.
- Hı
- Halit, hı değil de be adam bir kere.
- Bu saatte sadece hı denir
- Müsait misin
- Değilim
- Olsan şaşardım
- Ne var be oğlum
- Yok bir şey, yarın buluşalım mı?
- Olur, iyi misin sen
- İyidir ekme yarın beni.
- Ebeni eksinler senin, ekmem söz
- Bilirim ben senin sözlerini.
- Git işine yarın konuşalım haydin.

Telefonu kapattığında aklında Selin den tek bir şey olmadığını fark etti. Beni üzemezsin sen, demişti ona. Bunu daha kimlere dediğini düşündü. Peki ne yaşamıştı, neydi bu onu gene öfkesiyle karşılaştıran.

- Sektiğim yerlere düşmanlığım benim ne zaman bitecek yahu…

Sakladığı ve ret ettiği karşısına dikilmişti gene. Selin, o çok sevdiği o çok istediği bile bunun ötesine geçemiyordu. Oynadığı oyun her yenilgisinde karşısına çıkıveriyordu.

- Gittiğim yol, gitmek istediğim yol değil. Yalan söylemeye gerek yok.

Adam-Kadın ve Gece 7

2008-08-01T11:51:00.001+03:00

Telefonun ekranına baktığında, “o”nun adını okudu. İçindeki hasretin yüzüne vuran ateşi ile bir anda ne yapacağını şaşırdı. İşte “o” arıyordu…
Eli titreyerek yes tuşuna dokundu, ne diyebilirdi içinde kocaman gel diyen bir ses vardı sustu sadece;
- Selin,
- Efendim
- Nasılsın.
- İyim.
- Sesini duymak geldi içimden bir an ve aradım umarım rahatsız etmemişimdir
- Yo, Özlem var bende, onla laflıyorduk.
- Selam söyle ona
- Olur
- Haydi iyi geceler size.
-
Sessizliğe büründü gene ortalık. Selin elinde telefon boş gözlerle Özlem’e baktı. Ne olmuştu şimdi, tüm taşlar yerine otururken bu aramanın ne anlamı vardı ki. Her gün biraz daha ondan uzağa giderken, her gün yalnızlığının keyfine varırken, her gün onla olan çözümsüzlüklerini çözerken niye şimdi ve niye bu gece aramıştı ki. Ve gene istediği gibi girip hayatına, istediği gibi çıkmıştı hayatından, şımarık bir çocuk gibi…

- Al işte kırk kere dersen olurmuş, boyun uzadı mı şimdi,
- Özlem, niye dokunmayı istediğinde dokunup gidiyor ve ben niye buna izin veriyorum ki. Al işte bak “sesimi duymak istemiş”, peki nerede şimdi ha, kimbilir az sonra kimin yatağına girecek. Bense bir sesle kalakalacağım bir daha arayana kadar.
- Neden hep bizi üzenlere bu saçma sapan takıntımız, üzülmek mi aşk,
- Bilemiyorum inan bilmiyorum, ama onun bu gelip bir dokunup gitmesi ve benim onu bekleyişim sürüyor.
- Kızım sen hala anlayamadın mı, o hiç sorumlu olmayı yeğlemedi ki, o hep kendini yaşadı sense onu hep bekledin o ise beklenmeyi sevdi. Egosuna iyi geliyordu bu zira.

Telefonun sesiyle iki kadın bir kez daha birbirlerine baktılar, Selin telefona uzandı içinden “o” arıyor gene işte sevinci yükseldi, bu sevinci içinde ikinci bir ses karşıladı “o” bizim hayatımızda olmamalı.
Telefonda Selim’in adını okuyunca rahatladı ama içinde kabahat işlemiş bir kızın mahcubiyeti dalgalandı. Ne demeliydi Selim’e…

- Alo.
- Müsait misin?
- Evet, nerelerdesin sen?
- Buralardayım
- İyi misin sen?
- İyim yahu, ne yapıyorsun bakayım diye aradımdı.
- İş güç işte bildiğin gibi.
- Öylesine aradım ben de.
- Arkadaşımla dedikodu yapıyorduk bizde.
- Aman ne hoş haydi devam size, iyi geceler olsun.
- İyi geceler.

Telefon kapandığında Selin gene boş gözlerle Özlem’e baktı. Telefon gene çaldığında şuursuzca yes tuşuna dokundu. Selim in sesini bir an daha duymak hoşuna gitmişti.

- Alooo
- Efendim,
- Ben seni seviyorum, biliyor musun sen çok fazlasın…

Selin duydukları karşısında duraladı. Niye her şey böyle üst üste olmak zorunda ki, zamanın tüm ânları tükendi mi ki bu gece ve birkaç dakikada dengelerine bu hücumları yaşıyordu.

- Selim,
- Biliyorum sınırı aştım, ama bu böyle.
- Selim, az önce “o” aradı…
- …
Telefonu kapattı ve ağlamaya başladı. Hıçkırıklarını tutamıyor içinden yeter artık diye haykırmak geliyordu hıçkırıklarının arasından kekeleyerek sadecetek bir kelime döküldü geceye;

- Neden…?

Adam-Kadın ve Gece 6

2008-08-01T11:47:00.002+03:00

Köşedeki çiçekçiye baktı, çiçeklerin hepsi günün sıcağında boyunlarını bükmüştü gene. Almaya kıyamadı bu boynu büküklüğü. Çiçekler almalıydı oysa. Çiçekler, yıllarca alınmamış çiçekleri kendine almalıydı. Çingene kadının “ablaaa değişine bakmadan yürüdü evinin yoluna. Market torbalarının ağırlığını avuçlarında hissetti. Yemek yapacaktı bu gece ve üstüne üstlük keyifli bir yemek olmalıydı bu, arkadaşı gelecekti. İki eli dolu olunca niye hep burnu kaşınıyordu ki, en umarsız anlarda bunu yapardı burnu.
Kapısını açtı, gene sessizliği kontrol etti. Poşetleri mutfağa bırakıp, yatak odasına gidip soyundu. Aynı hızla mutfağa girip poşettekileri dolaba yerleştirdi. Bu işlem bittiğinde kafasında kurguladığı menüyü hazırlamak için nereden başlayacağını kurguladı.
- Yahu Özlem geliyor ya, ne ki yani. Makarna yapsam şöyle soslu yetmez mi. Yetmeeeez . Ben birilerine yemek yapmayı seviyorum ya. Haydi…
Kapının zili çaldığında gecen zamanı hatırlamıyordu. Koşarak kapıyı açtı. Özlem elinde bir şişe şarapla kapıdaydı.
- Hoşgeldin Külkedisi,
- İyi akşamlar Pamukprenses
- Duydum ki elma yerine ayva vermişler size.
- Aaa kim dedi…
- Salak şıllık dur geri de gireyim.
- Bak kalbimi kırdın gene
- Hadi oradan…
Özlem içeri girdiğinde mutfaktan gelen kokularla duraksadı;
- Domestik karı neler yaptın gene duramayıp ha.
- Aman be öyle bir şeyler işte abartma
Özlem, tirbuşonla şarabı açmaya çalışırken ;
- Yahu şu erkeklerin en çok nesini seviyorum biliyor musun?
- Nesini?
- Açmalarını
- Nasıl yani
- Bak şimdi, şu şarabı açmaya ve ya sütyenimin kopçasını açmaya hiç uğraşmak zorunda kalmazdım burada bir erkek olsaydı.
- Sen azdın kızım, azdın.
- Ama doğru.
- Of git ya işine.
- Ah benim rahibe Teresa’m
İki kadın ellerinde tabaklar masayı yerleştirip, arada bunu nasıl yaptın kız bak böyle yapıyorum daha kolay oluyor gevezeliklerinden sonra. Masaya oturdular.
Selin, Özlem e bakıp;
– Söyle bakalım gene ne oldu, aramadı değil mi.
– Evet aramadı ve aramıyor da.
– Eee
– Kızım, ben bu erkekleri anlamıyorum al sana aşk işte diyorsun, onlar ucundan azıcık deyip kaçıyorlar.
– Erkekler korkakdır anlamadın mı daha
– Yahu ne yaptık ki korkutacak
– E seviştin onla değil mi, e şimdi ya dahasını istersen.
– Dahası ne yahu bedenimi açan benim be
– E işte
– Ya bu vermek lafını kim çıkarttıysa valla en azılı bir düzine adam bulacağım neyse vereceğim parasını ve bir güzel düzdüreceğim.
– Oh yarasın ben de ortak olurum paraya.
– Sen de hele, hala yok değil mi ortalarda.
– Yok ve yok olmayı da sürdürecek.
– Sen, salaksa hala onu bekle.
– Seviyorum ben onu ve bundan ona ne.
– Hah Selim, geldi hoş geldi. Sahi o ne yapıyor.
– İyi arada bir uğruyor, havadan sudan konuşup gidiyor.
– Selim gibi adamlar valla her eve lazım, alıp köşede tutacaksın onları.
– Selim fazla bir adam
– Ya siz niye Selim le olamıyorsunuz yahu
– Olamayız
– Niyeymiş
– Biz arkadaşız, dostuz onla. Bizim çizgimiz bu.
– Yahu adamın bakışında seni seviyorum var sana karşı be, kimi kandırıyorsun.
– Yok be, bakmaz o öyle…
– Ha tabi,
– Hem o benim gerçekten kime aşık olduğumu biliyor.
– Selim işte, tipik Selim her boka maydanoz. Kendi için istemeyen, istemeyi bilmeyen.
– Selim dost Özlem ve böyle de kalmalı. Dahası yok.
– Ne yani hiç mi istemiyorsun Selim le sevgili olmayı yalancı.
– …
– Yahu, sen de ona yakınsın bunu niye saklıyorsun ki kendinden.
– Evet ama ben hala o nu seviyorum ve içim hala onla dolu.
– İyi madem
Selin, "o"nu düşündü. Ne çok şey yaşanmıştı "o"nla. Ne çok yıl ve ne çok telaş, ne çok birlikte anı ve ne çok birlikte bir yığın yılgınlık. Ve "o" bir gün kapıyı kapatıp öylece gitmişti. Oysa hep sen beni bir gün terk edeceksin bunu biliyorum derken "o", kapıyı kapatıp gitmişti. Öylece bıkmışlardı birbirlerinden ve "o" gitmişti.
- Ne düşünüyorsun gene arpacı kumrusu.
- Hiç, nasıl buralara sürüklendiğimizi düşünüyorum.
- Basit, zamansız yediverdik.
- İlk soğuktada da döküldük mü yani. Hadi oradan benim verdiğim mücadeleyi unutma.
- Hah sanki o vermedi.
- Evet ama o an göremiyordum ki. Öyle boğmuştu ki beni.
- Ya şimdi
- Evet o da haklı. İşte o yüzden onu özlüyorum ya.
- Ne garip, kaybettiklerimizin ardından ağlıyoruz ve buna da aşk diyoruz.
- Hey Selim leştin sen de. Ya iki gündür onu aramayı istiyorum ama elim bir türlü telefona gitmiyor.
- Niye,
- Sanki ararsam onu demek istediklerine yol açarmışım gibi geliyor ve derse hayır diyemezmişim gibi geliyor. Ama hayır demeliyim. Onu buna alet edemem. Zira ben Selim'i seviyorum o hayatımda hep olmalı. Ama "o" var ve ben daha bunu çözmedim.
İki kadın up uzun sustular. Telefonun çalması ile her ikisi de daldıkları yerlerden irkildiler. Selin aklına gelen dizelerle telefona uzandı.

Durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne,
Ve her seferinde sen çıkıyorsun suyun yüzüne...(Nazım Hikmet)

Adam-Kadın ve Gece 5

2008-08-01T11:43:00.002+03:00

- Böyle de yaşanmaz ki, bilirken rüyaların bölünmüşlüğünü.

Nereden takıldı ki bu laf ağzıma sabahtan beri geveleyip duruyorum. Diye düşünürken, bir yandan da derin çantasının diplerine inmiş kapı anahtarlarını bulmaya çalışıyordu. Her gün şu anahtarı en kolay alınacak yere koymak için yemin ediyorum kendime ve her gün kapıdan çıkarken çantama atıp gene bu çileyi çekiyorum ya pes bana.
Kapısını kapattı ve kapıya yaslanıp oh dedi, yaşasın evdeyim ya, diye geçirdi içinden. Evin sessizliğini dinledi, hiçbir fazla ses yoktu içeride. Ayakkabılarını çıkarıp büzüşmüş ayak parmaklarını oynattı. Çok komik geldi ayak parmakları. Doğru yatak odasına gidip soyunup banyoya gitti lavabonun başındaki aynada bütün gün suratına yaz sıcağı ile yapışmış makyajının haline baktı. Temizleme losyonunu eline aldı.

- Ne çabuk bitiyorsunuz siz yahu dibinizi delik mi üretiyorlar sizi kuzum.

Havluluğa döndü ve asılı iki bornozu gördü pembe ve mavi iki bornoz yan yana duruyordu. Niye kaldırmıyorum ki bunu sanki.

- En son Onur kullandı onun bornozunu sanki bir daha kullanacak mı ki. Hayır.

Ben ne yapıyorum ya, diye düşündü içinden ne bu imkansız insanlara yönelme durumum benim. Onur, ne iyi geldi onla geçen zamanlar, ne kadar da hiçbir yere gitmeyecek bir durumdu ve su yolunu öylece bulmuştu işte.

- Kimse olmasın istemiyorum kimseyi. Aynı sahiplenmeler ve sınırlamaları istemiyorum ben artık.

Aynadaki yansımasına bunları söylerken hırsla yüzündeki makyajı sildiğini fark etti, adeta derisini kazırmış gibi.

- Ben iyim, ben iyim…

Salona geçtiğinde mumlarını yaktı balkon kapılarını açıp akşamın ılık havasını salona davet edip koltuğun sağındaki yerine oturdu. Dün geceden kalan kadehe baktı ve mutfağa götürmeyi düşündü.

- Çok yakıştın buraya kadehçik seni bu gece de burada bekleteceğim. Kimsenin bana ne dağınık kadınsın deme gibi bir hali yok.

Televizyonun kumandasını eline alıp kanalları şöyle bir geçti, hiçbir şey yoktu. Ah bir ağlak Türk filmi olsa şimdi ne güzel olurdu gülüp gülüp üstüne birde ağlardım. Karnım davul gibi zaten sökülemedi gitti şu lanet zaten. Kitabını eline aldı, ayracı son sayfaya koyarken, evdeki sessizliğe takıldı kafası. Müzik setinin kumandasına uzandı odayı dolduran müzikle mumlarına baktı.

- Hey hazreti Selin türbesi gibiyim ha…

Selim, bu adam ne yapıyor bir var bir yok. Onlayken hep sesiz bir şeyler demesini duyuyorum, kafa sesi hep ortalarda. Ama hep beni dinlemek için duruyor ve susuyor. Dememelerine ne güzel bir kılıf yarattı. Öylece sarılmak geliyor ona bazen içimden ama yoo ben tek başıma geçmeliyim bu yolu. Biriyle aşmayacağım onun yokluğunu bunu tek başıma yapmalıyım. Ama peki niye bekliyorum bu adamı ben, niye yok oluverdiğinde arıyorum ki.
Yerinden kalktı, kadehi de eline alıp mutfağa yöneldi. Kadehi bulaşık makinesine yerleştirdi. Buzdolabını açıp çikolatasından kocaman bir parça koparttı. Bira alıp kapağı kapattı. Biranın soğukluğu avuçlarının sıcağına iyi geldiğini hissetti.
Balkona çıkıp oturdu gece günün sıcaklığını hala taşıyordu. Karşı balkonda oturan adama baktı önünde gene bilgisayarı ile bir şeyler yazıyordu ayaklarının dibinde yatan kedi ile bu adamı hep merak etmişti.

- O da yalnız işte hepsi bu.

Ne istiyorum ki ben bir işim, evim, bir yığın arkadaşım var illa biri mi olmalı mı yani. Bak ne güzel işte tek başıma pek de güzel idare edebiliyorum. Ne yani su damacanasını kaldıramazsam iterim olur biter. Hep her şeyi planlamak zorunda olmadım mı, bir damacanayı da iterim. Ne çok bıktım çekiştirmekten hayatı. Ne çok şekil vermek telaşındaydım ilişkime, ne çok ben böyleyim işte kabul et vardı. Ne çok istedim terk etmeyi ve ne çok korktum terk edilmekten.
Selim, tüm bir geçmişi ile savaşmaktan yorgun ama benim var oluş savaşıma nasıl böyle destek olabiliyor ve nasıl dün tortularımı yüzüme vurup beni kendimle savaştırıyor ki. Neden bu adama karşı hep istekli ama bir o kadar isteksizim ki.

- Hayallerim var benim, hedeflerim. Kimseye tabî olamam ben. Gidilecek yerlerim var. Sorumlu olmak, ait olmak istemiyorum.

Şu kapı çalsa şimdi ve hey Selin dese bak ben geldim seni seviyorum dese ne derim. Kim peki, Selim mi çalsa kapıyı. O mu yoksa. Benliğimle yaşadığım dünya arasında dengelerimi kaybediyorum çoğu zaman. Ağlamak istiyorum işte tam bu anda böğüre böğüre.

- Hiç mi yaşamadı ben için o ben gibi?

Adam-Kadın ve Gece 4

2008-08-01T11:39:00.002+03:00

Artık yeter, kafamın içinde ne varsa silmeliyim, yok etmeliyim, dün biteli çok oldu. Sona erdi işte bitirdim hepsini ne varsa düne ait…
Kendi dünyam burası ve benim, bana ait. Bu duvarlar, bu kapı, bu mutfak, bu koltuk. Beni dünyam ve ben burada yaşıyorum…

İşinden çıkıp İstanbul trafiğinde geçirdiği saatlere lanet okuyup yatak odasına yöneldiğinde kafasında bu cümleler dans ediyordu. Topuklu ayakkabılarını ayağından çıkartırken niye bir numara büyüğünü almadım ki sanki diye düşündü.

- Aklım taba rengi olanındaydı aslında, ne akla hizmetse bunu aldım hem de bir numara küçük.

Üstündeki beyaz bluzu çıkarıp askıyı sabah bıraktığı yerden alıp gardropa yerleştirdi, tea-shortünü giydi eteğini çıkartıp eşofmanını giydiğinde artık evinde ve oydu. Gün içindeki, gelgitlerin hepsi gerideydi artık.

- Of niye sıkıyor bu sütyen ya bu gün, göğüslerim ağrıyor, daha bir hafta var regl olmama ne bu şimdi ya.

Kopçalarını açıp tea-shortünün kolundan sütyenini çıkarıp yatağa fırlattı.Mutfağa yöneldiğinde, evdeki sessizlik dikkatini çekti, salona yönelip müzik setini açtı. Mutfağa dönüp dolaptan yemeğini çıkarıp ısıttı.

- Ne yapmışım bakim?

Gülümsedi lafına, kime ne ki diye düşündü. Tabağına koydu, elinin ikinci bir tabağa uzandığını fark etti. Alışkanlıklar çabuk değişmiyordu. Tabağını alıp mutfaktaki masada yemeğe koyuldu. Dışarıda hava kararıyor ve onun için bir gece başlıyordu işte.
Mumlarını yaktı, dün geceden kalan beyaz şarabını eline alıp kanepenin sağına sıkıştı. Telefonun sesiyle irkildi.

- Ya tam kıçımı koydum kim bu şimdi.

Telefonuna baktı Selim yazıyordu, içinde bir şeylerin hareket ettiğini hissetti. Kendine kızdı, hayır daha değil daha kimse olamaz. Telefonun yes tuşuna dokudu.

- Selim,
- Yes patates, nasılsın bakim.
- Ne bileyim ya evdeyim işte.
- Ne o, kırmızıları yakmışsın sen bu gece.
- Oradan öyle mi görünüyor.
- Oho, Nasa dan aradılar az önce, uzay mekiğinin kırmızı tarayıcılarında yük varmış, kaynağını araştırmışlar senin evinin oralar çıkmış.
- Seni niye arıyorlar beni arasalar ya.
- Aramışlar sana ulaşamamışlar beni aradılar.
- Hııı…
- Ya hıı…
- De bakayım sen ne oldu hele.
- Yok bir şey
- Varsın yok olsun o zaman.
- Sen nasılsın
- İyi ben de evde pinekliyorum ne yapıyorsun bakim dedim.
- İyi madem.
- Eh iyi o zaman. Sil şu kırmızıyı e mi.
- E…
- Selin…
- Efendim
- Haydi iyi geceler olsun.

Telefonu kapattığında Selim’in varlığını sevdiğini düşündü. O vardı, hem bir adım ötesinde hem de bin adım ötesinde duruyor ve sadece o na baktığını biliyordu. Onu tanıyalı ne kadar oldu diye düşündü. Bir yıl mı yoksa daha çok mu. Bilemedi. Sanki hep vardı ama hiç yoktu.

- Hadi oradan kimseyle uğraşamam yahu, ne güzel işte kendimleyim ben.

Mumlarını seyretti duvardaki yansımalarına baktı, Selim in bir lafı geldi aklına unutma demişti ona, unutma sen kuklacısın ve kuklacılar sevilmez. Hayatı hep kurguladığını biliyordu ama hiç insanları yönlendirdiğini düşünmemişti. Ama hep hayata yön veren olmak durumundaydı.

- Bunu ben istemedim ki siz sadece bana çok gördünüz. Sizin yerinize de ben sevmek zorunda kaldım. Sizse sadece korktunuz…

Adam-Kadın ve Gece 3

2008-08-01T11:37:00.001+03:00

Anahtarını kapının kilidine soktuğunda, ne kadar yorgun olduğunu düşündü. Bir gün daha bitti. Gene işini yapmış fahişe bezginliğinde. Yolda geçirdiğim zamanları toplasam ömrümden ne kadar zamanı kapsar acep. Diye geçirdi kafasından; kapı inleyerek açıldı, kapıyı kapattığında artık gene yalnızlığının üstünü örtebilirdi artık.

- Merhaba ev.

Yatak odasına girip soyundu, yatağına baktı sağ tarafında iki yastık sol tarafı bomboş. Pike sol yanın boşluğunu pek güzel doldurmuş sağ yandaki kırışıklık sola bulaşmamış.

- Yahu ben bu çarşafları niye tam yıkıyorum ki, baksana yarısı tertemiz ve de mis gibi de ütülü duruyor.

Mutfağa yöneldi, dün gece yaptığı mantarlı etini dolaptan çıkartıp ocağın üstüne koydu. Yemek ısınırken bir sigara yakıp mutfak penceresinden dışarı baktı. Bakkalın önünde biracılar gene yerlerini almış biralarını içip mahalle kızlarının popoları ve göğüsleri ve onlarla hayallerini kurdukları sevişme fantezilerini konuşuyor olduklarını hemen anladı.

- Selim abi huuuu. Gelsene yahu bak buz gibi ya…
- Yahu gidin işinize oğlum pestil gibiyim yeni geldim daha yemek bile yemedim, ayaklarımı uzatıp şöyle oturacağım. Hayaliniz bol olsun iyi keyifler size.

Tencereyi karıştırırken, onu düşündü. Aramamıştı gecen gece, ararım seni akşam demiş ve aramamıştı. Selim de aramamıştı onu. Kafasında binbir sualle aramamıştı.

- Beni aramayanı ne arayacağım yahu. Ararım dedi aramadı.

Yüzü sardı beynini, yüz hatlarının mini minacık ne çok detaya sahip olduğunu fark etti o an. Boynunun inceliği ve bu detay yoğunluğunu taşıyan başın ne kadar güzel bir surata sahip olduğunu bir kez daha kabul etti.

- Ne güzelsin sen ya. Ne çok güzel.

Yemeğini tabağa koyup, mutfakta yiyip, kendine bir duble rakı koyup, kitabını eline alıp köşesine çekilmek için can atıyordu. Neruda ile boğuşmaları tam bir haftadır sürüyor ve bu adama olan eski tutkusunu tekrardan yeşertmenin keyfi ile adeta sarhoş gibiydi. Devrimci yıllarının o delişmen Orta Amerikalı devrimci yazarıyla tecavüze uğrattığı yılları sonrasında gene devrimci ruhunu öne alıp okuyordu. Ne kadar az anlamışım onu hayret diye düşündü.
Köşesine kurulup ışığını yaktı kitabını eline aldı,
…
İnsanlar nefret ediyor gibiydiler
Birbirleriyle.
Yine de aynı gece
Birbirlerinin üzerilerini
Örtüyorlardı.
Bizi uyandıran
Tek ışık.
Dünyanın ışığıydı bu!
…*

….
Tos vurur taşa;
“Ben deniz” der durur,
Gel de taşı inandır.
…**
İki ayrı şiirden kalan bu iki kalanla tam üç gündür cebelleşiyordu zihninde. Denizin taşa, dünyanın ışığının insana ne anlatmaya çalıştığını bu iki alıntı ile çarpıştırıp duruyor ve hepsinden öte bu alıntılara “o”nu niye koyuyor olduğunu anlayamıyordu.
“O” na hep bir adım geri durmuştu. Ama giderek bu geri duruşun “o”nu istememeye engel olmadığını anlamıştı. Evet “o”nu istiyordu hayatında “o” nun hayatına girmek istiyordu. Kitabın sayfası açıktı ve o sadece harflere bakarken kendini buldu. Suratından kopamadığını ve “o”nu ne denli özlediğini anladı. Telefonunu eline aldı numarasını direk aranan kısa yollarına kaydetmişti numaraya bastı…
Zaman niye böyle yavaştır ki çalan bir telefon zilinin dıtları arasında.

- Alo.
Bana hiç alo ile yanıt vermezdi, niye sesi böyle soğuk ki, ne yaptım ki yahu, neye sıkkın acaba?
- Müsait misin?
- Evet, nerelerdesin sen?
- Buralardayım
- İyi misin sen?
Hayda, ben soracaktım bunu, niye rol çaldın şimdi yahu. Sesin niye öylesi uzak peki o sıcacık sesleniş niye yok bu gece. Niye…
- İyim yahu, ne yapıyorsun bakayım diye aradımdı.
- İş güç işte bildiğin gibi.
- Öylesine aradım ben de.
- Arkadaşımla dedikodu yapıyorduk bizde.
- Aman ne hoş haydi devam size, iyi geceler olsun.
- İyi geceler.
Telefonu kapattığında kafasında sadece kocaman bir şüphe vardı. Sesi soğuk ve sesi öyle uzaktı ki ondan.
- Kadın, seni seviyorum ben ya. Gene diyemedim ya, bu mu suçum, duymaya hazırlandığını diyemeyen adamın diyememe garabeti.

Bilebilir misin peki, hayırının beni yeneceğini. Hani peki seviyorsam sana ne demenin o vurdum duymaz başkaldırışı, ne bu ilke edindiklerinin ezilişi.
Telefonu gene hırsla eline aldı ve son aramayı yineledi;
- Alooo
- Efendim,
- Ben seni seviyorum, biliyor musun sen çok fazlasın…
- …

* Pablo Neruda “Asma çubuğu ve rüzgar”

** Pablo Neruda “Deniz”

Adam-Kadın ve Gece 1

2008-06-12T12:01:00.002+03:00

Buzdolabını açtığında rakısı ve soğuk suyunu görünce sevindi.

- Hey iki yakışıklı pek bir soğumuşsunuz.

Yepyeni bir geceydi dün gecelerden farklı olmadığını biliyordu. Bardağını alıp rakısını koydu, soğuk suyu yavaşaca rakının üzerine eklerken rakının anasonunu rahatsız etmemeye özen gösteriyordu. Rakının suyla beyaza çalmasını seyretmeyi seviyordu.
Köşesine oturduğunda kafasını günlerdir kemiren soruyu karşısına koyup, rakısından büyük bir yudum aldı. Rakının ağzındaki o hep bildiği delişmen halini dinlendirip gırtlağına taşıdı.

- Bir erkek niye sevdiğini bir çırpıda söyleyemez?

Güldü kendine, oysa ne kocaman laflar ettiği geldi aklına. Geceler boyu dost sofralarında dememeler üzerine konuştuğu ve ahkâmlar kestiği durumları düşündü.

- Hayırı duymayı bilemedik biz insan oğlu…

Kelimeler ağzından dökülürken rakısına uzanıp kadehini havaya kaldırıp sonra kocaman bir yudum alıp duvarına baktı. Mumlarının titrek gölgelerinin oynaşmasını seyretti.

- Yahu ben bu kadını sevdim, daha ne ki…

“Sevdim” lafı kafasında yankılanmaya başladığında:
- Biz erkeklere boşuna boş kafalı demiyor kadın milleti, baksana nasıl bir kelime yankılanabiliyor cın cın.

Güldü, yüzünü getirdi gözlerine. O kadar biliyordu ki yüzünü. Gülümseyişini koydu en öne. İçini ısıtan gülümsemesini.

- Ne garip hep varmışsın gibi, oysa ne kadar oldu ki seni tanıyalı. Nasıl doldurabildim içimi senle.

Rakısına elini uzatıp bardağın soğukluğunu avuçlarında hissetti. Başka şeyler düşünmeyi denedi. İçinde taşan ve onu sürekli dürten bu düşüncelerden, cümlelerden kurtulmalıydı.
“Bu bir insan için ufak, ama insanlık için büyük bir adım.” Aya ilk adımını atarken Neil Armstrong bu lafı sarf ederken bu insanlığın içine beni niye katmış ki diye düşündü. Ulaşılmaza ulaşarak ne kazandı ki insanlık. Adım atılmış bir ay istiyor muyduk ki acep.
“Ulaşılmaz” Bu laf kaç gündür tüm cümlelerinin niye sonuna gelir olmuştu ki. Ulaşılmaz olarak görüp bahaneler üreterek nereye varabilirdi ki. Bunu böyle düşünmeyi sevmediğini biliyordu aslında.

- Bir Armstrong olamayacak mıyım yani yahu. Pes bana.

Gülümsedi, rakısı avucunda soğunu yitirdi. Ne zordu oysa dememenin o içini kemiren hali. Soruların yanıtlarında kaybedişlerin de olabileceğini bilmenin o berbat hissi. Öylece aynı bir geceye merhaba deyip buzdolabından ikinci dublesini doldurmaya giderken.

- Sana seni çok sevebileceğimi söyleyebilirim. Bu doğru da olur. Duruyorum, durmaktansa nefret ediyorum. Böyle de sevilmez ki…

Adam-Kadın ve Gece 2

2008-06-12T11:53:00.002+03:00

Bu şehirden nefret ediyorum, bu trafikten, bu gürültüden, bu şeritinden gitmeyen ahmak kafalıdan.

- Hey bay ayı, pişt hop sana diyorum alooo sen siyah Audi’li Türkiye vatandaşı huuuu gel tepeme çık. Ben zaten Tanzanyalıyım. Ayıııı…

Sesi tüm bir gürültüde yitti. Audi’li ayı duymadı, sinirlendi daha çok, hoş duysa daha çok sinirlenecekti. Bu seferde arabalardan inilecek bir itiş kakış yaşanılacak birileri kornalara asılacak, birileri ayırıp arabalara tıkacak tarafları ve hırsından gazı kökleyip ben seni hııılar salınacaktı ortalığa

- Sen dua et be gün pek güzel bitiyor, sen dua et o arayacak beni…

Boğaz Köprüsünün üstüne geldiğinde arabanın ön iki camını da indirdi. Boğaza kuzeyden esen rüzgar, arabanın içinden geçmeye başladığında sol eli direksiyonda sağ elinin avucunu açıp rüzgarın elinden kayışını hissetti. Güneş Sarayburnu’nun ardına çekilmiş, usulca eski kentin içinde uyumaya yatıyordu. Evet bu şehirden nefret ediyordu ama dünyada kaç şehirde rüzgarı elinize alabilirsiniz ki.
Gişelere yaklaştı diiit arabanın OGS’ si öttü gene ödedik diyetimizi Deli Dumrul’a vay be her dıt bir diyet günün sonuna sanki. Dıııt bitti bu gün haydi kıtana.

- Kız diyecem sana bu gece, valla seni seviyorum ben duramadım aha işte diye.

Peki ya, o ne diyecek salak adam niye bu kadar geciktin mi, yoksa sınırlarımız belliydi sen ve ben çok iyi arkadaşız ama o kadar mı. Gaza asıldı hırsla, direksiyonu tutan elleri adeta direksiyonu boğuyordu, elinin acıdığını hissetti. Gaz pedalının sonundan ayağı öteki tarafa geçmeye zorluyordu. Önündeki her araba nefret edilesi bir rakipti.

- Ya bir dur be salak şey, hop bir dur. Nesine kalkışıyorsun bir yığın heveslere. Önce bir dur bakalım hazır mısın sen sarmaya ha?

Arabayı park etmekten çok adeta fırlatıp attı, hışımla evine çıktı. Kapıya anahtarı soktuğunda, sakinleştiğini hissetti. Evine sakin gireceğine yemin ettiğini hatırladı. Orası onundu ve oraya öfkelerini sokmayacaktı, gün bitmiş ve gece başlamıştı artık o vardı ve gerisi önemli değildi yaşanan her şey sadece birkaç saniye gerisindeydi ve eşikten geçip kapıyı kapadığında hepsi dışarıda kalacaktı.
Kapıyı kapatıp ayakkabılarını çıkardı artık ayakları da özgürdü. İşte krallığına varmıştı sonunda.

- Bitti işte bir yorucu gün daha, sizin için yaşadım günün ilk ışıklarından bu saate kadar, şimdi kendimim.

Sol eli ile sağ bileğini şaklatarak kapıya doğru şakı bol sesli bir nah çekti. Ceketini çıkarıp astı saatlerdir yolda dolan mesanesini boşaltmak için tuvalete yöneldi. İşemesinin keyfini uzun çıkardı. Bütün günü işedi bir çırpıda klozete. Kapağı indirdi.

- Ulan eskiden kapağı indirmedin diye fırça yerdim şimdi ayakta işeyen tek benim kapak indiriyorum salak mıyım ben. Evet salağım.

Musluktan akan soğuk suyla yüzünü yıkarken, kirlenmiş bir fahişenin kendini arındırmaya çalışması gibi yüzünü ve ensesini bastıra bastıra oğuşturdu.
Mutfağa girdiğinde kafasında rakının altına ne yesem vardı ,yemek yapmaya üşendi. Telefona sarıldı.

- iyi akşamlar ben Selim,
- O abi iyi akşamlar olsun emret
- Emir değil oğlum sen beni diktatör mü sandın. Ulan hep bu geyiği yapmaya usandım senle ha.
- Abii, bak sana bu gün bir Urfa yollayayım ha.
- Yok şehir istemiyorum bu gece şehirleri sevmeme günümdeyim. Sen bana iki tane lahmacun yolla.
- Abii
- Neeee
- Bak bir çiğköfte var parmaklarını yersin.
- Yok ben lahmacun yiyeceğim parmağımı da ebene yollamak istiyorum. Yahu tamam be, lahmacun parası kadar telefon parası ödüyorum sayende, nah bahşiş yollarım.
- Yolda abi siparişin.

Telefonu kapattığında telefona hayranlıkla baktı ve çalacaksın değil mi az sonra ve o arayacak değil mi ha diye düşündü.
Kapının ziliyle yerinden fırladı lahmacunları gelmişti. Lahmacunları bir çırpıda yedi. Artık hazırdı usulca mutfağa girip dolabın önünde durdu. Dün gece gibi bir geceydi ama farklıydı. Farklı olduğunu biliyordu, kulağı telefondaydı telefon çalacak ve onun sesini duyacaktı akşam seni ararım demişti. Dolabın kapağını açtı, iki sevdiği şişe yan yana duruyorlardı.

- Yahu ne güzel belin var senin be, hey yavrum ne baştan çıkartıcısın.

Gözü Mersin’den hiç üşenmeyip kargo ile arkadaşının yolladığı sardalyalara takıldı.

- Ulan lahmacunu söyleyen kafama sıçayım ne güzel sardalya vardı yahu yanına da bir yeşil soğan koydummu üf ne güzel olurdu. E kime ne be illa mı her şeyi kuralınla yapmalıyım ha. Gelin bakim şöyle Mersin’li sardalyalarım. Adam gecelerinden yollamış be yenmez mi şimdi.

Sardalyaları aldı yağından da bir parça gezdirdi tabağa, yeşil soğanı temizleyip tabağın kenarına yerleştirdi.
Köşesine oturdu, tabağını ve kadehini yanına koydu. Müzik setinin uzaktan kumandasını unuttuğu için küfür edip onu da yanına dahil etti. Seti açtı müzik odaya yayıldığında rakısından bir büyücek yudum alıp arkasına yaslandı.

- Çalsana be çal işte hazırım sesini duymaya, bu gece diyeceğim işte sana valla diyeceğim. Sen ne dersen de diyeceğim. Seni seviyorum ve bundan sana ne diyeceğim..

Anlamak

2008-05-04T10:29:00.002+03:00

“Olan bitenler seni rahatsız ettiğinde ve soğukkanlılığını yitirdiğinde, hemen kendine dön ve seni kızdıran olay bittikten sonra kızgınlığını daha fazla sürdürme; çünkü derinde yatan uyumuna ne kadar fazla sığınırsan kendine o kadar egemen olursun.
Başına gelenleri ve senin yazgında bulunanları yalnızca sev. Bundan daha uygun ne olabilir.”
MARCUS AURELIUS

Aurelius’un bu değişini hep gözümün önünde bulunduruyorum, ne zaman içimi kemiren ve bu kemirgenliğin öfkeye dönüştüğü anlarda hatırlamaya çalışıyorum. Oysa basit bir insanım; ben ne bir düşünür, ne de üstün düşünceleri olanım. Ama öfkelerin ne zalim sonuçlara da gittiğini bilenim de. Olgunlaşmak ve durulmak galiba böyle bir şey olsa gerek. Aurelius’u daha çok Hatırlamak…
Tezer Özlü’ nün Kalanlar’ını okurken ölmeye yol olan bir kadının ve yılları hep derin yamaçlarda seyretmiş bir insanın öfkelerini hissettiğimde ve bu öfkelerin olgunlaşmış bir ruhta nasıl yazıya süzüldüğünü gördüm.
Yazmak…

“Bazen bir şey yaşarken olaya dışarıdan bakıp, o olayı yazmak için yaşadığım duygusuna kapılıyorum. O zaman içimden bir ses, karşındakine haksızlık ediyorsun, diyor. Olmaz böyle bir şey, diyor. Olayın içine girmeye çalışıyorum. O zaman da kendime haksızlık ediyormuşum gibi oluyor. Böylece kendi özüm ve gözetimim (yazmak için) arasında gidip geliyorum.”T. ÖZLÜ

Bir yıl önce yazmaya oturduğum ilk günlerde, yıllar içinde vazgeçtiğim tüm düşünme ve değerlendirme süreçlerimden ne kadar uzakta kaldığımı, her yazdığımdan sonra daha fazla gördüm. Hata şu an daha iyi anlıyorum bir dostumun bana “sen bu değilsin kendine ne yaptığını görmüyor musun dediğinde”, ben buyum artık işine gelirse, diyen de benim çıngaraklı yılana dönüşmüş, sevgisizliğe dönüşmüş öfkelerimde, her şeyin dışında duruyor ve sürükleniyordum. Ne kadar hepimize özgü bir vazgeçiş aslında, sürüklenmek. Yıllar içinde bir takım yazarlar vardır ki insana hep bir ışık tutmuştur, Kafka da benim için hep öyle oldu ondan ayrı kaldığım o upuzun yıllardan sonra bir gün şu aforizmasını okuduğumda nasıl gülümsediğimi hatırlıyorum da şu an.

Belirli bir noktadan sonra geri dönüş yoktur. Bu noktaya erişmek de gerekir.
F. KAFKA

İnsan gün geçtikçe gelişen bir yaratık. Zaman asla onun için bir şansızlık değil aslında bir şans. Yüzündeki her derin oyuk, sacındaki her beyaz aslında yılların sana kattıklarının işareti. Fark edebilmek için işaretler aslında, doğanın bahşettiği.

"Düz bir yolda yürüyor olsaydın, tüm ilerleme isteğine rağmen hala gerisin geriye gitseydin, o zaman bu çaresiz bir durum olurdu; ama sen dik, senin de aşağıdan gördüğün gibi dik bir yamacı tırmandığına göre, adımlarının geriye kayması, bulunduğun yerin durumundan ileri gelebilir, o zaman da umutsuzluğa kapılmana gerek yoktur." F. KAFKA

Evet umutsuzluğa gerek yoktur. Ne yapabilirim ki benim dışımda, benim dahil olduklarım beni eğiyor ve bürüyorsa, ben sadece öğreniyorumdur ve bu süreçte verilecektir tüm sınavlar. Akıntıya kapılıp sürüklenmek değil akıntıya karşı yol alırken, sarılıvermek ve seni seviyorum iyi ki varsın dediğindir hayatın tüm umutsuz anlarına umut katabilmenin sihiri.
Behramoğlu ustanın öğütüne kulak vermek lazım.
Anlamak lazım…

İnsanlar
İnsanlarda Ülkelere benziyor
Sınırları var yüz ölçümleri
Yasaları var
Bayrakları ilkeleri
Kimi dağlık bir arazidir
Kimi kıraç
Kimi bereketli
Kimi dardır
Kimi engin göz alabildiğince
Kiminin sınırlarından sıkı pasaport denetimiyle girelebilir
Elini kolunu sallayarak girersin kiminden içeri
Sonuçta ne küçümse insanları kızım – oğlum
Ne de önemse gereğinden çok
Ama anlamaya çalış
Nedir ve ne kadar genişleyebilir yüz ölçümleri
Ataol Behramoğlu

GÜL KOKUYORDU KARANLIK

2008-05-02T07:00:00.001+03:00

Kapkaranlık bir sahneydi karşımdaki. Bir Endülüs gecesini andıran gitar sesi vardı uzaktan ve sis…
Gülleri sevmem aslında ama kokuları hoştur ve gül kokuyordu karanlık. Gitarın tellerine hızla vurulduğunda sahnede bir ışık ve ışığın altında bir adam duruyordu.Elleri ceplerinde adım atmakla atmamak arasında bocalıyordu. Başı dik. Adam iki step yapıp durdu sahnenin ortasında. Adım sesleri bozdu karanlığı. Çok da kararlıydı bu iki adımın tınısı. Sonra durdu, başını çevirip ardına baktı gövdesi kımıldamadan, karanlığa.
Bir ışık daha yandı sahnede bir kadın zayıf, üstünde bir şal omzunun tekini örten. Ağzında bir gül. Sımsıkı ısırdığı. Kadın adama umarsız raksetti.
Adam hayretle izledi bunu. Olduğu yerde iki step yapıp kadının ilgisini çekti. Müzik durdu, kadın durdu...
Adama baktı kadın ve geri gitti adımları ama sürüyerek adeta gel diyerek. Adam bir adım attı ve durdu, kadın bir adım attı ve durdu. Hiç ses yoktu o an ve öylece durdular. Yorgun iki beden vardı ne yapacağını bilmeyen sahnenin ortasında. Kadın gülü biraz daha ısırdı dudağında diken yara açtı, adam yumruklarını sıktı. Durdu, durdukça yumruğunu daha sıktı.
Gitar gene çalmaya başladı, yumuşacık bir ezgiyi. Rüzgar katıldı bu armoniye kadının saçları dalgalandı, adamın gömleği. Adam bir adım daha attı kadın bir adım. Karşı karşıya bir birlerine deymeyen iki beden vardı. Işık birdi ikisi üzerinde. Adam elini kadının yanağına koydu kadın başını adamın eline bıraktı. Adam kadına sarıldı, kadın adama. Bir dans başladı

tangoydu sanki…
Ama değil, valsti…
Ama değil, sevişmeydi…
Ama değil, tutkuydu,
ama değil...

Kadın durdu...
Adam iki adım geriye çekildi...

Bir ışık daha yandı sahnede başka bir adam tüm bunca zaman karanlıktaydı ve oradaydı. Kadın adama tanıdık baktı. Bir adım attı adam, kadına paralel bir adım. Kadın durdu. Ağzından gülü alıp yere attı gülle kanı damladı yere iki kızıl lekeydi sahnede kan ve gül. Bir Endülüs havası vardı gecede sahne gene karanlığa büründü.
Gitar sustu…
Gül kokuyordu karanlık.